VARIA : METROPOLIS

FOTOGRAFIE : DE KASK MASTERS 2009 / 9 : WIM KNAPEN

Webpagina KASKWEEK 2009 : WIM KNAPEN


1. Het project:
 

De versbakken KASK meester WIM KNAPEN beschrijft zijn afstudeer project als volgt:

Sur les cercles

'Sur les cercles' is een documentair fotografisch werk dat de kijker meeneemt achter de schermen van een aantal Belgische topclubs. Topclubs in welke discipline? Netwerken, het genieten van een hoge levenskwaliteit en het samenbrengen van zaken en plezier. Toevluchtsoorden voor hen die bovenaan de sociale ladder staan.


Met dit werk probeer ik een aantal van de eigenheden te vatten van deze gesloten wereld: sociale omgang en communicatie, trends, statussymbolen en vooral hun lichaamstaal en houdingen.



Naast en na het Kask afstudeer project van BIEKE DEPOORTER - dat in elk geval veel omvangrijker is maar waarin door al zijn verscheidenheid toch ook de (rode) draad wat zoek is - vind ik dit project van Kask master WIM KNAPEN het beste van wat er in 2009 aan Kask master fotografie afstudeer projecten te rapen viel.

Tegenover de dofheid dan wel de zweverigheid of de engelachtige licht(zinnig)heid van sommige dunne tot zeer dunne en zelfs plat projectloze Kask 'projecten', blinkt dit project uit door zijn doordacht concept,  heldere structuur en wezenlijke inhoud met een zeer duidelijke visie op welbepaalde maatschappelijke aspecten die deze fotograaf heel doelbewust heeft gekozen en ook tekenend en betekenisvol in beeld heeft gebracht.
Niettegenstaande - of misschien eerder als gevolg van - de (blijkbaar) beperkte omvang van het uitgewerkte project, slaagt deze terechte Kask master erin om zijn visie helder, duidelijk en inhoudelijk samenhangend in zijn beelden te laten spreken.

Kortom: een uitstekend (uitgewerkt) project dat maatschappelijk betekenisvolle beelden oplevert, méér moet dat niet zijn maar zó hoort het mijns inziens wel te zijn, voor Kask masters toch.




2. De fotografische resultaten:

De op de kask website getoonde beelden van WIM KNAPEN getuigen van een bijzonder goed oog voor 'compositie' in functie van de inhoud, waarbij de inhoud de compositie bepaalt en niet omgekeerd, voor zover dat laatste ook mogelijk zou zijn, wat ik ten zeerste durf te betwijfelen, onder meer voortgaande op de inhoudelijke leegte (of de lege inhoud?) die de zweverige 'artistieke composities' van sommige Kask masters en sommige andere 'fotograaf-kunstenaars' uitwasemen.

Dat deze fotograaf standpunt-, techniek-, vorm- en kleur inspiratie (o.m. ook het in- of aanvullen met kunstlicht) gevonden heeft bij 'meester' CARL DE KEYZER - maar deze inspiratie wel op een eigen en creatieve manier weet te gebruiken -  blijkt heel duidelijk uit de (vorm) stijl van zijn beelden, die duidelijk niet met tele of super groothoek lenzen werden genomen, waardoor de context altijd zichtbaar en functioneel blijft. 

Véél belangrijker is echter dat hij tezelfdertijd ook aanleunt bij de inhoudelijke visies van deze Magnum fotograaf en hiermee een stap zet in wat ik de goede en juiste richting  naar kwalitatief degelijke maar vooral zinvolle fotografie zou willen noemen.

 

VARIA : DE STRAAT - DE FOTOGRAFIE - DE HOLEBIES - HET ' FEEST ' & DE REST...

Ik hou van deze stad, deze straat, deze muur, deze paal, deze straatstoep bol, deze vuilbak, deze holebi? affiche op deze vuilbak, deze pront passerende pronte Dame en haar pronte 'saccoche' over haar pronte arm....
Ik hou van héél deze foto, een foto naar een werkelijke straat en het werkelijke absurde leven in deze straat, het leven zoals het een beetje is of lijkt te zijn...
Ik hou ook van de Holebies én van de niet-Holebies: Holebies aller landen, verenigt U, om samen met de verenigde niet-Holebies aller landen één fantastisch 'feest' te b(r)ouwen!
Met deze pronte Dame op deze pronte foto, zou ik 'de dans' op dit 'feest' willen openen...
Zou er misschien ergens 'feest' in de lucht hangen, of een pronte Dame...of een... Holybie, toch?

