BELGIUM: MENTAL MAP 2008

FERNANDO SCIANNA (MAGNUM FOTOGRAAF) OVER ZICHZELF, MAGNUM EN DE RELATIE LITERATUUR EN FOTOGRAFIE

Interview with Ferdinando Scianna: "Literature and photography contains time and memory"

Ferdinando Scianna (Bagheria, Sicily, 1943) studied Philosophy and Literature at the University of Palermo. In 1963, he met writer Leonardo Sciascia, with whom he published his first photography book Feste religiose in Sicilia at age 21, earning him a Prix Nadar.

In 1967, he moved to Milan and began to work as a photographer for the magazine L’Europeo. In 1974, he moved to Paris where he remained for ten years as a special correspondent for the magazine. He became part of the Magnum-Photos Agency in 1982.

Since 1987, he has alternated between working in reportage and his work with advertising and fashion, for which he is internationally renowned.

Highlighted among his published works are: Feste religiose in Sicilia, Bari, 1965; Les Sciliens, Paris 1977; Kami, Milan 1988; Le forme del caos, Udine, 1989; Leonardo Sciascia, Milan 1989; Marpessa, Milan 1993; Altrove, reportage di moda, Milan, 1995; Viaggio a Lourdes, Milan, 1996; Dormire, forse Sognare, Udine, 1997; Jorge Luis Borges, Milan, 1999; Obiettivo ambiguo, Milan 2001; Sicilia ricordata, Milan, 2001; Quelli de Bagheria, Lugano 2002; and Mondo Bambino, Milan, 2002.
This year he is the director of Encuentros PHE: Debates on photography.

PHE- Why did you decide to dedicate your life to photography?

Ferdiando Scianna- In Sicily, when I was sixteen, which was at the end of the 1950s, I was searching for a way to escape the petit bourgeois lifestyle that I was inevitably destined for, given my family and social situation.

I found photography by chance. I took photos of the girls I liked, and they liked my photos. I discovered that photography was very easy and perfectly matched my curiosity for the world I lived in. My escape transformed into a life project.

PHE- You have published several books throughout your career. What relationship is there between photography and literature?

FS- The first book, published when I was twenty-one, was Feste Religiose in Sicilia with a memorable essay by Leonardo Sciascia, a man who is the central figure in my life. Photography has many more relationships with literature than with painting, for example. I’ve written about this a thousand times, and I have always thought this and continue to think so. Like literature, photography also contains time and memory.

PHE- You belong to the Magnum Agency, one of the most prestigious photo agencies on an international scale. What specific characteristics would you say your photography has?

FS- Magnum has been—I’m not sure how much it continues to be—a group of photographers who take photographs because they’re interested in life, the world and history, and they didn’t think (I hope the majority still doesn’t think) that the world, life and history exist for them to take photos.

PHE- You have worked as a reporter and as a fashion and publicity photographer. Which one of your projects has pleased you the most?

FS- I take photographs to find a relationship with others and with reality, and to allow reality to form a relationship with myself. I’ve always thought that photographs are fully expressed when they’re in the pages of a book. For me, photography is a narrative on myself through the things I look at and maybe see. My projects vary greatly: on Sicily, miners in Bolivia, children, women are an important part of my life, and also tiny pieces of self-portraits.

PHE- As director of the Encuentros PHE debates, what are your expectations for the event?

FS- These ‘encounters’ on literature and photography are, in my opinion, an extension of some reflection that I’ve done for many years, without stopping, with my friends. And to continue it with new friends interested in the same questions. My friendship with Antonio Ansón was born from this. That’s why it seems natural that we’ve prepared these encounters together.

PHE- What projects are you currently working on?

FS- Unfortunately (or, fortunately: I wouldn’t like to be young now), I’m sixty-five years old. I play solitaire with the cards I’ve collected over nearly half a century of photography.

Since I’ve been too lucky in my work, people ask me to explain my career. I’ve just finished a book anthology while preparing for a big exhibition, starting June 24 at the Maison Europèenne de la Photographie in Paris.

PHE- What are your plans for the future?

