DIE GENTER FESTE (Folge zwei) : HET (HAM)BURGER MANIFEST

BURGER VRETERS ALLER LANDEN, VERENIGT U !

De voorbije Gentse Feesten gaven me, meer dan vorige jaren, een tegenstrijdig gevoelen van aantrekken en afstoten tegelijk. Dit jaar was de sfeer duidelijk 'vettiger', met het onmiskenbaar parfum en aroma van 'bayerische Luft', een bedwelmend zware shag van 'Bratwurst, Bier, Schnaps und Weiber'.

Het deed me - een beetje weemoedig - terugdenken aan en mijmeren over mijn prille, frivole jeugdjaren als vroegrijp knaapje in een fris kort broekje in de delirante setting van de reeds lang ter ziele gegane 'Wiezer Oktober Feste' uit de gouden jaren zestig die niettegenstaande het nog groter vettigheidsgehalte, véél vrolijker en olijker waren, eerlijker ook, met grote blaas kapellen en nog grotere potten bier, met dikbuikige mannen in erotisch stoere 'Lederhosen' en zwierige pluimen 'auf dem Hut', met wulps jodelende gul in het vlees gevormde deernen in uitnodigend wijd geplooide rokken.

Ook de op de Gentse Feesten alom aanwezige 'Hamburger', zij het in meer moderne en multiculturele varianten, en de over de hele feesten zone uitgestalde bordjes die u, zat of niet zat, leidden naar de uniforme stallen van 'Pizza Hut', droegen bij aan die - in mijn geest aanwezige - barokke 'beyerische Stimmung'.

Zoals reeds gezegd, was het vroeger ook wel aan de vettige kant, maar het was een ander soort vet, beter, smakelijker, eerlijker en minder 'opgeblazen'. Toen waren er nog échte frietkoten met échte mayonaise en vers gekookte eieren, stalletjes met verse 'caracolen' ter plaatse gekookt in pittig pepersap in een kom met daarin - gezien door mijn vroegrijpe kinder oogjes - een reus van een Vlaamse Selder en daarachter een wonderwel daarbij passende reuzerondgeschapen 'caracolen madam', kraampjes met gebakken vis en gedroogde wijting en dit alles - op de koop toe - geprijsd in oude, eerlijk ronde Belgische frankskes. Those were the days, my friend...

Weg nu dit alles, vergangen und verschwunden, zoals ook mijn jeugd met de kinder oogjes en de Vlaamse Selder, zelfs het oude, sierlijke 'deutsche Schrift' (het Gotisch schrift) met zijn Magistraal Kunstig Gestructureerde Krullen is niet meer.

Pizza, Pitta, Pitié... Kvraagetaan!

Und dabei, liebe Freunde, speziell für Sie : DU

en, voor de ware lief - hebbers, nog 1 keer, in ongewoon romantische fotografica stijl, mit Unterschriften in der niederländischen Sprache : DU, DU bist alles was ich habe auf der Welt...

En dit is ook Peter Maffay, vele jaren later en véél wijzer geworden, heeft hij het niet meer over 'du' maar over DER WEG ZU MIR

Om wat evenwicht te houden [zoals eerder aangekondigd, tussen het feestgedruis door, af en toe een 'mentaal' schokje, zij het in dit geval ver van de Gentse Feesten, alhoewel, alhoewel...?? Wie zei ook weer dat fotografie een kwestie van kunnen "zien" is? Misschien is het wel meer een kwestie van willen zien en durven zien en ook doen?], wil ik hier even een kleine koppeling maken naar een fotograaf die het eveneens over "Liebe" heeft, maar dan vanuit een heel ander gezichtspunt en standpunt bekeken. Aan deze fotograaf zijn minstens 3 interessante aspecten:

1. het gaat uitsluitend over inhoud;
2. er is een direct verband tussen de inhoud van zijn onderwerpen en de 'inhoud' van de fotograaf persoonlijk;
3. deze fotograaf is ook filmer en regisseur, hij werkt 'multimediaal', in dienst van zijn onderwerp en niet van zichzelf en is dus bijgevolg géén "fotograaf" maar een kunstenaar, d.w.z. dat hij zijn inhoud (multimediaal) vorm geeft en niet omgekeerd!