FOTOGRAFIE : DE KASK MASTERS 2009 / 8 : SIMON MOUTON

Webpagina KASKWEEK 2009 : SIMON MOUTON


Het project:

De versbakken KASK meester SIMON MOUTON beschrijft zijn afstudeer project als volgt:

Grote en kleine actualiteit


Mijn werk is persfotografie.
In mijn werk komt zowel het grote als het kleine nieuws aan bod. 
Daarbij probeer ik een invalshoek te vinden die velen boeit. Persfoto's moeten in een brede kring belangstelling wekken en moeten actueel zijn . “Momenten” zijn daarbij belangrijk.



'Persfotografie' en 'grote en kleine actualiteit' vormt natuurlijk wel een zéér ruim 'project', zó ruim dat het nog moeilijk als een 'project' kan worden uitgewerkt en beoordeeld, behalve dan misschien op het punt waar - volgens deze fotograaf - "momenten" belangrijk zijn.

Aangezien elke foto uit zijn aard zelve altijd een weergave van een "moment" is, gaat het er niet om of  "momenten"  belangrijk zijn maar of er belangrijke momenten zijn en - als die er zouden zijn - of die "momenten" als dusdanig ook in een foto te zien en te interpreteren zijn. Dit lijkt misschien een kleine nuance maar mijns inziens kan het wel een groot verschil maken.

Dat de drie op de Kaskwebsite getoonde foto's "momenten" zijn, valt niet te ontkennen, maar of het - in een bepaalde context - ook belangrijke of belangwekkende "momenten" zijn, dat kan men er niet zo meteen rechtstreeks uit afleiden, vooral dan omdat deze foto's op zich weinig of geen informatie over een context tonen.

In persfotografie, in documentaire fotografie en zelfs in fotografie in het algemeen, is context altijd belangrijk zo niet hét belangrijkste. Vandaar dat het (veelvuldig) gebruik van tele-lenzen of het systematisch innemen van 'dichtbij' standpunten die de beeldhoek vernauwen dan wel het beeld over accentueren op één bepaald punt (bv bij super groothoek lenzen) veelal tot weinig belangwekkende dan wel oninteressante en zelfs totaal niets zeggende beelden leiden. Dat men er dan als 'troostprijs' misschien wel het etiket 'kunstig' of 'kunst' kan opplakken, is -althans voor mij - géén referentie om als een goed fotograaf en nog minder om als een 'kunstenaar' te worden aanzien, laat staan dat ook te zijn.

Alle grote 'Magnum' fotografen - zoals HC Bresson bv. - fotografeerden trouwens nooit met tele-lenzen (of super groothoek lenzen) maar meestal met een 'ordinaire' 50 mm standaard lens en bovendien namen ze ook zeer zelden 'dichtbij' standpunten in, integendeel ze namen altijd de nodige afstand tot hun onderwerp en dat zal zeker niet 'zo maar' geweest zijn.

Als Robert Capa - één van de stichters van 'Magnum' - ooit zou hebben beweerd dat "een foto slechts goed kan zijn als men het onderwerp zo dicht mogelijk benadert" dan bedoelde hij hiermee mijns inziens niet dat men altijd een fysiek dichte afstand tot het onderwerp moet innemen maar wel die gepaste 'afstand' die de fotograaf geestelijk in gedachten en in het 'oog' moet hebben om het onderwerp inhoudelijk zo herkenbaar treffend en expressief mogelijk in beeld te kunnen brengen. Dit impliceert in de eerste plaats dat de fotograaf zijn onderwerp 'in beeld' moet hebben ('erbij moet zijn') en wel precies op die plaats en op dat moment dat er zich in het onderwerp iets dusdanig interessants, belangrijks of belangwekkends voordoet zodat het van op de best geschikte afstand inhoudelijk verhalend het meest treffend (zonder overbodige of onnodig beeld belastende elementen) kan worden gefotografeerd.

