Klik op dit beeld als U het in een groter formaat wil zien op mijn album site.
vrijdag 10 juli 2009
zaterdag 4 juli 2009
ALBUM : OBSERVATION (4)
Klik op dit beeld als U het in een groter formaat wil zien op mijn album site.
woensdag 1 juli 2009
FOTOGRAAF : CARL DE KEYZER : FOTO CONCEPT 'TRINITY '
Ik was -tot 12 juni ll- nog nooit naar een 'VERNISSAGE' in het Gentse SMAK geweest. Het woord alleen al schrikt me af omdat ik het -in zijn hedendaagse context- bijna letterlijk associeer met de glimmende glans , de schone schijn, de doorzichtigheid, de lichtheid, de lichtzinnigheid en de bedrieglijkheid van vernis, van oppervlakkige laagjes artistieke plak en lak, van verlak.
Maar naar de 'vernissage' van de SMAK-tentoonstelling 'TRINITY' ben ik dus wel geweest, niet voor de 'vernissage' maar voor de foto's en het gelijknamige foto concept van de in Gent gevestigde Magnum fotograaf CARL DE KEYZER én omdat de tentoonstelling tijdens de 'vernissage' gratis toegankelijk was.
Eérst heb ik de tentoonstelling bezocht, mij een oordeel gevormd over de foto's, het concept en de presentatie ervan.
Daarna heb ik het 'live' vernissage-gebeuren in ogenschouw genomen: het contrast met het foto concept van Carl De Keyzer kon niet groter zijn, zowel naar vorm en presentatie als naar inhoud.
Tegelijkertijd waren er in het 'live' vernissage-gebeuren ook wel aanknopingspunten te zien en verbanden te leggen met de maatschappelijke en ideologische visies die in het foto concept 'TRINITY' te 'zien' zijn, althans voor die kijkers die komen om naar de foto's te kijken en niet om zelf bekeken te worden en dan nog enkel voor diegenen die in foto's iets méér kunnen en willen zien dan kunstig aandoende uiterlijkheden zoals formaat, kader, print, coloriet, compositie, schikking en presentatie .
Eén van die aanknopingspunten en verbanden die in het 'live' vernissage gebeuren tot uiting kwamen, is de kern van het fenomeen MACHT, gesteund op de onderlinge wisselwerkig tussen de hiërarchische posities van een select clubje van berekende machthebbers, een beperkte kring van welwillende uitvoerders van macht en de amorfe massa gewilligen, onwetenden of slachtoffers op wie macht wordt uitgeoefend. Dit is precies waar het in het foto concept 'TRINITY' ten gronde om gaat.
Ik had de stellige indruk dat heel wat van de aanwezige 'vernissagisten' daar geen zicht op of inzicht in hadden of daar alleszins geen boodschap aan hadden, druk in de weer als ze waren met zelf-presentatie en het gestieus uiten van artistiek hol klinkende non-beschouwingen, op en onder de neermeppende dreun van enerverende 'vernissage party voorgrond muziek'. Dit is de mini afspiegeling van de veel grotere amorfe, gewillige, onwetende of onkritische massa waarop MACHT ten gronde steunt en waarop ook macht wordt uitgeoefend, de massa die voor dit doel gebruikt en misbruikt wordt.
Wie, van alle aanwezigen, het meest met het choatisch totaal-beeld van het 'live' vernissage gebeuren contrasteerde was de fotograaf zelf, die in de amorfe party massa juist opviel door zijn eenvoudig en bescheiden voorkomen en zijn rustige opstelling aan 'de rand', buiten het 'centrum' van de artistieke party 'scene'. Dit is alvast één van de vele kenmerken die CARL DE KEYZER gemeen heeft met zijn geestesgenoot én 'fotografische vader' uit de Magnum groep: de sociaal-humanist, wereldburger, gevoelsmens en fijnbesnaard estheet met een diep respect voor de beeldende kunst als renaissancistisch-humanistisch 'denk-beeld', HENRI CARTIER-BRESSON.
Deze onderlinge verwantschap is echter nog veel meer te zien en te ontdekken (voor degenen die willen en kunnen 'zien', waarbij 'zien' een vorm van denken en na-denken is) in de foto's zelf van het foto concept TRINITY.
Wat -binnen die verwantschap en dus als gemeenschappelijke kenmerk van het foto werk van Henri Cartier-Bresson en dat van Carl De Keyzer - het eerst en het meest opvalt in het geheel van dit foto concept, is de bijzondere vorm van documentaire 'stijl' die duidelijk verschilt van de klassieke foto docu-reportage stijl uit de internationale foto journalistiek.
Dit verschil uit zich niet zozeer in een uitgesproken vormelijk-esthetisch aspect, met een onmiskenbare nadruk op geometrische compositie (vlak indeling) en - voor het werk van Carl De Keyzer- ook op kleur accenten, maar in het concept, in het doel zelf en niet zozeer in het middel (= het vormelijk-esthetisch aspect). Die foto's hebben weliswaar -uiteraard - een documentair-historisch karakter maar het zijn geen foto-realistische documentaire beelden van specifieke (markante of schokkende) gebeurtenissen, feiten of toestanden. Het zijn in essentie een soort 'vergeestelijkte voorstellingen', allegorieën, die een tijdsgeest, bepaalde cultureel-maatschappelijke onderstromen uitbeelden en verbeelden. Ze drukken -bij wijze van spreken- "a kind of state of humanity" uit, vanuit de subjectieve, filosofische, ideologische kijk en visie van de 'fotograaf' op de mensen-wereld.
Het foto concept TRINITY (= triniteit = drie-eenheid, onder meer ook de heilige Drievuldigheid uit de christelijke, katholieke religie) is als geheel drieledig geconcipeerd en benoemd als drie afzonderlijke 'TABLEAUX': 'Tableaux POLITIQUES', 'Tableaux d'HISTOIRE', 'Tableaux de GUERRE'.
Het zijn inderdaad een soort 'tableaux' die naar de uiterlijke vorm, de uit- en afwerking en soms ook naar de presentatie doen denken aan klassieke 'schilderkunstige wandstukken', vooral aan die uit de 19de eeuw waarin in het bijzonder ook FRANKRIJK als toenmalig groot en groots rijk en politieke natie, als koloniale macht, oorlogvoerder,veroveraar en heerser maar ook als cultureel, spiritueel en wetenschappelijk wereldcentrum een prominente rol speelde, een tijd ook waarin de FRANSE TAAL - als veruitwendiging, vertolker en spreekbuis van de MACHT, de MACHTHEBBERS en de MACHTUITVOERDERS - een toonaangevende rol vervulde, o.m. in de internationale literatuur, beeldende kunsten, wetenschap, industrie, handel, diplomatie en administratieve organisatie. Dat de titels van de onderdelen van TRINITY in het frans zijn gesteld, is mijns inziens dan ook geen toeval en heeft zeker niet alleen iets te maken met het feit dat de hoofdzetel van MAGNUM in Parijs is gevestigd. Dat het geheel als 'TRINITY' in de ENGELSE TAAL is benoemd heeft dan weer te maken met de taal van de huidige MACHT, met de USA, met de internationale voertaal van de hedendaagse politieke en militaire wereldmachten, heersers en oorlogvoerders, met de toonaangevende rol van diezelfde voertaal in wetenschap, techniek, industrie, handel, financiewezen, diplomatie, management, reclame, design en, jawel...ook in de hedendaagse (beeldende?) kunst én in de hedendaagse fotografie.
