BEELDSPRAAK

Een buitengewoon interessant 'verhaal' over inhoud, tekens en betekenissen in het fotografisch beeld, een 'verhaal' over het verhaal in een foto is te lezen (en te zien) in het in 1995 gepubliceerd essay "BEELDSPRAAK: FOTOGRAFIE ALS VISUELE COMMUNICATIE" van fotograaf Ton Hendriks.

De integrale versie van dit essay kan men, ingescand en in pdf formaat, op de website van deze fotograaf-essayist downloaden.

Als voorsmaakje, hierbij ook enkele interessante standpunten van Ton Hendriks over de relaties tussen fotografie en 'kunst' en over het wezen en de toekomst van de documentaire fotografie en de fotojournalistiek:

- http://www.tonhendriks.nl/Kunstgebit.pdf

- http://www.tonhendriks.nl/ikhounietvanensceneren.pdf

Hier alvast in extenso een interessant citaat van Ton Hendriks:

"In Beeldspraak schrijf ik dat esthetische termen ontoereikend zijn om fotografie te beoordelen. Ik citeer:

'Hoe anders zouden discussies verlopen wanneer we ons bijvoorbeeld afvroegen of een foto belangrijk is? Toch verandert er daardoor iets wezen-lijks in het denken over de fotografie. We zien dan de fotografie niet in termen van de esthetica, waaraan vele discussies mank gaan. Het belang van een foto wordt dan gemeten aan de communicatieve waarde die het heeft.'

Einde citaat."

Andere interessante standpunten én foto's zijn op de website van Ton Hendriks te lezen / zien.

DE HOLLANDSE 'NIEUWE' KOMT ER AAN !

Neen, het is niet waaraan U waarschijnlijk denkt maar het heeft toch wel iets met 'maatjes' te maken.

Nu, door de multifunctionele geaardheid van de digitale fotografie, het onderscheid in de ouderwetse (film)categorieën 'monochroom' en 'kleur' stilaan aan het vervagen is, is men in Amsterdam op het lumineuze idee gekomen om nieuwe categorieën in te voeren, verbonden met de seksuele voorkeur van de fotograaf. In veelkleurig Amsterdam, de bakermat van de al even veelkleurige tulpen, kan U zich weldra ook vergapen aan foto's met de respectieve labels "HOMOCHROOM - HETEROCHROOM - BICHROOM- MULTICHROOM", naar ieders keuze, voorkeur of potenties.

De opgang van de digitale techniek en de ermee verbonden hang naar hogere artistieke en mystieke ervaringen stuwt blijkbaar de mensheid en de fotografie met volle stoomkracht vooruit ....

Vergewis u, met één muisklik, van de nakende komst van de Hollandse 'nieuwe' WORLD PRIDE PHOTO

THE LURE OF THE STREET

Voor de fotografen die, behalve het visueel bewonderen van de artistieke 'pracht platen' van henzelf of anderen, nog wat tijd en interesse kunnen opbrengen om te LEZEN hoe de meningen en analyses van ernstige journalisten, schrijvers, filosofen, kunstcritici over hun doodgekoesterd medium evolueren, raad ik het in 'The Gardian' onder de titel 'the lure of the street' verschenen standpunt (point of view, voor anglofiele fotografen) van Geoff Dyer aan, zoals vermeld in het hieronder overgenomen stukje uit de blog van Jan-Edward.

Het wordt stilaan duidelijk en meer en meer bevestigd door ernstige waarnemers en critici dat de echte doodgravers van het medium fotografie vooral te vinden zijn bij die artiest-kunstenaar-celebrity-fotografen die vooral hoge toppen scheren in de prijs catalogi opgesteld door de bevriende club van de 'art money makers' waarbij de waarde van hun 'kunstwerken' schommelt met de wisselende arbitraire appreciaties en trends in 'conceptual art' maar vooral met de evoluties van de veiling indexen voor Rendabel Belegbare Hedendaagse Kunst, de RBHK indexen.

Wie de moeite doet om dit fundamenteel beschouwend artikel van Geoff Deyer volledig en grondig te lezen, zal in één ruk ook geconfronteerd worden met een internationale plejade van fotografen en fotografie promotoren die mee de hoekstenen vormen van de geschiedenis van de (documentaire) fotografie als maatschappelijk relevant medium, naast enkele namen van artistiek georiënteerde celebrities die het medium herleiden tot één van de instrumenten in een picturale of conceptuele benadering van kunst zonder grenzen of gewoon misbruiken als geld genererend middel in de beste traditie van de meester-oplichters. De kennis van het leven, de visies en drijfveren van deze fotografen is belangrijker dan hun werk zelf, het enige ook wat 'achter' de foto te vinden is én mee bepalend om te begrijpen wat er in de foto te 'zien' is of om vast te stellen dat er eigenlijk niets interessants in te 'zien' is.

In de conclusie van dit artikel vind ik ook steun voor mijn eigen, eerder op deze blog geformuleerd standpunt, nl. dat het medium fotografie het best gebaat is met zich ver van de wereld van de 'kunst' verwijderd te houden en zich een eigen specifieke, maatschappelijke rol en functie toe te bedelen, voor zover dit door de almaar toenemende kracht en invloed van de zintuiglijk multifunctioneel gerichte beeld media zoals TV/film/video nog succesvol haalbaar zal zijn, een vraag die zich onder meer opwerpt in een nog op mijn blog te plaatsen item over fotojournalistiek en world press photo (prijzen).