Maar nu terug  naar de hedendaagse realiteit van onze Kask master, Simon Mouton:

De op de Kask website getoonde 'sport foto' bv. is op zich wel een leuk kleur beeld, maar verder vertelt deze foto mij weinig of niets over een - grote of kleine - actualiteit ( is het wel een 'actualiteit'?) en zeker niet iets over een of ander specifiek aspect van die 'actualiteit' (wat gebeurt hier eigenlijk?).
Deze foto toont duidelijk het effect van een groothoek lens dan wel van een zeer dichtbij voorgrond standpunt, waardoor de aandacht valt op één punt in de voorgrond - in dit geval een onbelangrijk punt - terwijl de rest - precies wat hier in de context van een bepaalde veronderstelde 'actualiteit' wel belangrijk lijkt te zijn - hopeloos verloren in de mist (hier: in de sneeuw) verdwijnt. Deze 'actualiteits' foto gaat dientengevolge eveneens de mist in .

De foto van 'Leterme' dan: dat Leterme in de Vlaamse politiek als een belangrijk man aanzien wordt, dat wist ik al, maar wat in dit beeld belangrijk zou kunnen zijn voor de politieke 'actualiteit', de politiek of voor de politiek van deze man, dat mag Joost (of Simon) weten...maar ik zeker niet.
Deze foto is overduidelijk een tele-foto. De gevolgen voor de verhalende kracht van deze foto zijn nog duidelijker: elke informatief verhalende context is 'weg- ge- tele- foto- grafeerd' en wat overblijft is de persoonlijk kop van Leterme die misschien wel iets kan tonen van mogelijke stress puistjes of zorgen rimpels of misschien wel speed adertjes op zijn gezicht, maar in elk geval niets en zeker niets belangrijks over een of andere 'politieke actualiteit'. Deze foto gaat niet alleen de 'politieke actualiteits' mist in, hij verdwijnt gewoon in het 'niets', hij is en hij zegt 'niets', ook niet over de politicus Leterme.

De foto van het door verdriet overmand 'koppel' daarentegen, toont wel duidelijk een goed gekozen, pakkend en belangwekkend "moment", maar wat spijtig toch dat enige verdere informatie over de (actualiteits)context waarbinnen dit verdriet moet worden geplaatst en gezien, in de foto zelf niet duidelijk of toch niet voldoende duidelijk tot uiting  komt. Hoewel hier geen tele- of groothoek effecten zijn gebruikt en er dus ook duidelijk méér context te zien is, blijven de context marges net iets te smal en bovendien is het gekozen standpunt niet van die aard dat de meest geschikte context elementen in deze foto tot uiting kunnen komen om aldus de verhalende kracht van deze foto nog meer te vergroten en te verduidelijken.


Al met al, als (afstudeer) 'project' over 'grote en kleine actualiteit' en als master proeve van persfotografie, toch een beetje magertjes uitgevallen, vind ik.

Anderzijds vind ik het een grote verdienste van deze Kask master dat hij zich niet geroepen voelt om de 'hogere kunsten' te dienen en zich als fotograaf wijselijk en terecht toelegt op het in beeld brengen (dokumenteren) van wat in en ook buiten de actualiteit voor hemzelf en voor andere mensen betekenisvol en belangrijk of belangwekkend KAN zijn. De rest is oefening en ervaring...en tijd brengt meestal ook wel raad.

KUNST : WAT IS DAT ? ÉÉN (MOGELIJK/ONMOGELIJK) ANTWOORD : LIEFDE ?

Naar aanleiding van de presentatie op de SMAK website van de 're-enactment' performance (= ten - toon - stelling) door maar vooral van BEN BENAOUISSE van de 'original' Jan Fabre "Bic Art Room" performance, schreef onderstaande kunstenares Miezan Millecam de volgende bijzonder interessante 'reactie':

 

"ik doe dit al jaren ,nadat Dan Van Severen mij gezegd had ,ik was negentien ,stil,hoog IQ,begaafd : hij zei :je zal de eerste vrouw worden in de schilderkunst; eerste tentoonstelling:de meeste mensen liepen kwaad weg,twee kinderen stonden mijn abstracte tekeningen te bespreken,daarna;black hole enkels jaren,lezen,lezn,alleen,gordijnen dicht;licht aan,lezen,tekenen,wat eten,wat laten aanbranden omdat ik aan het lezen was of schrijven ,ook op de muur,het was geen blauwe bic,maar zwarte vulpen,en het was geen project,maar 'my real life'maar zo'n echte noodzaak om te overleven hoort nt thuis in een museum,alhoewel ikzelf, nt altijd en enkelen mijn werk mooi vinden,en "echt" ;na een performance:make me stop smoking, on 'three posters' en theater with dirty feet heb ik een nieuwe definitie vr kunst gevonden,en toch ben ik tegen definities van 'kunst' :'kunst is liefde' ,maar mss heeft het wel nt te maken met deze performances van Rabiu Mroué miezan millecam (gepost op do 10.12.2009 09:03:13)"

 

Heden postte ik op de SMAK website de volgende reactie op de post van Miezan Millecam:

 

Aan miezan millecam

1.De man die U heeft voorspeld dat U de eerste vrouw in de schilderkunst zal worden, bedoelde eigenlijk dat U voor hem een soort 'man' was.