Het is mijns inziens vooral vanuit deze inhoudelijke, historisch-maatschappelijke, ideologische 'achtergronden' en verbanden dat men de 'tableaux' van Carl De Keyzer moet bekijken, niet als journalistieke documenten, getuigenissen of iconen, niet zozeer als fotografisch- vormelijke 'meesterwerken', maar als geestelijke panorama's, allegorieën van de hedendaagse MACHT en zijn UITVOERDERS, als 'kijkboeken' van de SYMBOLEN en VOORSTELLINGEN waarin die macht tot uiting komt en van de GEVOLGEN van het uitoefenen van macht voor de MENS en de MENSHEID.
En dan zijn we er:
1. 'Macht en zijn uitvoerders' = 'tableaux politiques'
Carl De Keyzer toont hier de materiële centra, de 'tempels' van de macht en zijn uitvoerders, zijn 'priesters'. Het is geen toeval dat de tempels van de macht in de Chinese Voksrepubliek veelvuldig aan bod komen. Hiermee wordt immers het verband en de hiërarchische verhoudingen tussen de machthebbers en hun uitvoerders enerzijds en de ondergeschikte massa op wie macht wordt uitgeoefend anderzijds, het meest zichtbaar en voelbaar tot uitdrukking gebracht.
2. 'Symbolen en voorstellingen van macht' = 'tableaux d'histoire'
Dit zijn de 'leuke', feestelijke aspecten van macht, de 'show', het ornament, het oogverblindend vertoon, de stoeten en optochten, de fanfares, toespraken, eedafleggingen, zegeningen en processies, de massa manifestaties die de 'weldaden en heldendaden' van de macht en het machtssysteem aan de massa tonen en waarmee de massa ook gepaaid, geamuseerd en zoet wordt gehouden. Dat het hoofd van de katholieke kerk hier ook wordt opgevoerd, is niet verwonderlijk, aangezien deze wereldkerk en wereldreligie één van de meest en best gespecialiseerde firma's ter wereld is in het brengen van show, ornament en amusement, stoeten, massa evenementen, opvoeringen, verschijningen, verklaringen, zegeningen en processies allerhande. Bovendien heeft het hoofd van die wereldkerk nog een zekere invloed op de massa, hoewel die vandaag tanende en minder dwingend is en in elk geval veel geringer dan dit in de 19de eeuw nog het geval was.
Er zijn bovendien ook nog andere wereldreligiën die hierin een zekere rol spelen - o.m. de islam en het hindoeïsme - maar ook bepaalde animistische bewegingen, sekten en meer wereldlijke 'organisaties' zoals de media, de hardware en software 'pausen' van de internet business, de reclame, de showbusiness én de 'art business', met inbegrip van de 'kunstpausen' en de gemediatiseerde 'musea' die geen musea meer zijn maar enkel nog een soort ontspanningscentra van multimediaal oogverblindend vertoon en vertier, promo uithangborden voor promo 'artists', speeltuinen en zandbakken voor de 'homo ludens' , supermarkten met steraanbiedingen voor het potverterend plebs. Het gemetamorfoseerd Antwerps foto 'museum' is op dit vlak een koploper geworden, met een spetterend aanbod van leuke ' family events', 'coole happenings' voor jongeren en 'speciallekes' voor de allerkleinsten. Men kan er in zgn. creatieve 'workshops' van alles doen en maken (creatief knutselen), iedereen mag er van alles tonen en 'tentoonstellen', in acute creativiteitsnood desnoods ook zichzelve. Het ware allicht geen slecht idee om het meteen om te dopen tot 'Plop Sa Foto Land', dat trekt misschien nog méér volk, versterkt misschien nog méér de snel groeiende reputatie van populaire trek-pleister, voor jong, jonger en de jongsten, voor jan en alleman, zonder onderscheid in geslacht of gedacht.
De afwezigheid of onderbelichting van dergelijke nieuwsoortige feestelijke aspecten van Macht vind ik trouwens een beetje een 'mankement' in dit foto concept, maar één fotograaf kan natuurlijk niet alles vatten en bij Magnum is 'collectief' werken en werk blijkbaar (nog) niet aan de orde (met uitzondering van het vrij recente Europa project 'EURO VISIONS' dat hiertoe toch al een zekere aanzet gaf)
3. 'gevolgen van het uitoefenen van macht voor de mens en de mensheid' = 'tableaux de guerre'
Dit zijn in de eerste plaats de 'oorlogen' en 'massacres' (militair-strategisch, politiek, etnisch, economisch...) maar ook de rampen en plagen (ecologisch, biologisch, medisch, ethisch, sociologisch...).
Carl De Keyzer brengt dit meestal op een niet spectaculaire, indirecte manier in beeld en daardoor oogt het veelal 'minder erg' maar het legt tegelijk 'stilzwijgend' de vinger op de wonde, op onze wonden, rakend aan de onderliggende 'wortels' van het kwaad dat inherent is aan de contradictoire natuur en de dubbele zingeving van de mens als opbouwende én vernietigende dominante kracht op deze planeet.
In algemene zin kan men stellen dat het werk van Carl De Keyzer veel meer inhoudelijke samenhang, conceptuele kenmerken vertoont en ook meer gerichte maar gecodeerde 'boodschappen' bevat dan dat van zijn geestesverwant HC Bresson. Dit kan deels worden verklaard vanuit de specifieke, operationele fotojournalistieke documentaire functie, opdracht en status die HC Bresson in zijn tijd bij Magnum had en ook moest hebben. Die functie , opdracht en status vervult Magnum thans niet of in hoofdzaak niet meer. Daarnaast was HC Bresson van nature een minder gestructureerde 'geest' die vrij spontaan en dikwijls ook onvoorbereid reageerde op allerlei dingen die zich - dikwijls ook toevallig - voor zijn ogen voordeden of afspeelden. Zijn fotografische nalatenschap toont ons een bonte verzameling van de meest uiteenlopende 'onderwerpen' die de rijke vrucht is van een zeer brede waaier van persoonlijke waarnemingen en observaties waarin evenwel steeds de mens en de 'humanitas' centraal staan.