Van de studio naar de straat, en weer terug...

In de jaren dertig van de vorige eeuw adviseerde, Robert Capa Henri Cartier-Bresson zichzelf niet langer kunstenaar maar fotojournalist te noemen. Vandaag de dag wordt de fotografie gedomineerd door zelfverklaarde 'kunstenaars'. Geoff Dyer onderzoekt of artistieke sensatiezucht en banaliteit de documentaire stijl in de fotografie hebben overvleugeld.

Lees het artikel The lure of the street in The Guardian.

(overgenomen uit de blog van Jan-Edward, met een eigen kleurzetting van een bepaald tekstgedeelte)

TEKST EN UITLEG

Het begint te dagen: het inzicht in de relatieve waarde van een foto en zijn zeggingskracht, laat staan zijn informatie en kennis overdragend vermogen.

Komt daar nog bij dat digitale fotografie beeldmanipulatie vergemakkelijkt en dat dit als "creatief" voorgesteld en gepromoot wordt door de ontwikkelaars en verkopers van software.

Ook in de actuele persfotografie worden, volgens de modieuze, naar het "artistieke" zwevende trend, meer en meer metaforische beelden gemaakt die vooral gefocust zijn op het inlevingsvermogen en de fantasie van de kijker maar die op zich, als beeld en visie van de fotograaf, weinig zeggen of vertellen.

In de hedendaagse kunstfotografie is alles louter fantasie geworden en mag de kijker naar believen zelf invullen wat hij "achter" de foto wel of niet meent of wenst te ontwaren, zoals in fantasia land en dat van Harry Potter. Daarom speelt, wat er op en in de foto te zien is, in de hedendaagse kunstfotografie geen enkele rol meer, als de fantasie van de kijker maar geprikkeld wordt. Het is prikkelfotografie, fotografie van meester prikkelbeen, bij voorkeur opgehangen aan blote madammen of adonissen in de meest absurde contexten, bv. onder een blauwe hemel in een gouden regenton of neergezet in een op de smaak van de geflipte Romeinse keizer Caligula geïnspireerde setting in een toepasselijk onpasselijke associatie met Vlaamse lookworsten. Ja ja,"worstjes op de borstjes". Als U me niet zou geloven, kijk dan even hier:

http://www.filipnaudts.be/flashsite/intro.html

en meer specifiek, dààr: portfolio - assignments - pregnancy in color (het negende tafereel over de prenatale fase in de moederschoot)

Reeds bij de intro op deze van artistieke zweverigheid overlopende site ( een mix van flou artistique, romantisch picturalisme en mystiek symbolisme met - niet toevallig - hier en daar een heel dun laagje erotische vernis van de uit Praag afkomstige Tsjechische fotograaf Jan Saudek ) zal U zich in een Harry Potter universum wanen (vergeet niet uw pc boxen aan te zetten), badend in een etherisch zwalkende zee van zachte zeilen, sluiers en andere doeken - als mystiek symbool en als onmisbaar attribuut van de goochelaar-illusionist - uiteraard alles exclusief in de Engelse taal toegelicht om de exotische én de financiële slagkracht van deze fotokunstwerken wat te ondersteunen. Ook de taal der Espagnolen kan helpen om exotische en artistieke associaties op te roepen en dus noemt the art studio van deze van sex en vlees lichtjes bezeten overkomende en, naar eigen zeggen, zelftherapeutisch fotograferende fotograaf: GUARDA LA FOTOGRAFIA. Deze in erotisch-mystieke sferen zwevende en/of met een gender knoop (vrouwelijk alter ego) worstelende artiest-fotograaf, met verdrongen Vlaamse wortels, zou beter zichzelf bewaken en wat meer controle houden op zijn artistieke hormonenspiegel en oefeningen doen, jawel, vooral in nederigheid.

Oefeningen in nederigheid

Nikon bekroont beste Belgische persfoto's van 2007

Bekijk de video

Bekijk de pagina uit de krant

De Nikon Press Photo Awards waren gisteren aan hun tweede editie toe. Ze bekronen foto's van Belgische of in België verblijvende fotografen. Cédric Gerbehaye won de hoofdprijs, Dirk Waem is de grootste belofte. Eén grote trend: de persfotografie wordt steeds nederiger.

Foto's die alles zeggen, die een hele geschiedenis of persoon perfect samenvatten: ze lijken steeds zeldzamer te worden. Zijn er dan geen Che Guevara's of vallende soldaten meer? Worden nergens nog overwinningsvlaggen geplant? Natuurlijk wel, en er bestaan ook goeie beelden van. Alleen vallen ze tegenwoordig minder op. Dat kan ook moeilijk anders, in tijden waarin we onophoudelijk overspoeld worden met foto's van zowel professionals als amateurs.