2.Prijs U zelf gelukkig dat 2 kinderen uw abstract werk stonden te bespreken en dat de meeste volwassenen er niets beters op vonden dan weg te lopen : dit kan alleen maar betekenen dat uw werk ook echt iets betekende en betekent.

3.Als het echte leven niet thuis hoort in een 'kunst' museum, wat zou er dan wel kunnen in thuis horen, dat ook nog iets van waarde voorstelt of - beter - uit zichzelf een waarde heeft?

4.Ik ben een groot voorstander van 'definities' van 'kunst', voor zover het ook duidelijk is hoe men eerst het begrip 'definitie' moet definieren.

Voorlopig ga ik ervan uit dat 'kunst' alles is wat de gezag voerende 'kunstkennners' niet tot de 'niet kunst' menen te moeten rekenen. De verzameling van de 'niet kunst' is oneindig, de ingesloten deelverzameling van de 'kunst' is dan uiteraard eindig. Dé vraag is, wie en op welke gronden de eindige deel verzameling van de 'kunst' binnen de oneindige verzameling van de 'niet kunst' definieert en er de (variabele?) grenzen van bepaalt? Op die vraag blijven de gezag voerende 'kunstkenners' mij (voorlopig) het antwoord schuldig.

Vanuit mijn voorlopige 'definitie van kunst' kan 'liefde' evenwel geen 'kunst', en 'kunst' ook geen 'liefde' zijn, aangezien 'liefde' door de gezag voerende 'kunstkenners' (vooralsnog) niet in de exclusieve deel verzameling van de 'kunst' werd opgenomen.

Maar: is 'liefde' niet méér waard dan 'kunst' en verdient zij (= vrouwelijk) geen andere en betere plaats dan 'hij' (de kunst) in de kunst musea??

Ik wens U het allerbeste en vooral: wees 'kunstenaar' voor u zelf en voor diegenen die U lief zijn en hebben en voel U verder niet verdrietig maar eerder blij en vrij dat 'ze' U (nog) niet in 'hun' eigenmachtig begrensde levenloze 'deel verzameling' hebben opgesloten!

________________________________________________________________________________________________

Ergens is er duidelijk iets te voelen van een wan- of non verhouding tussen enerzijds een vrijblijvende, elitaire en rijkelijk behangen glitter status van een in omvang beperkte maar niet gedefinieerde 'kunst' in de kunst wereld en de niet vrijblijvende, niet rijkelijk behangen, in omvang niet beperkte maar zeer concrete en wel te omschrijven (wan)toestanden die zich in de werkelijke wereld van de meeste mensen voordoen en die door de gezag voerende 'kunstkenners' buiten het door hen afgebakende heiligdommen van de ' kunst' worden geplaatst en gehouden.

'Kunst' met een dergelijke maatschappelijk gespleten en splijtende elitaire functie, botst met mijn diepste zijn, wezen en functie als individu en mens onder alle andere mensen. De zogenaamde democratische  leuke 'art events' (zoals bv. de onzinnige en stompzinnige 'museum nachten)  die de 'kunstwereld' als compenserende zoethoudertjes aanbiedt, veranderen daaraan niets, integendeel.

Daarom trek ik ten strijde tegen dit soort 'kunst' en wil ik in de eerste plaats weten wat en waarom deze 'kunst' precies tot 'kunst' zou kunnen maken en wat het in functie van de rest van de wereld precies zou kunnen voorstellen en betekenen en welk betekenisvol verschil er eventueel tussen die twee 'werelden' zou kunnen (te verantwoorden) zijn?

KUNST : WAT IS DAT ? HET ANTWOORD : EEN ONOPLOSBARE VRAAG !