Het fotografisch werk van HC Bresson is niet conceptueel opgevat of ingedeeld en het bevat dus ook geen thematische 'tableaux'. Zijn foto's getuigen integendeel van een zekere 'speelsheid', verwondering ook, over de mens en wat zich in de mensenwereld afspeelt, vormelijk gevangen in een optisch-visueel verrassend en subtiel spel van speelse "géométrie". Dit kenmerkt trouwens een hele generatie fotografen -tijdsgenoten van HC Bresson- zowel binnen als buiten Magnum. Die speelsheid en verwondering is -samen met de speelse "géométrie"- grotendeels uit de hedendaagse fotografie verdwenen. Dit ligt niet alleen aan een gewijzigde mentaliteit en visie bij de fotografen maar ook aan een gewijzigde wereld waarin speelsheid de plaats heeft moeten ruimen voor strikte planning, berekening, prestatie en carriere en waarin verwondering gelijk staat met naïviteit en tijdsverlies, opgevat als een kenmerkend negatief kenmerk van 'losers'. Bovendien lijkt de hele wereld thans één uniform, geprogrammeerd, gecontroleerd en voorspelbaar gegeven dat voor zowat iedereen, op elk moment zichtbaar, voelbaar en bereikbaar lijkt. In deze geglobaliseerde wereld rest er schijnbaar niets meer te ontdekken waarover men zich nog kan verwonderen. Dit verklaart misschien de ongewoon sterke aandacht en bewondering voor het 'gewone', voor het doodgewone, voor het banale, voor het banaalste van het banale, zoals het in al zijn banale glorie wordt vereerd, geprezen en geprijsd in de hedendaagse 'kunst'.
Die speelse "géométrie" die ook een zekere 'beweging' en beweeglijkheid in het fotografisch beeld oproept, vindt men ook niet of althans veel minder dan bij Henri Cartier Bresson, in de foto's van Carl De Keyzer die doorgaans een starre en 'bevroren' indruk overbrengen waarbij in het bijzonder de daarin aanwezige mens of mensen als gefixeerd, 'versteend' bijna, verschijnen. Ze doen mij daarom meestal denken aan poppen, figuren en figuranten uit de wassenbeeld collectie "Madame Tussaud". Dit zal wel voor een deel te maken hebben met de 'conceptuele' aanpak, met het primeren van het concept boven de foto, ook wel met het veelvuldig gebruik van flits kunstlicht, maar misschien ligt het vooral verankerd in het persoonlijk (ideologisch) 'mens beeld' van de fotograaf dat dan wel wonderlijk past in het algemeen beeld van de hedendaagse mens als geprogrammeerde 'puppet on a string', als levende mummie, als object en speelgoed in de handen van de MACHT, de MACHTSHEBBERS en de MACHTSUITVOERDERS, waarmee de Cirkel Rond is.
De volledige reeks foto's (méér dan er op de tentoonstelling in printvorm getoond worden) van het foto concept 'TRINITY' kan U zien op de website van CARL DE KEYZER.
Het bekijken ervan is een goede en nuttige voorbereiding voor een rustig bezoek aan de tentoonstelling waar U zich dan - meer met uw geest dan met uw ogen - een idee kan vormen van wat in dit concept als visie op de huidige mensenwereld steekt. Er is evenwel ook iets te beleven en te ontdekken voor het oog, namelijk wat het verschil maakt, het hemelsbreed verschil is tussen een web beeld en web presentatie en een tot in de puntjes en de kleurtjes verzorgd en uitgekiend print beeld en print presentatie (die het concept en effect van picturale tableaus alle eer aandoet), hoewel ik persoonlijk van mening ben dat de presentatie als geheel, als tentoonstellingsconcept binnnen de ruimte en de wanden van het SMAK, niet over de hele lijn efficiënt is uitgewerkt (o.m. de inefficiënte en storende plaatsing van sommige foto's boven de normale 'kijk hoogte', evenals de soms storende, verzwakkende of aandacht afleidende 'opeenstapeling' van bepaalde foto tableaus).
Maar naar de 'vernissage' van de SMAK-tentoonstelling 'TRINITY' ben ik dus wel geweest, niet voor de 'vernissage' maar voor de foto's en het gelijknamige foto concept van de in Gent gevestigde Magnum fotograaf CARL DE KEYZER én omdat de tentoonstelling tijdens de 'vernissage' gratis toegankelijk was.
Eérst heb ik de tentoonstelling bezocht, mij een oordeel gevormd over de foto's, het concept en de presentatie ervan.
Daarna heb ik het 'live' vernissage-gebeuren in ogenschouw genomen: het contrast met het foto concept van Carl De Keyzer kon niet groter zijn, zowel naar vorm en presentatie als naar inhoud.
Tegelijkertijd waren er in het 'live' vernissage-gebeuren ook wel aanknopingspunten te zien en verbanden te leggen met de maatschappelijke en ideologische visies die in het foto concept 'TRINITY' te 'zien' zijn, althans voor die kijkers die komen om naar de foto's te kijken en niet om zelf bekeken te worden en dan nog enkel voor diegenen die in foto's iets méér kunnen en willen zien dan kunstig aandoende uiterlijkheden zoals formaat, kader, print, coloriet, compositie, schikking en presentatie .
Eén van die aanknopingspunten en verbanden die in het 'live' vernissage gebeuren tot uiting kwamen, is de kern van het fenomeen MACHT, gesteund op de onderlinge wisselwerkig tussen de hiërarchische posities van een select clubje van berekende machthebbers, een beperkte kring van welwillende uitvoerders van macht en de amorfe massa gewilligen, onwetenden of slachtoffers op wie macht wordt uitgeoefend. Dit is precies waar het in het foto concept 'TRINITY' ten gronde om gaat.
Ik had de stellige indruk dat heel wat van de aanwezige 'vernissagisten' daar geen zicht op of inzicht in hadden of daar alleszins geen boodschap aan hadden, druk in de weer als ze waren met zelf-presentatie en het gestieus uiten van artistiek hol klinkende non-beschouwingen, op en onder de neermeppende dreun van enerverende 'vernissage party voorgrond muziek'. Dit is de mini afspiegeling van de veel grotere amorfe, gewillige, onwetende of onkritische massa waarop MACHT ten gronde steunt en waarop ook macht wordt uitgeoefend, de massa die voor dit doel gebruikt en misbruikt wordt.
Wie, van alle aanwezigen, het meest met het choatisch totaal-beeld van het 'live' vernissage gebeuren contrasteerde was de fotograaf zelf, die in de amorfe party massa juist opviel door zijn eenvoudig en bescheiden voorkomen en zijn rustige opstelling aan 'de rand', buiten het 'centrum' van de artistieke party 'scene'. Dit is alvast één van de vele kenmerken die CARL DE KEYZER gemeen heeft met zijn geestesgenoot én 'fotografische vader' uit de Magnum groep: de sociaal-humanist, wereldburger, gevoelsmens en fijnbesnaard estheet met een diep respect voor de beeldende kunst als renaissancistisch-humanistisch 'denk-beeld', HENRI CARTIER-BRESSON.