De persfotografie is door de jaren ook een stuk nederiger geworden. Veel iconische beelden dateren uit een periode waarin een foto gold als een staalhard bewijs van een stuk realiteit, als een stukje absolute waarheid. Die ideeën zijn nu achterhaald. Er zijn grenzen aan wat een beeld kan tonen; fotografen hebben allang de waarheid niet meer in pacht. Ze kunnen hoogstens een werkelijkheid suggereren. Ze zijn, net als schrijvende journalisten, voor een stuk outsiders, indringers met beperkte middelen. En ze beseffen dat.

Denken we aan de laatste World Press Photo Awards. Het winnende beeld, van de Britse fotograaf Tim Hetherington, toont een ontredderde Amerikaanse soldaat in Afghanistan. Alsof Hetherington wil zeggen: die militair weet het niet meer, hoe zou ik het dan kunnen snappen?

Of kijken we naar de winnaar van de Nikon Press Photo Award 2007. Het is een beeld vol stille dreiging: de arrogante, uitdagende blik van de zwarte cowboy, de gewapende lijfwachten achter hem, de op de muur gekraste slogan. Je voelt nattigheid, maar om de volle draagwijdte ervan te kennen, heb je tekst en uitleg nodig.

Bij andere Nikon-genomineerden voel je nog meer onmacht en onwetendheid. Eén ervan toont een slak voor de poorten van Hertoginnedal. Voor wie de Belgische politiek vorig jaar links liet liggen, is dit een nietszeggend beeld. Voor wie de komedie wel volgde, is de foto een luchtige samenvatting van het enige waarover iedereen het op den duur eens was: het ging tergend traag vooruit. Een leuke vondst, meer niet.

De regeringsformatie heeft nog een paar genomineerden opgeleverd. Dirk Waem kreeg de belofteprijs voor zijn foto bij de beëdiging van Guy Verhofstadt tot interim-premier. Yves Leterme vlucht in een kop koffie, zijn CD&V-collega Inge Vervotte krijgt er nog een groen lachje uit.

Yves Herman kreeg een vermelding voor een portret van Joëlle Milquet. Het toont alleen de bovenste helft van haar gezicht. Een verwijzing naar haar reputatie als 'Madame Non'?

Op de foto van Gerbehaye na zullen weinig winnaars van deze editie de tand des tijds doorstaan. Niet alleen omdat het geen echt straffe beelden zijn, maar ook omdat wát ze tonen, nu al banaal lijkt.

www.standaard.be/video

Jan Desloover

THEORIE EN PRAKTIJK

Deze blog is eigenlijk een evoluerende weergave van mijn persoonlijke zoektocht naar een min of meer bevredigend antwoord op de volgende VRAGEN (het lijstje is voorlopig en wordt nog verder aangevuld) :

1. WAAROM EN WAARTOE NEEM IK FOTO'S ?

2. WAT MAAKT EEN ONDERWERP (SUBJECT EN/OF OBJECT) NU ZO INTERESSANT OM ER EEN FOTO VAN TE NEMEN ?

3. WAT MAAKT EEN FOTO, ZOWEL VORMELIJK ALS INHOUDELIJK, DE MOEITE WAARD OM TE BEKIJKEN EN WELKE BETEKENIS OF FUNCTIE KAN EEN FOTO HEBBEN VOOR MEZELF EN/OF VOOR ANDEREN ?

4. WAT KUNNEN DE MAATSCHAPPELIJKE FUNCTIES EN DE WAARDE VAN HET MEDIUM FOTOGRAFIE ZIJN EN OP WELKE VLAKKEN EN IN WELKE MATE VERSCHILT DIT VAN DE FUNCTIES EN DE WAARDE VAN ANDERE BEELDMEDIA ?

5. HOE VERHOUDEN DE BEELDMEDIA EN DE BEELDTAAL EN IN HET BIJZONDER DE FOTOGRAFIE ZICH TOT ANDERE "TALEN" ZOALS DE GESPROKEN EN GESCHREVEN TAAL ?

6. WELKE ROL (HOOFD- OF BIJROL) KUNNEN DE TECHNISCHE BEELDMEDIA EN IN HET BIJZONDER DE FOTOGRAFIE VERVULLEN OF SPELEN IN DE CREATIE VAN "KUNST" ?

7. WAT IS EIGENLIJK "KUNST" EN WELKE ROL KAN "KUNST" VERVULLEN OF SPELEN VOOR HET INDIVIDU EN/OF VOOR DE MAATSCHAPPIJ EN HOE VULT ZIJ DIE ROL IN ?

8. ........................

Een spoor van de reeds gevonden antwoorden op sommige van die vragen en mijn persoonlijke verwerking ervan is te vinden IN ( in géén geval "achter") sommige door mij genomen foto's die U desgewenst eens rustig kan bekijken via de volgende web link:

http://www.pixagogo.com/josfoto


Deze host foto site is ingedeeld in "albums" (een restant van het analoge tijdperk). De benamingen van de albums "OBJECT" , "SUBJECT" zijn niet zomaar gekozen maar hebben een welbepaalde functie in het geheel van de reeds gevonden antwoorden op sommige van de hierboven vermelde vragen, waarover ik later, woordelijk meer uitleg zal geven.