FS- The same ones I’ve had in the past: try not to be unhappy. But it’s becoming even more difficult

MEER OVER DE RELATIE FOTOGRAFIE EN LITERATUUR IS TE VINDEN EN TE VOLGEN OP DE REEDS IN EEN VORIG BERICHT VERMELDE INTERESSANTE WEBWERF VAN

PHOTO ESPANA 2009

VLAANDEREN : MENTAL MAP 2008

ZONDER en/of met WOORDEN

HOLA BIBI !!

El regreso de la fotografía a lo cotidiano, la apuesta de PhotoEspaña 09

"Lo cotidiano" es, según el comisario general de PHE, Sérgio Mah, "un concepto muy abierto pero esencial para entender el tiempo que vivimos, donde la fuerza del documental en distintos medios es el síntoma de una nueva percepción del mundo".

"Y la fotografía -añade- es un arte esencial para dotar de un interés estético y conceptual los aspectos más triviales de la vida", añade Mah, quien habla de una fotografía alejada de todo adorno que busca "volver a las bases, a la esencia".

_______________________________________________________________________

VERTALING:

"het alledaagse" is, volgens commissaris-generaal Sérgio Mah van PHOTO ESPANA 2009, een zeer open concept maar wel essentieel om de wereld waarin we nu leven te begrijpen waarbij de kracht van het dokumentair beeld in de onderscheiden media het signaal is van een nieuwe perceptie op de wereld.

En de fotografie is -daarbij- de bijzondere kunst om aan de meer triviale aspecten van het leven een esthetische en conceptuele waarde te geven, voegt Sérgio Mah er aan toe, sprekend over een fotografie die ontdaan is van elk ornament en wil terugkeren naar de basis, naar de essentie.

____________________________________________________________________

Verdere info (in het Spaans) kan U hier vinden en op de webstek van PHOTO ESPANA 2009 (van 3 juni tot 26 juli 2009 in Madrid) waarbij in het bijzonder ook de relatie fotografie en literatuur wordt belicht.

GEEN VOER VOOR "SPLEET-FOTOGRAFEN" MAAR VOOR FOTOGRAFEN UIT DE LAGE LANDEN DIE VERDER KUNNEN EN WILLEN KIJKEN DAN HUN LANDJE, HUN MOEDERTAAL EN HUN NEUS LANG IS.

THE AGE OF AQUARIUS

VANILLE GANTOISE

CRAZY AGAIN

ROSES DU PARAD

LE JOUR DE GLOIRE EST ARRIVÉ : EEN NEDERLANDS VARKEN AUF ENGLISCHE WEISE SERVIERT

Het is vandaag 1 Mei en ik dacht zo : op deze dag van het Feest van de Arbeid, kan ik toch niet achterwege of in gebreke blijven door niets te doen en dus plaatste ik, met een teder gevoel van zelfvoldoeninge en enig oog en oor voor de gestage vooruitgang der mensheid, dit feestelijk bericht op deze feestelijke blog.

De ene speelt op de lotto, een andere met de duiven, spleet-fotografen (zie definitie hieronder) spelen met het spleetje (van hun Apparaat) en gespleten spleet-fotografen hebben zelfs een vaste intieme verhouding met hun spleetje, maar ik speel (onder meer) met taal en talen die uitingen zijn van een typisch menselijke eigenschap, een sprekend kenmerk van de Homo Universalis. Zonder taal en talen zou een mens geen mens zijn, hoogstens een machteloos wezen, zoals een pasgeborene die enkel met de handjes en voetjes kan spartelen, onbetekenende keelgeluidjes maken, traantjes vloeien laten, pipi en kaka produceren en af en toe ook wel een beetje 'lachen', als ie door Moeder gezoogd, gekoesterd en verzorgd wordt.

Bovendien moet een volgroeid mens bezig zijn met méér dan één ding en bv. niet eenzijdig en blind gefixeerd zijn op en door 'beelden', op en door foto's en fotografie, al was het maar om te vermijden dat men zijn cultureel blikveld benauwend vernauwt tot een artistiek kijkgaatje, een spleetje, het sluiter spleetje van de camera obscura. Sommige fotografen lijken mij zo spleet geobsedeerd dat ze zelf 'spleet' lijken geworden te zijn: de spleet-fotografen. Spleet-fotografen hebben als dominant kenmerk dat ze veel 'zien' en ook graag 'gezien worden', maar O zo weinig weten.