Deze onderlinge verwantschap is echter nog veel meer te zien en te ontdekken (voor degenen die willen en kunnen 'zien', waarbij 'zien' een vorm van denken en na-denken is) in de foto's zelf van het foto concept TRINITY.
Wat -binnen die verwantschap en dus als gemeenschappelijke kenmerk van het foto werk van Henri Cartier-Bresson en dat van Carl De Keyzer - het eerst en het meest opvalt in het geheel van dit foto concept, is de bijzondere vorm van documentaire 'stijl' die duidelijk verschilt van de klassieke foto docu-reportage stijl uit de internationale foto journalistiek.
Dit verschil uit zich niet zozeer in een uitgesproken vormelijk-esthetisch aspect, met een onmiskenbare nadruk op geometrische compositie (vlak indeling) en - voor het werk van Carl De Keyzer- ook op kleur accenten, maar in het concept, in het doel zelf en niet zozeer in het middel (= het vormelijk-esthetisch aspect). Die foto's hebben weliswaar -uiteraard - een documentair-historisch karakter maar het zijn geen foto-realistische documentaire beelden van specifieke (markante of schokkende) gebeurtenissen, feiten of toestanden. Het zijn in essentie een soort 'vergeestelijkte voorstellingen', allegorieën, die een tijdsgeest, bepaalde cultureel-maatschappelijke onderstromen uitbeelden en verbeelden. Ze drukken -bij wijze van spreken- "a kind of state of humanity" uit, vanuit de subjectieve, filosofische, ideologische kijk en visie van de 'fotograaf' op de mensen-wereld.
Het foto concept TRINITY (= triniteit = drie-eenheid, onder meer ook de heilige Drievuldigheid uit de christelijke, katholieke religie) is als geheel drieledig geconcipeerd en benoemd als drie afzonderlijke 'TABLEAUX': 'Tableaux POLITIQUES', 'Tableaux d'HISTOIRE', 'Tableaux de GUERRE'.
Het zijn inderdaad een soort 'tableaux' die naar de uiterlijke vorm, de uit- en afwerking en soms ook naar de presentatie doen denken aan klassieke 'schilderkunstige wandstukken', vooral aan die uit de 19de eeuw waarin in het bijzonder ook FRANKRIJK als toenmalig groot en groots rijk en politieke natie, als koloniale macht, oorlogvoerder,veroveraar en heerser maar ook als cultureel, spiritueel en wetenschappelijk wereldcentrum een prominente rol speelde, een tijd ook waarin de FRANSE TAAL - als veruitwendiging, vertolker en spreekbuis van de MACHT, de MACHTHEBBERS en de MACHTUITVOERDERS - een toonaangevende rol vervulde, o.m. in de internationale literatuur, beeldende kunsten, wetenschap, industrie, handel, diplomatie en administratieve organisatie. Dat de titels van de onderdelen van TRINITY in het frans zijn gesteld, is mijns inziens dan ook geen toeval en heeft zeker niet alleen iets te maken met het feit dat de hoofdzetel van MAGNUM in Parijs is gevestigd. Dat het geheel als 'TRINITY' in de ENGELSE TAAL is benoemd heeft dan weer te maken met de taal van de huidige MACHT, met de USA, met de internationale voertaal van de hedendaagse politieke en militaire wereldmachten, heersers en oorlogvoerders, met de toonaangevende rol van diezelfde voertaal in wetenschap, techniek, industrie, handel, financiewezen, diplomatie, management, reclame, design en, jawel...ook in de hedendaagse (beeldende?) kunst én in de hedendaagse fotografie.
Het is mijns inziens vooral vanuit deze inhoudelijke, historisch-maatschappelijke, ideologische 'achtergronden' en verbanden dat men de 'tableaux' van Carl De Keyzer moet bekijken, niet als journalistieke documenten, getuigenissen of iconen, niet zozeer als fotografisch- vormelijke 'meesterwerken', maar als geestelijke panorama's, allegorieën van de hedendaagse MACHT en zijn UITVOERDERS, als 'kijkboeken' van de SYMBOLEN en VOORSTELLINGEN waarin die macht tot uiting komt en van de GEVOLGEN van het uitoefenen van macht voor de MENS en de MENSHEID.
En dan zijn we er:
1. 'Macht en zijn uitvoerders' = 'tableaux politiques'
Carl De Keyzer toont hier de materiële centra, de 'tempels' van de macht en zijn uitvoerders, zijn 'priesters'. Het is geen toeval dat de tempels van de macht in de Chinese Voksrepubliek veelvuldig aan bod komen. Hiermee wordt immers het verband en de hiërarchische verhoudingen tussen de machthebbers en hun uitvoerders enerzijds en de ondergeschikte massa op wie macht wordt uitgeoefend anderzijds, het meest zichtbaar en voelbaar tot uitdrukking gebracht.
2. 'Symbolen en voorstellingen van macht' = 'tableaux d'histoire'
Dit zijn de 'leuke', feestelijke aspecten van macht, de 'show', het ornament, het oogverblindend vertoon, de stoeten en optochten, de fanfares, toespraken, eedafleggingen, zegeningen en processies, de massa manifestaties die de 'weldaden en heldendaden' van de macht en het machtssysteem aan de massa tonen en waarmee de massa ook gepaaid, geamuseerd en zoet wordt gehouden. Dat het hoofd van de katholieke kerk hier ook wordt opgevoerd, is niet verwonderlijk, aangezien deze wereldkerk en wereldreligie één van de meest en best gespecialiseerde firma's ter wereld is in het brengen van show, ornament en amusement, stoeten, massa evenementen, opvoeringen, verschijningen, verklaringen, zegeningen en processies allerhande. Bovendien heeft het hoofd van die wereldkerk nog een zekere invloed op de massa, hoewel die vandaag tanende en minder dwingend is en in elk geval veel geringer dan dit in de 19de eeuw nog het geval was.