Als U over een foto, een album, het geheel van de foto's of over het concept zelf, een vraag wil stellen, een bemerking wil maken of een mening of visie wil uiten, doe dit dan a.u.b. niet via de host foto site en ook niet via deze blog - eventuele reacties op dit blog item uiteraard wel - maar via mijn e-mail adres: jos.van.hecke@pandora.be

PURPLE RHAPSODY : COOL STUFF EN STOF TOT NADENKEN.....

De "foto" (getiteld "PURPLE RHAPSODY") , de fotograaf en de website doen er niet toe maar ergens op een, overigens professioneel opgezette en in doorsnede kwalitatief goed ogende, "fotografie site", las ik de volgende commentaren bij deze "foto":

1. hoe maak jij toch die foto's ze zijn echt mooi.

2. Wat een prachtig schilderstuk.

3. Tja, hoe ik dat doe? Om te beginnen alles vergeten wat een fotograaf doet. Dit was eigenlijk een totaal mislukte foto, maar ik zag dat er een 'beweging' in zat en ben daarmee aan het werk gegaan.

Ik had er graag de volgende commentaar willen aan toevoegen:

Tja, wat is dat dan, een "mislukte foto", wat is een "foto" dan eigenlijk nog en wat te denken van een "fotograaf die, om te beginnen, alles vergeet wat een fotograaf doet" ?

Als het op zich al voldoende is dat er in een (mislukt) fotografisch beeld "een beweging" zit om er, onder toevoeging van bijkomende digitaal gegenereerde pixels én een "cool" ronkende Engelstalige titel, als fotografisch werkstuk ( "a Piece of Art") mee uit te pakken, waarheen beweegt zich dan het medium fotografie?

Zou het iets met de digitale natuur van de digitale foto ("the digital pixel nature of the digital picture", voor de fanatieke anglofielen) te maken kunnen hebben of (ook) met de aan blinde verafgoding grenzende adoratie voor "photography as a Fine Art?

Een "purple rhapsody, een purperen rapsodie", dit kan vanuit de betekenis der woorden niets anders zijn dan een geheel van een niet samenhangende mengelmoes ("a pixilated mix") van aan elkaar gelaste brokstukken ("pieces") , in dit geval van (purperen/purple) pixels.

Een foto als een poëtische, willekeurige assemblage van kleurige pixels? De als "conceptual art" gerecycleerde brokstukken van de dodelijke "clash" van een medium met de techniek, de tijd en de tijdsgeest ("Zeitgeist", voor de nog fanatiekere germanomanen)? De "big bang of photography"?

GOD, SAVE OUR QUEEN, GOD BLESS PHOTOGRAPHY!!!!

....PHOTOGRAPHY DESERVES TO BE CONSIDERED AS THOUGH IT WERE NOT A FINE ART

Deze dubbelzinnig te interpreteren quote ( dit behoort tot de charmes en het arsenaal wolfijzers en schietgeweren van de gesproken en geschreven taal ) van kunstcriticus JOHN BERGER in zijn essay " the look of things" uit 1972 bevat heel wat stof tot nadenken, vooral voor kunstfotografen die zouden kunnen denken dat na-denken niet (meer) tot de essentie van het Leven en dus van de Kunst behoort.

Persoonlijk denk ik dat (goede) fotografie in essentie niets anders is dan het (doel- en/of gevoelsmatig) waarnemen en (kundig) fotografisch-technisch opnemen van bestaande beelden uit de buitenwereld die in relatie (kunnen) staan tot een gedachte of een innerlijk proces van de fotograaf. Beeldende kunst daarentegen, is het artistiek kundig, uniek en doel- en/of gevoelsmatig veruitwendigen van een gedachte of een innerlijk proces van de beeldend kunstenaar onder de vorm van nieuw gecreëerde beelden in de buitenwereld.

Het zal dus geen toeval zijn dat sommige fotografen , kunstcritici, galeriehouders en andere belanghebbenden uit de kunst- en zakenwereld die fotografie met alle mogelijke en onmogelijke, geoorloofde en ongeoorloofde middelen tot Kunst willen opheffen, het steeds maar blijven hebben over de exclusief aan kunstkenners voorbehouden zeer bijzondere gave van het zien van "het verhaal achter de foto", terwijl ze door hun obsessieve hang en drang naar snel en vlot verkoopbare "kunst" geen moer geïnteresseerd zijn in het verhaal dat voor elke normaal ziende zichtbaar kan zijn in de foto. Er zijn natuurlijk grote en kleine verhalen, boeiende en stomvervelende verhalen en - in de slechtste foto's - ook nog onbeduidende en non-verhalen en misschien verklaart juist deze laatste categorie wel de Harry Potter achtige zoektocht naar een mysterieus verhaal achter de foto. In mijn visie is er dus in ieder geval geen verhaal achter de foto te zien, omdat dit soort "verhaal", totaal onzichtbaar voor de buitenwereld, zich enkel en uitsluitend in de gedachte en het innerlijke van de fotograaf kan situeren of afspelen. Van een (goed) kunstwerk kan men daarentegen terecht zeggen dat "de ziel van de kunstenaar" concreet zichtbaar en voelbaar is in het kunstwerk zelf, niet en bijaldien onmogelijk als "foto" maar wel als nieuw gecreëerd, voorheen niet bestaand, beeld als artistieke veruitwendiging van de gedachte of het innerlijke van de kunstenaar. Er is dus een wezenlijk verschil tussen een foto "nemen of maken" en een kunstwerk creëren, tussen ( middels een lens, een sluiter en een beelddrager opgevangen en reproduceerbaar geregistreerde) waarneming en (artistiek-uniek gecomponeerde) schepping. Over de technisch-experimentele "spielereien" (fotogram, rayograph, chemigram, enz....) van Man Ray, Moholy-Nagy, Pierre Cordier en Co en over de nog wonderbaarlijker "spielereien" van de digitale beeldmanipulatietechniek als alternatief middel voor het scheppen van kunst als veruitwendiging van de gedachte of het innerlijke, zal ik het nu niet hebben, maar één ding is zeker: hoe veelzijdig en geraffineerd ze ook lijken, deze automatisch gestuurde en dus (voor) geprogrammeerde technische instrumenten en technieken blinken vooral uit in hun artistieke grenzen en beperkingen en vooral: de producten ervan zijn noch fotografische mossel noch artistieke vis, maar eerder iets tussen mosselbroed en viskuit, een toevallig product van de rusteloze knutselaar, een "fiksogram", laat ons zeggen... om iets te zeggen.