Over het multimediaal werk van Larry Clark en vooral de achtergronden daarvan, zal ik later wellicht nog een afzonderlijk item op deze blog posten.

En om deze al vrij lange en "multimediale" topic af te sluiten, nog 1 Duits liedje uit 1973, eentje waar ik nog altijd week bij word omdat ik mijzelf vond en nog altijd weer vind in die simpele tekst en mooie, melancholische melodie, omdat ik altijd al een zwak heb gehad voor jongens/ketjes/mannen/clowns/artiesten/idealisten die met een simpele "harmonika" de hele wereld kunnen (be)toveren (Toots Tielemans is er - in de feitelijke betekenis van het woord "harmonika"- onder de vele bekenden en beroemden, één van, naast o.m ook Bob Dylan-1, Bob Dylan-2, Bob Dylan-3, John Lennon, Leonard Cohen, Jacques Brel-1, Janis Joplin, Jimmy Hendrickx....), omdat ik zelf altijd al een jongen met een "mondharmonika" wou zijn, ben geweest of nog ben : der Junge mit der Mundharmonika, da war ein Traum...

DIE GENTER FESTE (Folge eins) : LA SITUATION POLITIQUE EN BELGIQUE

DE VERLOSSING ( Alles geht vorüber )

Wer glaubt diesen Leuten ja noch ?

Wordt vervolgd. Binnenkort op en via deze blog: markante gezichts- en standpunten en nooit geziene, (mentaal) schokkende beelden over de voorbije Gentse Feesten!

Aanbevolen voor wakkere burgers en toegespitst op het kritisch oog van fotografen die doorgaans of tussendoor méér kunnen of willen zien dan enkel een vorm, een kleur, een aandoenlijke lichtstraal of de als openbaar kunstbezit tentoongestelde fotogenieke borstjes en mysterieuze glimlach van "Mona Lisa".

( van uw correspondent ter plaatse, ter stede Gent )

EIN, ZWEI, DREI UND DIE DA DA FOTOGRAFIE

ODE AAN PAUL VAN OSTAIJEN EN AAN DE GENTSE FEESTEN

Für den besten 'ein - zwei - drei' Effekt, bitte den Link EIN, ZWEI, DREI... anklicken. (Sie bekommen hier gleich auch einen wunderbaren 3D Effekt wenn Sie mittels der Funktion "play", die drei Bilder ganz kurz hintereinander folgen lassen)


VOOR EEN GROTER BEELD,KLIK OP EEN BEELDJE IN DE BEELDBALK. Via de minuscule besturingsknopjes rechts onderaan een opengevouwen beeld kan U ook de andere beelden afzonderlijk (knopje uiterst rechts ofwel knopje uiterst links) of in slide view (tweede knopje van links) bekijken. KLIK OP EEN OPENGEVOUWEN BEELD OM HET TE SLUITEN.

VOOR NOG ANDERE ZELFGEMAAKTE BEELDEKENS ALS VOORLOPIGE VRUCHTEN VAN MIJN ZOEKTOCHT NAAR HET WAAROM, WAARTOE EN HOE IN DE FOTOGRAFIE, ZIE http://www.pixagogo.com/josfoto

HOW PHOTOGRAPHY LOST ITS VIRGINITY ON THE WAY TO THE BANK

De door de wol en de jaren geverfde, internationaal gerenommeerde fotograaf DUANE MICHALS die overigens zelf heel wat 'artistiek' geïnspireerd fotowerk maakte, schreef in zijn -overigens nogal fluttig geconcipieerd- boekje "FOTO FOLLIES - how photography lost its virginity on the way to the bank" , gepubliceerd in 2006, onder meer het volgende:

"Foxy photographers who call themselves 'artists who take photographs' and not photographers, are moron oxys. If a photograph is labeled a mere photograph it is only worth $ 3,000; if a photograph is labeled a conceptual piece (of art), it fetches $ 300,000 - semantic sleight of hand"

"The Beckers are the godfathers of The Düsseldorfer Avant-Garde Photo Kunst Academie of Derrière-Garde Photography mafia"

"The ménage à trois of the symbolic relationship between dealers, critics and museums defines contempory art. The imprimatur of this art-industrial complex informs the hedge fund arrivistes how to decorate their walls with trendy conspicuous consumption"

"Museums should never exhibit photographs of visitors looking at art in museums, to visitors who are looking at art in museums"

Met bovenstaande quotes van Duane Michals kan ik het volmondig eens zijn, maar toch iets minder met het tweede lid uit de volgende:

"This is the era of foto fast food. Too many Tillmans will give you heartburn, high cholesterol and a fat ass"

Sprekend uit zijn hart, ontsnapt uit de mond van Duane Michals ook een Waarheid als een Koe, waar hij zich - als een soort louterende uiting van zelf bewustwording en een zekere onzekere vorm van zelfbevestiging - laat ontglippen dat:

"Homosexuality is just like heterosexuality except that it's different"

Misschien bedoelde hij hiermee wel: "photography is just like art except that it's different" ?

Noot: een vrij goede recensie (met enkele illustraties) over het boekje "FOTO FOLLIES - how photography lost its virginity on the way to the bank" vindt U hier.

Een interessant video interview met Duane Michals vindt U hier.

BEELDSPRAAK

Een buitengewoon interessant 'verhaal' over inhoud, tekens en betekenissen in het fotografisch beeld, een 'verhaal' over het verhaal in een foto is te lezen (en te zien) in het in 1995 gepubliceerd essay "BEELDSPRAAK: FOTOGRAFIE ALS VISUELE COMMUNICATIE" van fotograaf Ton Hendriks.

De integrale versie van dit essay kan men, ingescand en in pdf formaat, op de website van deze fotograaf-essayist downloaden.

Als voorsmaakje, hierbij ook enkele interessante standpunten van Ton Hendriks over de relaties tussen fotografie en 'kunst' en over het wezen en de toekomst van de documentaire fotografie en de fotojournalistiek:

- http://www.tonhendriks.nl/Kunstgebit.pdf

- http://www.tonhendriks.nl/ikhounietvanensceneren.pdf

Hier alvast in extenso een interessant citaat van Ton Hendriks:

"In Beeldspraak schrijf ik dat esthetische termen ontoereikend zijn om fotografie te beoordelen. Ik citeer:

'Hoe anders zouden discussies verlopen wanneer we ons bijvoorbeeld afvroegen of een foto belangrijk is? Toch verandert er daardoor iets wezen-lijks in het denken over de fotografie. We zien dan de fotografie niet in termen van de esthetica, waaraan vele discussies mank gaan. Het belang van een foto wordt dan gemeten aan de communicatieve waarde die het heeft.'

Einde citaat."

Andere interessante standpunten én foto's zijn op de website van Ton Hendriks te lezen / zien.

DE HOLLANDSE 'NIEUWE' KOMT ER AAN !

Neen, het is niet waaraan U waarschijnlijk denkt maar het heeft toch wel iets met 'maatjes' te maken.

Nu, door de multifunctionele geaardheid van de digitale fotografie, het onderscheid in de ouderwetse (film)categorieën 'monochroom' en 'kleur' stilaan aan het vervagen is, is men in Amsterdam op het lumineuze idee gekomen om nieuwe categorieën in te voeren, verbonden met de seksuele voorkeur van de fotograaf. In veelkleurig Amsterdam, de bakermat van de al even veelkleurige tulpen, kan U zich weldra ook vergapen aan foto's met de respectieve labels "HOMOCHROOM - HETEROCHROOM - BICHROOM- MULTICHROOM", naar ieders keuze, voorkeur of potenties.