Er zijn bovendien ook nog andere wereldreligiën die hierin een zekere rol spelen - o.m. de islam en het hindoeïsme - maar ook bepaalde animistische bewegingen, sekten en meer wereldlijke 'organisaties' zoals de media, de hardware en software 'pausen' van de internet business, de reclame, de showbusiness én de 'art business', met inbegrip van de 'kunstpausen' en de gemediatiseerde 'musea' die geen musea meer zijn maar enkel nog een soort ontspanningscentra van multimediaal oogverblindend vertoon en vertier, promo uithangborden voor promo 'artists', speeltuinen en zandbakken voor de 'homo ludens' , supermarkten met steraanbiedingen voor het potverterend plebs. Het gemetamorfoseerd Antwerps foto 'museum' is op dit vlak een koploper geworden, met een spetterend aanbod van leuke ' family events', 'coole happenings' voor jongeren en 'speciallekes' voor de allerkleinsten. Men kan er in zgn. creatieve 'workshops' van alles doen en maken (creatief knutselen), iedereen mag er van alles tonen en 'tentoonstellen', in acute creativiteitsnood desnoods ook zichzelve. Het ware allicht geen slecht idee om het meteen om te dopen tot 'Plop Sa Foto Land', dat trekt misschien nog méér volk, versterkt misschien nog méér de snel groeiende reputatie van populaire trek-pleister, voor jong, jonger en de jongsten, voor jan en alleman, zonder onderscheid in geslacht of gedacht.
De afwezigheid of onderbelichting van dergelijke nieuwsoortige feestelijke aspecten van Macht vind ik trouwens een beetje een 'mankement' in dit foto concept, maar één fotograaf kan natuurlijk niet alles vatten en bij Magnum is 'collectief' werken en werk blijkbaar (nog) niet aan de orde (met uitzondering van het vrij recente Europa project 'EURO VISIONS' dat hiertoe toch al een zekere aanzet gaf)
3. 'gevolgen van het uitoefenen van macht voor de mens en de mensheid' = 'tableaux de guerre'
Dit zijn in de eerste plaats de 'oorlogen' en 'massacres' (militair-strategisch, politiek, etnisch, economisch...) maar ook de rampen en plagen (ecologisch, biologisch, medisch, ethisch, sociologisch...).
Carl De Keyzer brengt dit meestal op een niet spectaculaire, indirecte manier in beeld en daardoor oogt het veelal 'minder erg' maar het legt tegelijk 'stilzwijgend' de vinger op de wonde, op onze wonden, rakend aan de onderliggende 'wortels' van het kwaad dat inherent is aan de contradictoire natuur en de dubbele zingeving van de mens als opbouwende én vernietigende dominante kracht op deze planeet.
In algemene zin kan men stellen dat het werk van Carl De Keyzer veel meer inhoudelijke samenhang, conceptuele kenmerken vertoont en ook meer gerichte maar gecodeerde 'boodschappen' bevat dan dat van zijn geestesverwant HC Bresson. Dit kan deels worden verklaard vanuit de specifieke, operationele fotojournalistieke documentaire functie, opdracht en status die HC Bresson in zijn tijd bij Magnum had en ook moest hebben. Die functie , opdracht en status vervult Magnum thans niet of in hoofdzaak niet meer. Daarnaast was HC Bresson van nature een minder gestructureerde 'geest' die vrij spontaan en dikwijls ook onvoorbereid reageerde op allerlei dingen die zich - dikwijls ook toevallig - voor zijn ogen voordeden of afspeelden. Zijn fotografische nalatenschap toont ons een bonte verzameling van de meest uiteenlopende 'onderwerpen' die de rijke vrucht is van een zeer brede waaier van persoonlijke waarnemingen en observaties waarin evenwel steeds de mens en de 'humanitas' centraal staan.
Het fotografisch werk van HC Bresson is niet conceptueel opgevat of ingedeeld en het bevat dus ook geen thematische 'tableaux'. Zijn foto's getuigen integendeel van een zekere 'speelsheid', verwondering ook, over de mens en wat zich in de mensenwereld afspeelt, vormelijk gevangen in een optisch-visueel verrassend en subtiel spel van speelse "géométrie". Dit kenmerkt trouwens een hele generatie fotografen -tijdsgenoten van HC Bresson- zowel binnen als buiten Magnum. Die speelsheid en verwondering is -samen met de speelse "géométrie"- grotendeels uit de hedendaagse fotografie verdwenen. Dit ligt niet alleen aan een gewijzigde mentaliteit en visie bij de fotografen maar ook aan een gewijzigde wereld waarin speelsheid de plaats heeft moeten ruimen voor strikte planning, berekening, prestatie en carriere en waarin verwondering gelijk staat met naïviteit en tijdsverlies, opgevat als een kenmerkend negatief kenmerk van 'losers'. Bovendien lijkt de hele wereld thans één uniform, geprogrammeerd, gecontroleerd en voorspelbaar gegeven dat voor zowat iedereen, op elk moment zichtbaar, voelbaar en bereikbaar lijkt. In deze geglobaliseerde wereld rest er schijnbaar niets meer te ontdekken waarover men zich nog kan verwonderen. Dit verklaart misschien de ongewoon sterke aandacht en bewondering voor het 'gewone', voor het doodgewone, voor het banale, voor het banaalste van het banale, zoals het in al zijn banale glorie wordt vereerd, geprezen en geprijsd in de hedendaagse 'kunst'.
Die speelse "géométrie" die ook een zekere 'beweging' en beweeglijkheid in het fotografisch beeld oproept, vindt men ook niet of althans veel minder dan bij Henri Cartier Bresson, in de foto's van Carl De Keyzer die doorgaans een starre en 'bevroren' indruk overbrengen waarbij in het bijzonder de daarin aanwezige mens of mensen als gefixeerd, 'versteend' bijna, verschijnen. Ze doen mij daarom meestal denken aan poppen, figuren en figuranten uit de wassenbeeld collectie "Madame Tussaud". Dit zal wel voor een deel te maken hebben met de 'conceptuele' aanpak, met het primeren van het concept boven de foto, ook wel met het veelvuldig gebruik van flits kunstlicht, maar misschien ligt het vooral verankerd in het persoonlijk (ideologisch) 'mens beeld' van de fotograaf dat dan wel wonderlijk past in het algemeen beeld van de hedendaagse mens als geprogrammeerde 'puppet on a string', als levende mummie, als object en speelgoed in de handen van de MACHT, de MACHTSHEBBERS en de MACHTSUITVOERDERS, waarmee de Cirkel Rond is.
De volledige reeks foto's (méér dan er op de tentoonstelling in printvorm getoond worden) van het foto concept 'TRINITY' kan U zien op de website van CARL DE KEYZER.
Het bekijken ervan is een goede en nuttige voorbereiding voor een rustig bezoek aan de tentoonstelling waar U zich dan - meer met uw geest dan met uw ogen - een idee kan vormen van wat in dit concept als visie op de huidige mensenwereld steekt. Er is evenwel ook iets te beleven en te ontdekken voor het oog, namelijk wat het verschil maakt, het hemelsbreed verschil is tussen een web beeld en web presentatie en een tot in de puntjes en de kleurtjes verzorgd en uitgekiend print beeld en print presentatie (die het concept en effect van picturale tableaus alle eer aandoet), hoewel ik persoonlijk van mening ben dat de presentatie als geheel, als tentoonstellingsconcept binnnen de ruimte en de wanden van het SMAK, niet over de hele lijn efficiënt is uitgewerkt (o.m. de inefficiënte en storende plaatsing van sommige foto's boven de normale 'kijk hoogte', evenals de soms storende, verzwakkende of aandacht afleidende 'opeenstapeling' van bepaalde foto tableaus).
dinsdag 30 juni 2009
vrijdag 26 juni 2009
STANDPUNT : LITERATUUR / KUNST EN FOTOGRAFIE
Donderdag 23 april 2009 organiseerde vzw PUNCTUM in het kader van zijn project een lezing over 'fotografie en literatuur', door architectuur- en literatuur wetenschapper, kunst criticus en essayist Christophe van Gerrewey.