In bovenvermelde zin kan fotografie dus nooit kunst zijn en, omgekeerd, kunst nooit fotografie, waarmee niet gezegd is dat ze niet evenwaardig - elk met hun eigen "tools", mogelijkheden en dus ook beperktheden - naast elkaar kunnen bestaan. Méér zelfs, ze kunnen elkaar aanvullen en versterken, echter zonder dat het ene wezenlijk ooit het andere kan worden.

Deze visie sluit mijns inziens goed aan met wat Henri Cartier-Bresson, hét grote voorbeeld van menig, zo niet van alle goede fotografen, daarover dacht en kernachtig als volgt formuleerde : "La photo est une action immédiate, le dessin une méditation".

H. Cartier-Bresson stortte zich op de fotografie na een mislukte start als beeldend kunstenaar (een fenomeen dat merkwaardigerwijze bij heel wat beroemde, beruchte of volslagen onbekende of onbeminde fotografen kan worden vastgesteld) en stopte met professionele fotografie op rijpe leeftijd om opnieuw - als liefhebberij - te tekenen en te schilderen. Hij bleef, zijn gehele leven lang, contact houden en voeling hebben met de beeldende kunsten, beeldend kunstenaars, tegendraadse artiesten en filosofen. Als lichtend voorbeeld, opsteker of hart-onder-de-riem voor de goede, hardnekkig tegendraadse student-kandidaat bachelor of master in de fotokunst aan de Kunstacademies en voor die amateur fotografen die denken dat "pro's" het sowieso beter kunnen: Henri had géén academisch diploma, hij had tout court géén diploma's, pas de diplômes, aucun, maar hij had wel een (levens) visie, een menig en een doel én hij was een uitstekend, gedreven, raak en snel waarnemer (van het "moment décisif" - une histoire signifiante ou remarquable, au moins charmante - van een sprekend verhaal in de foto), een "gevoelig" mens, een humanist en een groot liefhebber van de Schone Kunsten, niet van het vulgaire conceptuele prutswerk en zijn verafgoding van het Afval en de Lucratieve Alternatieve Recyclage.

Aansluitend hierbij nog enkele sites met interessante vaststellingen en standpunten over de actuele toestand van De Kunst en/of zijn relatie met Geld Zaken en/of met en tot Fotografie:

- MESSAGE FOR THE ART MAFIA

- PHOTOGAPHY INTO ART INTO MONEY

- PHOTOGRAPHY AS AN ART FORM IS ON THE WANE ( IMAGE FATIGUE )

- THE NEW KITSCH (TWO - MINUTE ART)

Een wat verdere en diepere speurtocht op het internet doet mij meer dan ooit beseffen dat het eerste en zeker het laatste woord over het wezen, de betekenissen en de doelen van "kunst" allerminst is gezegd of geschreven en dat geldt ook voor de verhoudingen tussen "kunst" en "fotografie".

Het sterkt mij in elk geval in mijn overtuiging dat "fotografie" - in de eigenlijke betekenis van door een lens waargenomen en als dusdanig afzonderlijk vastgelegde beelden - het best gediend en gebaat zal zijn indien het medium zich zo ver als mogelijk van de wereld van de "kunst" verwijdert en zijn bestaansrecht als specifiek medium met een maatschappelijk doel en nut op de eerste plaats gaat stellen. Dat zal ook nodig zijn, wil het medium op zich overleven in het digitale tijdperk van de multifunctionele multimedia. Hoe paradoxaal het in de kunstgevoelige oren van sommigen ook moge klinken, de opvallende verschuiving van de fotografie in de richting van de "kunst" duidt mijns inziens eerder op een medium in crisis dan op een medium in bloei, eerder op een doodlopende vluchtweg dan op een bevrijdende uitweg, meer op een degradatie dan op een opwaardering van het medium, de intieme en steeds perverser wordende relaties tussen "kunst" en "geld & status" uiteraard mee in beschouwing nemende.