De opgang van de digitale techniek en de ermee verbonden hang naar hogere artistieke en mystieke ervaringen stuwt blijkbaar de mensheid en de fotografie met volle stoomkracht vooruit ....

Vergewis u, met één muisklik, van de nakende komst van de Hollandse 'nieuwe' WORLD PRIDE PHOTO

THE LURE OF THE STREET

Voor de fotografen die, behalve het visueel bewonderen van de artistieke 'pracht platen' van henzelf of anderen, nog wat tijd en interesse kunnen opbrengen om te LEZEN hoe de meningen en analyses van ernstige journalisten, schrijvers, filosofen, kunstcritici over hun doodgekoesterd medium evolueren, raad ik het in 'The Gardian' onder de titel 'the lure of the street' verschenen standpunt (point of view, voor anglofiele fotografen) van Geoff Dyer aan, zoals vermeld in het hieronder overgenomen stukje uit de blog van Jan-Edward.

Het wordt stilaan duidelijk en meer en meer bevestigd door ernstige waarnemers en critici dat de echte doodgravers van het medium fotografie vooral te vinden zijn bij die artiest-kunstenaar-celebrity-fotografen die vooral hoge toppen scheren in de prijs catalogi opgesteld door de bevriende club van de 'art money makers' waarbij de waarde van hun 'kunstwerken' schommelt met de wisselende arbitraire appreciaties en trends in 'conceptual art' maar vooral met de evoluties van de veiling indexen voor Rendabel Belegbare Hedendaagse Kunst, de RBHK indexen.

Wie de moeite doet om dit fundamenteel beschouwend artikel van Geoff Deyer volledig en grondig te lezen, zal in één ruk ook geconfronteerd worden met een internationale plejade van fotografen en fotografie promotoren die mee de hoekstenen vormen van de geschiedenis van de (documentaire) fotografie als maatschappelijk relevant medium, naast enkele namen van artistiek georiënteerde celebrities die het medium herleiden tot één van de instrumenten in een picturale of conceptuele benadering van kunst zonder grenzen of gewoon misbruiken als geld genererend middel in de beste traditie van de meester-oplichters. De kennis van het leven, de visies en drijfveren van deze fotografen is belangrijker dan hun werk zelf, het enige ook wat 'achter' de foto te vinden is én mee bepalend om te begrijpen wat er in de foto te 'zien' is of om vast te stellen dat er eigenlijk niets interessants in te 'zien' is.

In de conclusie van dit artikel vind ik ook steun voor mijn eigen, eerder op deze blog geformuleerd standpunt, nl. dat het medium fotografie het best gebaat is met zich ver van de wereld van de 'kunst' verwijderd te houden en zich een eigen specifieke, maatschappelijke rol en functie toe te bedelen, voor zover dit door de almaar toenemende kracht en invloed van de zintuiglijk multifunctioneel gerichte beeld media zoals TV/film/video nog succesvol haalbaar zal zijn, een vraag die zich onder meer opwerpt in een nog op mijn blog te plaatsen item over fotojournalistiek en world press photo (prijzen).

Van de studio naar de straat, en weer terug...

In de jaren dertig van de vorige eeuw adviseerde, Robert Capa Henri Cartier-Bresson zichzelf niet langer kunstenaar maar fotojournalist te noemen. Vandaag de dag wordt de fotografie gedomineerd door zelfverklaarde 'kunstenaars'. Geoff Dyer onderzoekt of artistieke sensatiezucht en banaliteit de documentaire stijl in de fotografie hebben overvleugeld.

Lees het artikel The lure of the street in The Guardian.

(overgenomen uit de blog van Jan-Edward, met een eigen kleurzetting van een bepaald tekstgedeelte)

TEKST EN UITLEG

Het begint te dagen: het inzicht in de relatieve waarde van een foto en zijn zeggingskracht, laat staan zijn informatie en kennis overdragend vermogen.