(uittreksel uit 'De Standaard' on line)
" Ook Bart de Baere van het Muhka zag een tweede editie wel zitten. ‘De musea hebben vorig jaar de moed gehad om holderdebolder mee in dit project te stappen. Het is een leertraject geworden. Bij deze editie ligt de klemtoon veel minder op het wedstrijdgehalte. Wat De Canvascollectie probeert is inzicht bieden in de onoplosbare vraag wat een kunstwerk is. "


Het enige inzicht dat mijns inziens in een onoplosbare vraag kan worden geboden, is het inzicht dat zulke vraag onoplosbaar is. Een veel interessanter inzicht zou evenwel het antwoord kunnen zijn op de vraag waarom die vraag onoplosbaar is ?

Immers, indien de vraag wat een kunstwerk is als onoplosbaar wordt vooropgesteld, kan er ook geen ander antwoord worden gegeven dan dat er op die vraag geen antwoord kan worden gegeven.

In dit geval kan de conclusie niets anders zijn dan dat de erkende 'kunstkenners' in theorie géén antwoord kunnen geven op de vraag wat een kunstwerk is, maar desalniettemin in de praktijk op de eerste rij staan om met een aan zichzelf toebedeeld gezag te oordelen of 'iets' een kunstwerk is of niet is, of 'het' in hun geliefkoosde kunst musea en kunst galeries mag hangen, staan, liggen.... dan wel niet.

Als de erkende 'kunstkenners' niet willen doorgaan voor charlatans, 'marchandeurs de tapis volants', zand-in-de-ogen-strooiers, dan wel voor regelrechte fraudeurs, dan zal er minstens een antwoord moeten komen op de vraag waarom de vraag wat een kunstwerk is onoplosbaar zou zijn en - in de veronderstelling dat die vraag inderdaad onoplosbaar zou zijn - op welke reële en toetsbare criteria de erkende 'kunstkenners' zich dan wel kunnen beroepen om met een geldig gezag 'iets' wel dan niet als een 'kunstwerk' te waarmerken.
Als er ook op dit laatste punt (reële en toetsbare criteria) geen antwoord zou kunnen worden gegeven, dan moet de slotconclusie onvermijdelijk luiden dat het 'kunstwerk' op zich een fictie is, iets wat enkel 'bestaat' in de individuele geesten van de erkende 'kunstkenners' en waaraan bijgevolg geen enkele algemene waarde en zeker geen enkele maatschappelijke waarde kan worden toegekend, behalve misschien de betrekkelijke waarde van een individuele 'overtuiging', een 'geloof', een 'religie', vergelijkbaar met een geloof in 'zichzelf', in 'mirakels', in 'verschijningen', in 'voodoo', in 'totem'.....

Dit zou dan mijns inziens een geldige reden kunnen zijn om elke reële (financiële) steun en erkenning van de gemeenschap voor het 'kunstwerk' als fictie - het 'kunstwerk' als een inbeelding, een spookbeeld, een hersenschim in de individuele geest van de individuele 'kunstkenner'- op te zeggen dan wel - als alternatief - ALLES  waarvan om het even wie denkt, zich inbeeldt, beweert en volhoudt dat het 'kunst' is, per definitie ook als volwaardige kunst te accepteren, te waarderen en te subsidiëren en dus ook te voorzien in X aantal nog te bouwen zeer ruime 'kunst tempels' waar al deze 'kunst' volwaardig en gelijkwaardig tot uiting en tot zijn recht kan komen, tot eer en glorie van elke individuele 'kunstenaar' met zijn in zijn individuele geest gecreëerd fictief 'kunstwerk'.

Voortgaande op bovenstaand statement van BART DE BAERE - directeur van het Antwerps museum voor hedendaagse kunst - zal de 10 koppige jury van de canvascollectie bijgevolg een gezaghebbende uitspraak over 'kunst' doen met een zeer beperkte selectie van als 'kunstwerken' erkende 'dingen' uit een plejade van duizenden ingezonden 'dingen', op basis en op grond van de door de Muhka directeur geponeerde stelling dat de vraag wat een kunstwerk is onoplosbaar is, m.a.w. dat men en dus ook de 10 koppige jury van de canvascollectie in de verste verten geen antwoord kan geven op deze cruciale (jury) vraag en bijgevolg deze jury ook niet kan weten, noch verantwoorden waarom de door haar geselecteerde 'dingen' wél  'kunstwerken' en de niet geselecteerde 'dingen' géén 'kunstwerken' zouden zijn.
Men moet het maar durven....