Hierbij nog enkele links naar sites die betrekking hebben op het wezen en/of het (on) nut van "kunst" in het algemeen en op de verhoudingen tot "fotografie" in het bijzonder:

- http://www.aristos.org/index.htm
( een site over kunst filosofie en kunst pedagogiek in het algemeen maar die in het bijzonder ook de desbetreffende theorieën (OBJECTIVISM) van de Amerikaanse (kunst)filosofe Ayn Rand ondersteunt )

http://books.google.be/books?id=hIg80jT5aOIC&pg=RA2-PA180&lpg=RA2-PA180&dq=%22Photography:+An+Invented+'Art,'%22+What+Art+Is&source=web&ots=0KWYM8orV9&sig=I5Tvy6OPET7jQExVBYDb_B1L4nQ&hl=nl#PPP1,M1
( bijna volledige versie van het boek " What art is - the esthetic theorie of Ayn Rand " , een analyse van en beschouwingen over de kunstfilosofische opvattingen van Ayn Rand; zie in het bijzonder ook hoofdstuk 9 - photography, an invented 'art' )

- http://www.aristos.org/aris-04/rescuing.htm
( zie in dit beschouwend artikel over "fine art" vooral het punt "what characteristics distinguish works of visual art ?" en verder voetnoot 3 onderaan het artikel )

- http://www.noblesoul.com/orc/index.html
( een site ter verkondiging en promotie van de filosofie (OBJECTIVISM) van Ayn Rand maar ook met een uitgebreide reeks kritieken en tegenwerpingen op die filosofie. Via deze site vindt U onder het trefwoord (tab) "other books" ook een reeks besprekingen, analyses en kritieken op het boek "what art is" over de kunstfilosofie van Ayn Rand )

Interessant leesvoer, lijkt me, al is en blijft het natuurlijk allemaal een beetje "op z'n Amerikaans", dus met een nogal hoog "preek gehalte" maar ook met al even overtuigde "tegenpreken". Alles wel beschouwd, toch wel een groot verschil met ons "Vlaanderen" waar het (uitgebreid) uiten en verdedigen van meningen en opvattingen véél minder aan de orde is, zelfs als een soort tijdverlies of "zonde" aanzien wordt. Ik vermoed dat dit ook te maken heeft met ons sociaal-cultureel erfgoed én met de eeuwenlange dominantie en grove betutteling door de "Catholieke Kerk" die er geen doekjes rond wond dat zij het uiten van "ongewenste" meningen aan banden wou leggen, dat "preken" een goddelijk voorrecht van de Gewijde Clerus was, dat spreken misschien zilver maar zwijgen zeker goud waard was en dat (stille) arbeid altijd adelt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de recent verworven maar alweer verwaterde "open debat cultuur" vooral door de "katholiek gezinden" in het zogezegd progressieve Vlaanderen zo niet als goddeloze dan toch als nutteloze "blabla" werd afgeschilderd. Gemeenschappen met Protestantse "roots" (zoals Amerika, Holland enz.) hebben daar duidelijk veel minder last van, maar hebben dan wellicht wel andere kwaaltjes.

McCARTHY'S PARTY

McCARTHY'S PARTY
	Over Kunst varkens en Varkens kunst
Powered by Pixagogo

VOOR EEN TOEPASSELIJKE LINK NAAR MIJN FOTO SITE: KLIK OP "HET VARKEN"

Installatiekunstprutser Paul McCarthy is niet de enige kunstcharlatan die mensen en dieren en in het bijzonder het varken, "artistiek" misbruikt om er klinkende munt uit te slaan.

Een specialist en fenomenaal kunstbeest ter zake is de internationale kunstboer met Vlaamse wortels WIM DELVOYE die in China, dat niet wakker ligt van een mensen- of dierenrecht meer of minder, een "art farm" uitbuit waar hij bedrijfsmatig Vlaamse stamvarkens vetmest en in de tijd dat ze nodig hebben om aan te dikken hun huiden tatoeëert met "artistieke" tekeningen, die na voltooiing, slachting en "villen" van het getatoeëerde varken, als varkensleren kunstobjecten worden geconserveerd, verpakt en op de kunstmarkt verpatst voor grof geld.

Wim Delvoye is ook de man die de KUNST KAK MACHINE uitvond, in bedrijf stelde en nu nog altijd "kunstkak" - letterlijk stront in pakjes - produceert die hij beursgenoteerd verhandelt op de kunstmarkt.
Het is mij nog altijd niet duidelijk of deze visionaire kunstboer hiermee de gevestigde kunstkringen van conceptuele denkers en uitvinders en hun lucratieve markten van conceptuele kunst te kakken wil zetten dan wel de goed gevulde beurs op het oog heeft van de "speculant - kunstliefhebber" die geslepen als een vos maar dom als een ezel financieel investeert in "kunst met een klein prijskaartje", in de verwachting dat hij dit later meervoudig Te Gelde zal kunnen maken als "Kunst met een Grote K".