Komt daar nog bij dat digitale fotografie beeldmanipulatie vergemakkelijkt en dat dit als "creatief" voorgesteld en gepromoot wordt door de ontwikkelaars en verkopers van software.

Ook in de actuele persfotografie worden, volgens de modieuze, naar het "artistieke" zwevende trend, meer en meer metaforische beelden gemaakt die vooral gefocust zijn op het inlevingsvermogen en de fantasie van de kijker maar die op zich, als beeld en visie van de fotograaf, weinig zeggen of vertellen.

In de hedendaagse kunstfotografie is alles louter fantasie geworden en mag de kijker naar believen zelf invullen wat hij "achter" de foto wel of niet meent of wenst te ontwaren, zoals in fantasia land en dat van Harry Potter. Daarom speelt, wat er op en in de foto te zien is, in de hedendaagse kunstfotografie geen enkele rol meer, als de fantasie van de kijker maar geprikkeld wordt. Het is prikkelfotografie, fotografie van meester prikkelbeen, bij voorkeur opgehangen aan blote madammen of adonissen in de meest absurde contexten, bv. onder een blauwe hemel in een gouden regenton of neergezet in een op de smaak van de geflipte Romeinse keizer Caligula geïnspireerde setting in een toepasselijk onpasselijke associatie met Vlaamse lookworsten. Ja ja,"worstjes op de borstjes". Als U me niet zou geloven, kijk dan even hier:

http://www.filipnaudts.be/flashsite/intro.html

en meer specifiek, dààr: portfolio - assignments - pregnancy in color (het negende tafereel over de prenatale fase in de moederschoot)

Reeds bij de intro op deze van artistieke zweverigheid overlopende site ( een mix van flou artistique, romantisch picturalisme en mystiek symbolisme met - niet toevallig - hier en daar een heel dun laagje erotische vernis van de uit Praag afkomstige Tsjechische fotograaf Jan Saudek ) zal U zich in een Harry Potter universum wanen (vergeet niet uw pc boxen aan te zetten), badend in een etherisch zwalkende zee van zachte zeilen, sluiers en andere doeken - als mystiek symbool en als onmisbaar attribuut van de goochelaar-illusionist - uiteraard alles exclusief in de Engelse taal toegelicht om de exotische én de financiële slagkracht van deze fotokunstwerken wat te ondersteunen. Ook de taal der Espagnolen kan helpen om exotische en artistieke associaties op te roepen en dus noemt the art studio van deze van sex en vlees lichtjes bezeten overkomende en, naar eigen zeggen, zelftherapeutisch fotograferende fotograaf: GUARDA LA FOTOGRAFIA. Deze in erotisch-mystieke sferen zwevende en/of met een gender knoop (vrouwelijk alter ego) worstelende artiest-fotograaf, met verdrongen Vlaamse wortels, zou beter zichzelf bewaken en wat meer controle houden op zijn artistieke hormonenspiegel en oefeningen doen, jawel, vooral in nederigheid.

Oefeningen in nederigheid

Nikon bekroont beste Belgische persfoto's van 2007

Bekijk de video

Bekijk de pagina uit de krant

De Nikon Press Photo Awards waren gisteren aan hun tweede editie toe. Ze bekronen foto's van Belgische of in België verblijvende fotografen. Cédric Gerbehaye won de hoofdprijs, Dirk Waem is de grootste belofte. Eén grote trend: de persfotografie wordt steeds nederiger.

Foto's die alles zeggen, die een hele geschiedenis of persoon perfect samenvatten: ze lijken steeds zeldzamer te worden. Zijn er dan geen Che Guevara's of vallende soldaten meer? Worden nergens nog overwinningsvlaggen geplant? Natuurlijk wel, en er bestaan ook goeie beelden van. Alleen vallen ze tegenwoordig minder op. Dat kan ook moeilijk anders, in tijden waarin we onophoudelijk overspoeld worden met foto's van zowel professionals als amateurs.