Deze lezing bood, binnen dit interessante project met opvallend veel aandacht en ruimte voor een veelzijdige maar ook een kritische benadering van de hedendaagse beeld media en de fotografie in het bijzonder, een originele kijk op opvallende en minder opvallende relaties tussen het wezen, de functies en de evoluties van het fotografisch beeld en de beeldcultuur enerzijds en de literatuur (en de kunst) anderzijds.
Dit is alleszins geen 'voor de hand liggend' thema binnnen de gevestigde fotografische kringen en zeker niet binnen de kringen van nogal fanatiek fotografisch-artistiek beroerde fotografen. Het is ook geen gemakkelijk thema en als dusdanig niet zomaar 'vlotjes' te behandelen en over te brengen binnen het beperkte tijdsbestek van een 'live' lezing.
Daarom had ik na de lezing aan de lezinggever-auteur gevraagd of er een geschreven 'versie' (leidraad) van de lezing beschikbaar was en of het mogelijk was om mij die te bezorgen. De auteur, Christophe van Gerrewey. was vriendelijk bereid om dit te doen en ik dank hem hiervoor bij deze, nogmaals, hartelijk.
Uit mijn rechtstreeks dankwoord aan de auteur, rijkelijk aangevuld met enkele persoonlijke overdenkingen, kan U, bij wijze van 'standpunt' hieronder een uittreksel lezen.
[ Ik heb de tekst intussen ook enkele keren aandachtig kunnen doornemen.
Ik moge zo vrij zijn te zeggen dat dit geen eenvoudig consumeerbaar leesvoer is, wat op zich enerzijds een verdienste kan worden genoemd maar anderzijds van de lezer (toehoorder) heel wat (voor)kennis veronderstelt om de inhoudelijke draagwijdte ervan goed en juist te kunnen inschatten en desgevallend tot (samenhangende) oordelen te kunnen komen.
Niettemin vind ik het, puttend uit mijn persoonlijke kennis en inzichten betreffende de geschiedenis en de filosofie van de kunst en de fotografie, een verrijkende tekst die vooral tot verder of dieper nadenken uitnodigt.
Dat ik na uw lezing uit de 'nabeschouwingen' van sommige toehoorders hier en daar meende te kunnen opmaken dat ze het wat 'moeilijk' vonden of dat ze -de ene wat meer dan de andere- in hun verwachtingen wat teleurgesteld waren, heeft mijns inziens niet zozeer te maken met enige onervarenheid die eigen is aan jeugdige leeftijden maar aan het vrij algemeen vast te stellen fenomeen dat het de jongere generatie (fotografen) ontbreekt aan de nodige bagage van fundamentele historische kennis en aan algemene filosofische inzichten en attitudes.
Daarnaast kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat heel wat fotografen en fotografie liefhebbers van alle slag en kunne, als het ware bezeten zijn van een soort geestesvernauwende, prestatiegerichte obsessie voor hun vak of bezigheid die hen blind en ongevoelig maakt voor context en samenhang, voor een kritische en zelfkritische benadering en evaluatie van datgene waar ze juist zo obsessief mee bezig zijn.
Dat heeft mijns inziens ook te maken met de opgeblazen status die het 'beeld' en in het bijzonder het fotografisch beeld algemeen maatschappelijk heeft verkregen als expressie en communicatie medium 'par excellence', als een (schijnbaar) valabel alternatief voor het gesproken en geschreven 'woord'. Ik vind dit een negatieve evolutie die mis-communicatie, misleidende 'communicatie' en zelfs non-communicatie in de hand werkt..
Komt daar nog bij dat de gevestigde 'kunstwereld' waarvan bepaalde geledingen soms verworden zijn tot een lucratieve geld-machine in het exclusieve beheer van een exclusieve zwendelbende, de fotografie - onder meer onder de exotische merknamen 'fine art', 'conceptual art' - maar al te gretig heeft opgenomen in zijn goed draaiende lucratieve 'kunst winkel' die volkomen eigenmachtig en totaal willekeurig bepaalt welke foto's van welke fotograaf 'kunst' zijn en welke niet, goed beseffend dat elke foto van elke fotograaf die de bezitters en de beheerders van de 'Nationale Bank van de Kunst' eigenmachtig met x euro 'kunstwaarde' hebben gelijkgesteld, in x aantal simpele digitale muisklikken met x euro's 'kunstwaarde' cash kan worden vermenigvuldigd.
Veel, veel te véél fotografen laten zich hieraan als blinde mollen vangen en wanen zich als vanzelfsprekend 'kunstenaars' die menen dat ze met elke klik op de knop van hun vol automatische apparaat waarvan ze zich ongeveer om het jaar een 'verbeterde' versie door de digitale markten laten aansmeren, automatisch en als vanzelfsprekend een 'kunstwerk' produceren dat automatisch en als vanzelfsprekend wordt toegevoegd aan de op externe harde schijven massaal opgeslagen voorraad 'kunstwerken', geduldig wachtend op de eventuele zegen van de gevestigde kunstwereld om in uitgeprinte vorm - bij voorkeur in groot formaat en op artistiek aandoend 'canvas' - effectief als 'kunstwerk' te mogen existeren.
Dit verklaart waarom veel fotografen geen enkele of dan toch geen deugdelijke vorm van (zelf)kritiek hebben, verdragen of dulden op hun geliefkoosd en gekoesterd medium.
Het verklaart eveneens waarom veel fotografen van 'lezing gevers' niets anders verwachten dan dat zij hun "gouden kalf" vanuit de aangegeven hoek kritiekloos bewieroken zodat ze zich nogmaals bevestigd voelen in hun waan van hun evident 'kunstenaarschap'.
Juist deze vaststelling sluit mijns inziens goed aan bij de kernpunten van uw tekst (en analyse), hoewel dit er zeker niet zo meteen uit op te maken valt, omdat die kernpunten als het ware verborgen en ook een beetje bedolven zijn onder diverse, soms zeer uiteenlopende en zelfs tegenstrijdige standpunten en zienswijzen van diverse auteurs in diverse hoedanigheden (essayisten-critici, cultuurfilosofen, romanciers...) op diverse tijdstippen in diverse tijdsperiodes. Onder de vorm van een audio-visuele lezing binnen een beperkte tijdspanne kan dit dan als extra 'moeilijk' worden ervaren .