Verdere informatie en wetenswaardigheden over Wim Delvoye, zijn kunstbroeder Paul McCarthy en over de conceptuele kunstcommercie in het algemeen, vindt U o.m. hier:


- http://dierenrechten.blogspot.com/2005/10/varkens-tatoeeren-in-een-artfarm-door.html

- http://www.animalfreedom.org/paginas/column/kunst.html-

- http://www.hanstheys.be/artists/wim_delvoye/

- http://speronewestwater.com/cgi-bin/iowa/artists/related.html?record=95&info=essays&view=title

READ, LOOK AND MAKE UP YOUR MIND ABOUT THE STATE OF CIVILISATION IN CONCEPTUAL "MODERN ART"

PASEN 1951/2008 EN (BEELD)TAAL

Heden, te Gent op Pasen in het jaar des Heren 2008, ben ik doelbewust begonnen met een opfrissing van mijn kennis van en inzicht in de (Nederlandse) "taal". Ik vermoed dat dit mij zal kunnen helpen om een beter en dieper inzicht te krijgen in de (universele?) "beeldtaal" en dus ook in foto's, in het "begrijpend lezen" van foto's, in communicatie.

Ik ben gestart met een heel dun en heel oud schoolboekje, getiteld "Woord-en zinsontleding" van de reeds lang ten Hemel gevaren auteur J. J.Tavernier en uitgegeven in vierde druk door de reeds lang ter ziele gegane uitgeverij Scaldis te Wetteren. Het voorwoord bij deze vierde druk is wonderbaarlijk maar geheel toevalligerwijs (?) gedagtekend: Gent, Pasen 1951.

Al bij de eerste drie alinea's van de inleiding had ik het als een soort openbaring aangevoeld (voor)gevoel dat ik op de Goede Weg zat. Daarom plaats ik hier in extenso, behoudens de door mij ingevoegde kleurzetting van bepaalde woorden, deze drie eerste alinea's.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

TAAL. Om aan anderen mede te delen, wat wij denken, wensen, willen of voelen, beschikken we over verschillende middelen, waarvan de voornaamste zijn:
a. de geluiden (bij het spreken) : gesproken taal.
b. de letters (bij het schrijven) : schrijftaal.
c. de gebaren (bij doofstommen bv.) : gebarentaal.
Met het woord taal bedoelen we, in de eerste plaats, het gesproken woord (de spreektaal), in tegenstelling met het geschreven woord (de schrijftaal).

WOORD. Wanneer we spreken, delen we aan anderen mede wat we denken, wensen, willen of voelen, door middel van klanken (spraakgeluiden). Wanneer we schrijven, delen we aan anderen mede, wat we denken, door middel van letters.
Een woord is een spraakgeluid of een vereniging van spraakgeluiden, waardoor de spreker bij de hoorder een bepaalde voorstelling wil verwekken (gesproken woord).
Een woord kan schriftelijk worden voorgesteld door middel van letters (geschreven, of gedrukt woord).

ZIN. Een zin is een voor de medemens begrijpelijke uitdrukking van een gedachte, een wens, een wil of een gevoel, door middel van één of meer woorden.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De rest van het (niet meer verkrijgbaar) boekje, moet ik U onthouden. Het gaat over woordsoorten, enkelvoudige en samengestelde zinnen en de functies van woordsoorten in die zinnen. Het is mij wel opgevallen dat één bepaalde woordsoort, nl. het werkwoord, een heel belangrijke functie heeft in een gesproken of geschreven zin en ik heb zo het aanvoelen dat het "werkwoord" in de "beeldtaal" eveneens een belangrijke rol zou kunnen of moeten spelen?

Tot slot nog deze bedenking: het woord "ZIN" heeft, volgens de "Dikke Van Dale", naast de taalkundige betekenis, heel wat verschillende en merkwaardigerwijs ook enkele tegengestelde betekenissen, waaronder " gedachte, zienswijze, bewustzijn en verstand", maar ook "gemoed, stemming, goesting, lust en begeerte" en verder ook " gewaarwording, zintuiglijkheid, perceptie", naast "richting, gezindheid en strekking" en last but not least ook.... " nut, doel en ZINGEVING".

Een hoogst interessante vaststelling, vooral in het kader van een verbreding en verdieping van het inzicht in het wezen, de functie en het nut van "beeldtaal" in relatie tot de andere soorten "talen, zoals de gesproken en geschreven taal en ook de gebarentaal die eigenlijk een vorm van conventionele "beeldtaal" is, een soort mix van "beeldtaal" en geschreven taal die op zich al een soort conventionele "beeldtaal" is. Maar er zijn, naar mijn aanvoelen, nog andere soorten "talen" die betrekking hebben op andere menselijke zintuigen, zoals de tastzin, de reukzin en de smaakzin.
Het doet mij opnieuw herinneren aan de "gevleugelde" uitdrukking "een beeld zegt meer dan duizend woorden" die bij nader inzien vooral een blinde boutade aan het "oog" blijkt te zijn, waarbij de andere menselijke zintuigen onterecht over het hoofd worden gezien, over dat hoofd waarin een nog belangrijker menselijk orgaan zit dat in het Nederlands "hersenen" wordt genoemd, in het Duits "hirne", in het Engels "brain", in het Frans "cerveau" , in het Spaans "cerebro", in het Italiaans "cervello", in het Pools "mózg", in het Grieks "egkefalos", in het Latijn "cerebrum" , en in het Esperanto "cerbo". In het Chinees, weet ik het niet, maar het zal wel iets met "streepkes" zijn.