De persfotografie is door de jaren ook een stuk nederiger geworden. Veel iconische beelden dateren uit een periode waarin een foto gold als een staalhard bewijs van een stuk realiteit, als een stukje absolute waarheid. Die ideeën zijn nu achterhaald. Er zijn grenzen aan wat een beeld kan tonen; fotografen hebben allang de waarheid niet meer in pacht. Ze kunnen hoogstens een werkelijkheid suggereren. Ze zijn, net als schrijvende journalisten, voor een stuk outsiders, indringers met beperkte middelen. En ze beseffen dat.

Denken we aan de laatste World Press Photo Awards. Het winnende beeld, van de Britse fotograaf Tim Hetherington, toont een ontredderde Amerikaanse soldaat in Afghanistan. Alsof Hetherington wil zeggen: die militair weet het niet meer, hoe zou ik het dan kunnen snappen?

Of kijken we naar de winnaar van de Nikon Press Photo Award 2007. Het is een beeld vol stille dreiging: de arrogante, uitdagende blik van de zwarte cowboy, de gewapende lijfwachten achter hem, de op de muur gekraste slogan. Je voelt nattigheid, maar om de volle draagwijdte ervan te kennen, heb je tekst en uitleg nodig.

Bij andere Nikon-genomineerden voel je nog meer onmacht en onwetendheid. Eén ervan toont een slak voor de poorten van Hertoginnedal. Voor wie de Belgische politiek vorig jaar links liet liggen, is dit een nietszeggend beeld. Voor wie de komedie wel volgde, is de foto een luchtige samenvatting van het enige waarover iedereen het op den duur eens was: het ging tergend traag vooruit. Een leuke vondst, meer niet.

De regeringsformatie heeft nog een paar genomineerden opgeleverd. Dirk Waem kreeg de belofteprijs voor zijn foto bij de beëdiging van Guy Verhofstadt tot interim-premier. Yves Leterme vlucht in een kop koffie, zijn CD&V-collega Inge Vervotte krijgt er nog een groen lachje uit.

Yves Herman kreeg een vermelding voor een portret van Joëlle Milquet. Het toont alleen de bovenste helft van haar gezicht. Een verwijzing naar haar reputatie als 'Madame Non'?

Op de foto van Gerbehaye na zullen weinig winnaars van deze editie de tand des tijds doorstaan. Niet alleen omdat het geen echt straffe beelden zijn, maar ook omdat wát ze tonen, nu al banaal lijkt.

www.standaard.be/video

Jan Desloover

THEORIE EN PRAKTIJK

Deze blog is eigenlijk een evoluerende weergave van mijn persoonlijke zoektocht naar een min of meer bevredigend antwoord op de volgende VRAGEN (het lijstje is voorlopig en wordt nog verder aangevuld) :

1. WAAROM EN WAARTOE NEEM IK FOTO'S ?

2. WAT MAAKT EEN ONDERWERP (SUBJECT EN/OF OBJECT) NU ZO INTERESSANT OM ER EEN FOTO VAN TE NEMEN ?

3. WAT MAAKT EEN FOTO, ZOWEL VORMELIJK ALS INHOUDELIJK, DE MOEITE WAARD OM TE BEKIJKEN EN WELKE BETEKENIS OF FUNCTIE KAN EEN FOTO HEBBEN VOOR MEZELF EN/OF VOOR ANDEREN ?

4. WAT KUNNEN DE MAATSCHAPPELIJKE FUNCTIES EN DE WAARDE VAN HET MEDIUM FOTOGRAFIE ZIJN EN OP WELKE VLAKKEN EN IN WELKE MATE VERSCHILT DIT VAN DE FUNCTIES EN DE WAARDE VAN ANDERE BEELDMEDIA ?

5. HOE VERHOUDEN DE BEELDMEDIA EN DE BEELDTAAL EN IN HET BIJZONDER DE FOTOGRAFIE ZICH TOT ANDERE "TALEN" ZOALS DE GESPROKEN EN GESCHREVEN TAAL ?