FOTO : LA ALEGRIA DE LAS BICICLETAS

FOTOGRAFIE : DE KASK MASTERS 2009 / 7 : LYNN DELBEECKE

 Webpagina KASKWEEK 2009 : LYNN DELBEECKE


Het project:

De versbakken KASK meesteres LYNN DELBEECKE beschrijft haar afstudeer project als volgt:

 

L’espace citoyen

Ik aanschouw vanaf de zijlijn, als een bewaker de particuliere individuen.
Noodgedwongen.
De anonieme grootstedeling in het urbane landschap.
Zijn gebaren, zijn lichaamstaal.


L’espace citoyen, de perceptie van een buitenstaander.




Ik ga ervan uit dat deze fotografe met "l'espace citoyen" de leefomgeving / leefwijze van bewoners van een grootstedelijk gebied op het oog had.

Als er uit de getoonde foto's op de kask website iets NIET tot uiting komt dan is het precies de leefomgeving / leefwijze van bewoners van een grootstad.

Zowel het zichtbare urbane 'kader' als de zichtbare 'grootstedelingen' zijn een soort bouwdoos stukken waarvan de 'doe het zelver' zich bedient om iets in elkaar te knutselen, 'decor onderdelen' en 'poppetjes' die men zowat overal en voor elk gewenst doel kan inzetten, polyvalente theater attributen als het ware.

Zowel het beeld van 'de anonieme vrouw met de cigaret, geposteerd aan een stukje anonieme muur' als het beeld van 'de anonieme vrouw en de anonieme man met een tas over de schouder of onder de arm, geplaatst vóór een stuk anonieme muur' als het beeld van 'de anonieme man met iets in zijn handen dat men niet kan zien, staande als een anoniem standbeeld tussen anonieme muren' kunnen voor dezelfde moeite en  met evenveel of - eerder - met even weinig 'zeggingskracht'  opgevoerd worden in Poelkapelle-centrum, Zwevegem-post of Borsbeke-dorp.

L'espace citoyen wordt hierdoor een 'espace de rien', en dat kon toch niet de bedoeling geweest zijn?
In plaats van - zoals ze zelf stelt - te aanschouwen 'vanaf de zijlijn' had deze fotografe zich beter 'in de frontlijn' opgesteld, dan was er misschien toch iets van het beoogde doel uit de verf gekomen.

Moeder, waarom...... (zie in fine aflevering 6 van 'de kask masters 2009')

FOTO : EL TREN DE LA TRISTEZA

FOTOGRAFIE : DE KASK MASTERS 2009 / 6 : KERLIJN VAN DER CRUYSSEN

Webpagina KASKWEEK 2009 : KERLIJN VAN DER CRUYSSEN


Het project:


De versbakken KASK meesteres KERLIJN VAN DER CRUYSSEN beschrijft haar afstudeer project als volgt:

Wat de toerist niet ziet

Het onderwerp van mijn eindwerk is ‘de kustlijn’.
Ik heb met hét toeristisch vervoersmiddel bij uitstek, de kusttram, de kust onderzocht op het vlak van architectuur. Ik pendelde van De Panne tot Knokke en terug en fotografeerde enkel architectuur die zich op maximum 50 meter naast de tramsporen bevond. Ik ben op zoek gegaan naar datgene waaraan de toerist voorbij loopt; de chaotische architectuur, de lelijkheid van de gebouwen en de opeenstapeling van verschillende bouwstijlen. Ik wil met mijn reeks de toerist met de neus op de feiten drukken en tonen dat de kust niet enkel en alleen zon, zee en strand is.



Dat er aan de Belgische kust naast water, zand en andere dingen ook nog (lelijke) architectuur her en der neergepoot is, verwondert mij niet en evenmin dat de toerist aan dat weinig interessant architecturaal landschap geen aandacht besteedt. Wat mij wel verwondert is de aandacht die deze fotografe - als niet toerist - er wel aan besteedt door links of rechts van de kusttramsporen toevalligerwijze en bijna zo levenloos en gevoelloos als haar foto apparaat zelve, fotografisch iets te registreren dat op geen enkele manier een verband legt of toont met het geheel (de kustlijn regio en zijn functies, de bewoners, de toeristen...), laat staan met een specifieke en blijkbaar als problematisch ervaren 'leefomgeving of leefwijze'.

Moeder, waarom fotograferen wij? Luister naar de wind, mijn kind, waar je misschien een antwoord vindt...