Op deze feestelijke dag van de Verrijzenis en het Licht, als gepast slot nog een soort Pauselijke zegen, met de wijze woorden:

VERBUM DOMINI LUCERNA PEDIBUS NOSTRIS

( noot: het was ondoenbaar en zelfs onmogelijk om de boodschap die in deze Latijnse zin verscholen zit, in "beeldtaal", in een foto om te zetten maar in de "Dikke Van Dale" kan U onder de rubriek "gevleugelde woorden, titels en citaten" in gedrukte woorden lezen wat U zich daar in uw gedachten en dus via uw hersenen desgevallend kan bij voorstellen ).

DE DOMME ARROGANTIE VAN DE KUNSTKLIEK VAN "KUNSTFOTOGRAFEN"

"Kunstfotografen" lopen niet enkel hoog op met zichzelf en hun zelfverklaard "kunstenaarschap", ze kijken ook nog minachtend neer op fotografen die niet tot de "kunstkliek" behoren omdat ze, naar de mening van de "kunstfotografen", gewone beelden maken die voor een gewone beschouwer direct en ondubbelzinnig herkenbaar zijn en ook nog een (maatschappelijke) betekenis hebben. Men kan zich afvragen welk ander doel "kunstfotografen" nog zouden kunnen nastreven, behoudens zichzelf te verheerlijken en grof geld te maken van nietszeggende en maatschappelijk waardeloze foto's waarop dan door de georganiseerde maffia van de kunstwereld een geldwaarde kan worden gekleefd door ze als "kunst" te erkennen en te valideren?

Aanleiding tot deze bedenking is het hierna vermeld item op de blog van Jan-Edward http://jan_edward.blogspot.com/

Kunstkliek schildert fotojournalistiek graag af als minderwaardig

Kadir van Lohuizen vertelde zondagmiddag in het NPS-programma De Kunst dat hij net in het vliegtuig naar huis zat toen in Tibet onlusten uitbraken. Bij aankomst op Schiphol was zijn voicemail gevuld met berichten van media die informeerden of hij nog in Lhasa was. Hij had in opdracht van Time een paar weken foto’s gemaakt van Tibetaanse jongeren die na studies in steden als Sjanghai ook thuis in Tibet van de modernste technieken en 21ste eeuws vermaak willen genieten. Van Lohuizen vertelde over enorme comoputercafés waar vooral veel games worden gespeeld. Maar, aldus de fotograaf, "het irriteert Westerse toeristen als ze een monnik met een mobiele telefoon zien".

Verder was het tv-programma tamelijk lachwekkend, en treurig tegelijk. Mensen uit de kunstwereld, daarbij inbegrepen programmamakers van NPS-programma's als De Kunst en (op de radio) Kunststof, blijken met veel dédain neer te kijken op de fotojournalistiek. Zij achten die minderwaardig aan de zogenaamde 'kunstfotografie', zo blijkt telkens weer. Daarom confronteren zij fotojournalisten in hun uitzendingen telkens met hun eigen vooroordelen als dat digitale amateurfotografen de fotojournalistiek overbodig maken ("als je maar ter plekke bent, bijvoorbeeld als toerist, want op dat knopje drukken kan iedereen") en dat fotojournalisten menselijk leed exploiteren voor eigen gewin. Het dieptepunt van de uitzending kwam toen een omhooggevallen beeldend kunstenaar met de naam Renzo Martens aanschoof om de Kadir van Lohuizen en Sander Veeneman een hooghartig lesje te lezen (duidelijk een opzetje van de NPS-redactie, waar de heersende mening is dat fotojournalisten toch maar derderangsfotografen zijn). Het gezicht van Kadir van Lohuizen na afloop sprak boekdelen.

Dezelfde minachting voor fotojournalistiek en documentairefotografie valt steeds weer op bij de bestuurders van het fotografiemuseum FOAM en het kunstzinnige grachtengordel/Rietveldacademiepubliek dat de openingen van tentoonstellingen aldaar bezoekt. Ach, men wil er in FOAM "bij gebrek aan echte kunst" af en toe wat ruimte voor vrijmaken, maar fotojournalisten en documentairefotografen moeten vooral niet denken dat zij aan het niveau van 'echte kunstfotografie' kunnen tippen. (Die 'echte kunstfotografie' bestaat vrijwel altijd uit wezenloze portretten van Rineke Dijkstra-klonen en series lege interieurs, gefotografeerd met een technische camera.)

Een fraai staaltje van deze arrogante houding bleek weer afgelopen donderdag bij de opening in FOAM van twee tentoonstellingen, 'STASI Secret Rooms' van Daniel en Geo Fuchs en 'The Ninth Floor' van Jessica Dimmock. Waar de twee Duitse kunstfotografen tien minuten lang werden toegesproken en toegelicht, moest de Amerikaanse fotografe Jessica Dimmock het met een karig minuutje doen van de directrice die snel even wat regels van papier afraffelde. En daar ben je dan helemaal voor overgekomen uit New York... Ze kon haar ongenoegen over deze respectloze behandeling dan ook nauwelijks onderdrukken. Misschien moet FOAM eens wat mensen in dienst nemen die wél genoeg kennis van en oprechte interesse voor documentaire fotografie en fotojournalistiek hebben.
# posted by Jan-Edward : 08:08