Centraal hierbij staat in elk geval de historische ontwikkeling van de 'esthetische revolutie', gaande van een (over)belichting van het alledaagse,over een onvoorwaardelijke bewondering voor het banale, tot een ziekelijke verafgoding van de banaliteit, mogelijkerwijs leidend tot verlies van fundamenteel werkelijkheidsbesef en uiteindelijk tot verlies van identiteit, zingeving en het vermogen tot constructieve zelfbeschikking via het zelf maken van (waarde) oordelen, van reële en essentiële verschillen, van bewuste keuzes. Het alternatief of de remedie lijkt me een soort 'zelfgenererende en zelfcorrigerende ethische evolutie' te zijn, waarvan de eerste tekenen al een tijdje voelbaar zijn, maar zeker nog niet (duidelijk merkbaar) in de 'fotografie'...
In uw tekst heb ik hieromtrent de volgende kerngedachten gevonden en aangemerkt:
" het medium van deze tijd moet worden ontrukt aan de stroom van de alledaagsheid en de vanzelfsprekendheid, en dat is de werkelijke taak van de fotografie"
"het probleem van de fotografie, van de gephotoshopte fotografie, van de literatuur en van de schilderkunst- is niet dat we ons op een magische, bijna waanzinnige manier overgeven aan de betovering van alledaagse dingen die geweest zijn of hadden kunnen zijn. Het probleem is dat we moeten weten wie er achter die werking zit, en hoe het is dat wij en onze activiteiten uit die werking tevoorschijn komen." ]
Dat niet alleen de kerngedachten die uit deze lezing kunnen worden gepuurd zeer actueel zijn maar dat men - binnen sommige geledingen van vooral artistiek geschoolde en bedrijvige fotografen-kunstenaars - blijkbaar ook kritisch begint na te denken over de gang van zaken, trends en evoluties binnen het wereldje van de hedendaagse (artistieke) fotografie en de fotografie opleidingen, moge blijken uit de volgende post op deze blog en in het bijzonder ook deze reactie hierbij van een lezer :
"I agree very much with what you have to say here. I just finished my MFA and have been very frustrated by the emphasis on the idea based project by many faculty (although thankfully not my photo faculty). Over the last year or so I have allowed my work to dictate itself, and therefore abandoned the idea of working on projects, and in my final critique had one professor say to me that they didn’t think the type of work I wanted to make fit in a graduate school environment. I took that as a compliment, especially since I was on my way out of graduate school, but it wasn’t intended as one. I hope that ambition and the photographic lifestyle are not mutually exclusive, I do have fine art ambitions but I am not willing to compromise on my work. I think the key might be to realize that “The Art World” is not a monolithic thing, and there are ways to find a space in the world of fine art that fits what you want to do. It just might be more difficult if you aren’t into doing whatever is in fashion at a particular time. I have been meeting more and more young artists that are sick of the emphasis on ideas over feelings, theory over production, academics over experience that so pervades the art school and critical cultures, and that gives me hope.
Deze lezing bood, binnen dit interessante project met opvallend veel aandacht en ruimte voor een veelzijdige maar ook een kritische benadering van de hedendaagse beeld media en de fotografie in het bijzonder, een originele kijk op opvallende en minder opvallende relaties tussen het wezen, de functies en de evoluties van het fotografisch beeld en de beeldcultuur enerzijds en de literatuur (en de kunst) anderzijds.
Dit is alleszins geen 'voor de hand liggend' thema binnnen de gevestigde fotografische kringen en zeker niet binnen de kringen van nogal fanatiek fotografisch-artistiek beroerde fotografen. Het is ook geen gemakkelijk thema en als dusdanig niet zomaar 'vlotjes' te behandelen en over te brengen binnen het beperkte tijdsbestek van een 'live' lezing.
Daarom had ik na de lezing aan de lezinggever-auteur gevraagd of er een geschreven 'versie' (leidraad) van de lezing beschikbaar was en of het mogelijk was om mij die te bezorgen. De auteur, Christophe van Gerrewey. was vriendelijk bereid om dit te doen en ik dank hem hiervoor bij deze, nogmaals, hartelijk.
Uit mijn rechtstreeks dankwoord aan de auteur, rijkelijk aangevuld met enkele persoonlijke overdenkingen, kan U, bij wijze van 'standpunt' hieronder een uittreksel lezen.
[ Ik heb de tekst intussen ook enkele keren aandachtig kunnen doornemen.
Ik moge zo vrij zijn te zeggen dat dit geen eenvoudig consumeerbaar leesvoer is, wat op zich enerzijds een verdienste kan worden genoemd maar anderzijds van de lezer (toehoorder) heel wat (voor)kennis veronderstelt om de inhoudelijke draagwijdte ervan goed en juist te kunnen inschatten en desgevallend tot (samenhangende) oordelen te kunnen komen.
Niettemin vind ik het, puttend uit mijn persoonlijke kennis en inzichten betreffende de geschiedenis en de filosofie van de kunst en de fotografie, een verrijkende tekst die vooral tot verder of dieper nadenken uitnodigt.
Dat ik na uw lezing uit de 'nabeschouwingen' van sommige toehoorders hier en daar meende te kunnen opmaken dat ze het wat 'moeilijk' vonden of dat ze -de ene wat meer dan de andere- in hun verwachtingen wat teleurgesteld waren, heeft mijns inziens niet zozeer te maken met enige onervarenheid die eigen is aan jeugdige leeftijden maar aan het vrij algemeen vast te stellen fenomeen dat het de jongere generatie (fotografen) ontbreekt aan de nodige bagage van fundamentele historische kennis en aan algemene filosofische inzichten en attitudes.
Daarnaast kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat heel wat fotografen en fotografie liefhebbers van alle slag en kunne, als het ware bezeten zijn van een soort geestesvernauwende, prestatiegerichte obsessie voor hun vak of bezigheid die hen blind en ongevoelig maakt voor context en samenhang, voor een kritische en zelfkritische benadering en evaluatie van datgene waar ze juist zo obsessief mee bezig zijn.
Dat heeft mijns inziens ook te maken met de opgeblazen status die het 'beeld' en in het bijzonder het fotografisch beeld algemeen maatschappelijk heeft verkregen als expressie en communicatie medium 'par excellence', als een (schijnbaar) valabel alternatief voor het gesproken en geschreven 'woord'. Ik vind dit een negatieve evolutie die mis-communicatie, misleidende 'communicatie' en zelfs non-communicatie in de hand werkt..