Maar ter zake nu. Le jour de gloire est arrivé : een Nederlands varken auf englische Weise serviert. Wat zegt ie me nou, vraagt U zich allicht enigszins bezorgd af? Tijdens mijn veelvuldige, boeiende tochten door de menselijke taal en talen, ontdekte ik toevallig dat de 'grote Engelse taal' waar we als 'Neder-landers' zo vaak en graag naar opkijken en die we al te gulzig en al te slordig lukraak en dikwijls ongewenst en ongepast in onze moedertaal opzuigen en opslokken, alvast zelf één volwaardig Nederlands-Afrikaans woord integraal in zijn vaste woordenschat heeft opgenomen. Dit niet alledaags en heuglijk te noemen fenomeen luistert als volwaardig Engels 'noun' naar de lieflijke naam: "(AN) AARDVARK" [en a:d va:k] (= een aardvarken).
In "The Cambridge Advanced Learner's Dictionary " - overigens een uitstekend, praktisch en betaalbaar (+/- 35 € ) woordenboek(third edition) met bijhorende al even leerrijke en uitstekend gestructureerde CD-ROM met onder meer de inhoud van het volledige woordenboek én de uitspraak van elk woord in UK en in US versie, waar die van elkaar verschillen, voor wie de basis van het Engels beheerst en zich verder deze taal goed en correct eigen wil maken of zich als anderstalige (fotograaf/curator?) regelmatig van die taal bedient of beroepsmatig moet bedienen - wordt 'aardvark' alsvolgt omschreven: "An African mammal with a long nose and large ears which lives underground and eats insects".

Dit heuglijk te noemen taal fenomeen hebben Wij, stijve Nederlanders en stoere Vlamingen, helemaal niet te danken aan onze internationale reputatie als vermaarde, uitgelezen, uitgeslapen grondgeaarde 'Varkensboeren van de Lage landen', maar aan de door die 'Varkensboeren van de Lage landen' ten onrechte en dus dom veronachtzaamde en verwaand misprezen Zuid-Afrikaanse variant van onze Nederlandse taal, het Afrikaans, de (getransformeerde) moedertaal van de oorspronkelijke "Afrikaner Boere" die blijkbaar maar al te goed wisten waarom ze hun 'land' van oorsprong (Nederland-Zeeland-West-Vlaanderen) ver achter zich lieten.

Beseffen Wij, stijve Nederlanders en stoere Vlamingen, wel afdoende hoe beperkt en onbetekenend "onze moeder taal" wel is, afgemeten en afgewogen aan het geheel van de planeet en het geheel van de verschillende soorten talen waarvan de daarop levende mensheid zich in verscheidenheid van aantallen bedient? Hoe cocoonachtig knus, zelfverzekerd maar onwetend wij ons nestelen in de Poldergrond der Lage landen, in het Nederlands denkend en vermenend dat wij het Centrum en het 'Zout' der Aarde zijn, terwijl niets minder waar is?
Dat spleet- fotografen dit niet ZIEN, verwondert mij niet, maar niet-spleet-fotografen, verstandige fotografen dus, met een open blik, die zouden toch oog en oor voor taal en talen moeten hebben, vooral indien ze ook goede, zinvolle, betekenisvolle, planetair 'verstaanbare' beelden, foto's willen maken. De basis kennis (=begrijpen van de grondgedachten van geschreven teksten en gesprekken) van minstens enkele 'wereldtalen' (Engels-Spaans-Frans-Portugees-Duits-Arabisch-Russisch-Chinees-Hindi...) en de daarmee verbonden culturen, zullen hen daarbij zeker van nut kunnen zijn.

En nu komt nog eens het 'aardvark' met de lange snuit (long nose), want mijn vertelseltje is uit...

HAPPY FIRST OF MAY, aan iedereen, à tout le monde, an alle, a todos... !!