6. WELKE ROL (HOOFD- OF BIJROL) KUNNEN DE TECHNISCHE BEELDMEDIA EN IN HET BIJZONDER DE FOTOGRAFIE VERVULLEN OF SPELEN IN DE CREATIE VAN "KUNST" ?

7. WAT IS EIGENLIJK "KUNST" EN WELKE ROL KAN "KUNST" VERVULLEN OF SPELEN VOOR HET INDIVIDU EN/OF VOOR DE MAATSCHAPPIJ EN HOE VULT ZIJ DIE ROL IN ?

8. ........................

Een spoor van de reeds gevonden antwoorden op sommige van die vragen en mijn persoonlijke verwerking ervan is te vinden IN ( in géén geval "achter") sommige door mij genomen foto's die U desgewenst eens rustig kan bekijken via de volgende web link:

http://www.pixagogo.com/josfoto


Deze host foto site is ingedeeld in "albums" (een restant van het analoge tijdperk). De benamingen van de albums "OBJECT" , "SUBJECT" zijn niet zomaar gekozen maar hebben een welbepaalde functie in het geheel van de reeds gevonden antwoorden op sommige van de hierboven vermelde vragen, waarover ik later, woordelijk meer uitleg zal geven.

Als U over een foto, een album, het geheel van de foto's of over het concept zelf, een vraag wil stellen, een bemerking wil maken of een mening of visie wil uiten, doe dit dan a.u.b. niet via de host foto site en ook niet via deze blog - eventuele reacties op dit blog item uiteraard wel - maar via mijn e-mail adres: jos.van.hecke@pandora.be

PURPLE RHAPSODY : COOL STUFF EN STOF TOT NADENKEN.....

De "foto" (getiteld "PURPLE RHAPSODY") , de fotograaf en de website doen er niet toe maar ergens op een, overigens professioneel opgezette en in doorsnede kwalitatief goed ogende, "fotografie site", las ik de volgende commentaren bij deze "foto":

1. hoe maak jij toch die foto's ze zijn echt mooi.

2. Wat een prachtig schilderstuk.

3. Tja, hoe ik dat doe? Om te beginnen alles vergeten wat een fotograaf doet. Dit was eigenlijk een totaal mislukte foto, maar ik zag dat er een 'beweging' in zat en ben daarmee aan het werk gegaan.

Ik had er graag de volgende commentaar willen aan toevoegen:

Tja, wat is dat dan, een "mislukte foto", wat is een "foto" dan eigenlijk nog en wat te denken van een "fotograaf die, om te beginnen, alles vergeet wat een fotograaf doet" ?

Als het op zich al voldoende is dat er in een (mislukt) fotografisch beeld "een beweging" zit om er, onder toevoeging van bijkomende digitaal gegenereerde pixels én een "cool" ronkende Engelstalige titel, als fotografisch werkstuk ( "a Piece of Art") mee uit te pakken, waarheen beweegt zich dan het medium fotografie?

Zou het iets met de digitale natuur van de digitale foto ("the digital pixel nature of the digital picture", voor de fanatieke anglofielen) te maken kunnen hebben of (ook) met de aan blinde verafgoding grenzende adoratie voor "photography as a Fine Art?

Een "purple rhapsody, een purperen rapsodie", dit kan vanuit de betekenis der woorden niets anders zijn dan een geheel van een niet samenhangende mengelmoes ("a pixilated mix") van aan elkaar gelaste brokstukken ("pieces") , in dit geval van (purperen/purple) pixels.

Een foto als een poëtische, willekeurige assemblage van kleurige pixels? De als "conceptual art" gerecycleerde brokstukken van de dodelijke "clash" van een medium met de techniek, de tijd en de tijdsgeest ("Zeitgeist", voor de nog fanatiekere germanomanen)? De "big bang of photography"?

GOD, SAVE OUR QUEEN, GOD BLESS PHOTOGRAPHY!!!!