Komt daar nog bij dat de gevestigde 'kunstwereld' waarvan bepaalde geledingen soms verworden zijn tot een lucratieve geld-machine in het exclusieve beheer van een exclusieve zwendelbende, de fotografie - onder meer onder de exotische merknamen 'fine art', 'conceptual art' - maar al te gretig heeft opgenomen in zijn goed draaiende lucratieve 'kunst winkel' die volkomen eigenmachtig en totaal willekeurig bepaalt welke foto's van welke fotograaf 'kunst' zijn en welke niet, goed beseffend dat elke foto van elke fotograaf die de bezitters en de beheerders van de 'Nationale Bank van de Kunst' eigenmachtig met x euro 'kunstwaarde' hebben gelijkgesteld, in x aantal simpele digitale muisklikken met x euro's 'kunstwaarde' cash kan worden vermenigvuldigd.
Veel, veel te véél fotografen laten zich hieraan als blinde mollen vangen en wanen zich als vanzelfsprekend 'kunstenaars' die menen dat ze met elke klik op de knop van hun vol automatische apparaat waarvan ze zich ongeveer om het jaar een 'verbeterde' versie door de digitale markten laten aansmeren, automatisch en als vanzelfsprekend een 'kunstwerk' produceren dat automatisch en als vanzelfsprekend wordt toegevoegd aan de op externe harde schijven massaal opgeslagen voorraad 'kunstwerken', geduldig wachtend op de eventuele zegen van de gevestigde kunstwereld om in uitgeprinte vorm - bij voorkeur in groot formaat en op artistiek aandoend 'canvas' - effectief als 'kunstwerk' te mogen existeren.
Dit verklaart waarom veel fotografen geen enkele of dan toch geen deugdelijke vorm van (zelf)kritiek hebben, verdragen of dulden op hun geliefkoosd en gekoesterd medium.
Het verklaart eveneens waarom veel fotografen van 'lezing gevers' niets anders verwachten dan dat zij hun "gouden kalf" vanuit de aangegeven hoek kritiekloos bewieroken zodat ze zich nogmaals bevestigd voelen in hun waan van hun evident 'kunstenaarschap'.
Juist deze vaststelling sluit mijns inziens goed aan bij de kernpunten van uw tekst (en analyse), hoewel dit er zeker niet zo meteen uit op te maken valt, omdat die kernpunten als het ware verborgen en ook een beetje bedolven zijn onder diverse, soms zeer uiteenlopende en zelfs tegenstrijdige standpunten en zienswijzen van diverse auteurs in diverse hoedanigheden (essayisten-critici, cultuurfilosofen, romanciers...) op diverse tijdstippen in diverse tijdsperiodes. Onder de vorm van een audio-visuele lezing binnen een beperkte tijdspanne kan dit dan als extra 'moeilijk' worden ervaren .
Centraal hierbij staat in elk geval de historische ontwikkeling van de 'esthetische revolutie', gaande van een (over)belichting van het alledaagse,over een onvoorwaardelijke bewondering voor het banale, tot een ziekelijke verafgoding van de banaliteit, mogelijkerwijs leidend tot verlies van fundamenteel werkelijkheidsbesef en uiteindelijk tot verlies van identiteit, zingeving en het vermogen tot constructieve zelfbeschikking via het zelf maken van (waarde) oordelen, van reële en essentiële verschillen, van bewuste keuzes. Het alternatief of de remedie lijkt me een soort 'zelfgenererende en zelfcorrigerende ethische evolutie' te zijn, waarvan de eerste tekenen al een tijdje voelbaar zijn, maar zeker nog niet (duidelijk merkbaar) in de 'fotografie'...
In uw tekst heb ik hieromtrent de volgende kerngedachten gevonden en aangemerkt:
" het medium van deze tijd moet worden ontrukt aan de stroom van de alledaagsheid en de vanzelfsprekendheid, en dat is de werkelijke taak van de fotografie"
"het probleem van de fotografie, van de gephotoshopte fotografie, van de literatuur en van de schilderkunst- is niet dat we ons op een magische, bijna waanzinnige manier overgeven aan de betovering van alledaagse dingen die geweest zijn of hadden kunnen zijn. Het probleem is dat we moeten weten wie er achter die werking zit, en hoe het is dat wij en onze activiteiten uit die werking tevoorschijn komen." ]
Dat niet alleen de kerngedachten die uit deze lezing kunnen worden gepuurd zeer actueel zijn maar dat men - binnen sommige geledingen van vooral artistiek geschoolde en bedrijvige fotografen-kunstenaars - blijkbaar ook kritisch begint na te denken over de gang van zaken, trends en evoluties binnen het wereldje van de hedendaagse (artistieke) fotografie en de fotografie opleidingen, moge blijken uit de volgende post op deze blog en in het bijzonder ook deze reactie hierbij van een lezer :
"I agree very much with what you have to say here. I just finished my MFA and have been very frustrated by the emphasis on the idea based project by many faculty (although thankfully not my photo faculty). Over the last year or so I have allowed my work to dictate itself, and therefore abandoned the idea of working on projects, and in my final critique had one professor say to me that they didn’t think the type of work I wanted to make fit in a graduate school environment. I took that as a compliment, especially since I was on my way out of graduate school, but it wasn’t intended as one. I hope that ambition and the photographic lifestyle are not mutually exclusive, I do have fine art ambitions but I am not willing to compromise on my work. I think the key might be to realize that “The Art World” is not a monolithic thing, and there are ways to find a space in the world of fine art that fits what you want to do. It just might be more difficult if you aren’t into doing whatever is in fashion at a particular time. I have been meeting more and more young artists that are sick of the emphasis on ideas over feelings, theory over production, academics over experience that so pervades the art school and critical cultures, and that gives me hope.
Thanks for this post, it added to my hopefulness."
Zie ook de bij deze blog post aansluitende (discussie) links:
Further discussion and response:
Bryan Formhals at La Pura Vida
Ik vind dit al met al een positief teken en het tempert ook in enige mate mijn hierboven verwoorde pessimistische gedachten over de inzichten en attitudes van vooral de jonge generaties fotografen (met artistieke ambities). Anderzijds bevestigt dit des te meer mijn opvattingen over de negatieve, mens ontwrichtende en op puur winstbejag en zwendel gerichte rol die een bepaald deel van de gevestigde 'kunstwereld' daarbij speelt. Maar er is dus nog hoop, voor zover kunstenaars (fotografen) gaan inzien dat ze beter meer in zichzelf en in de intrinsieke kracht en waarde van hun artistiek werk geloven dan in de externe waarden van professionele beoordeelaars en zich zomaar te laten (ver)leiden door de onzichtbaar voorgeschreven en onhoorbaar voorgedicteerde trends en eisen van 'artistieke goeroes en managers' die achter de schermen bovenal met zichzelf en hun vetgespijsde bankrekeningen bezig zijn, dit laatste iets zijnde waar de doorsnee fotograaf-kunstenaar doorgaans niet al te veel 'last' van heeft..dinsdag 23 juni 2009
Abonneren op:
Berichten (Atom)
