DIE GENTER FESTE (Folge fünf) : DIE TOLLE GRETE (het Kanon als de Canon van de Feesten)

Die Tolle Grete

We belanden hier op een merkwaardig taalgevoelig trefpunt waar die schöne Klänge der warmen deutschen Sprache in de buurt komen van de warmste klanken uit het 'schuunste Geints!

Das flämische schöne Gent und das deutsche warme Hamburg treffen sich damit brüderlich!

Man muss im Leben ja doch nicht immer so pünktlich sein, wie?

Deze foto straalt in zijn geheel ook iets exotisch 'Chinees' uit dat me bovendien - maar vraag me nu echt niet waarom - aan de warme, smoezig-gezellige sfeer uit de oude volkse buurten van het oude Peking doet 'denken'.

Er zit mijns aanvoelen ook iets in van de uitdagend vrolijke sfeer uit de oude 'rue de Lappe' , destijds één van de kloppende harten 'du gai Paris ' en in de diepte van deze mengelmoes van kleuren, tekens en mensen voel ik zelfs iets van de sfeer van het oude London Piccadilly Circus.

En - zo U dat al zou durven denken - beste lezer, ik heb nochtans geen roes zwammen tot mij genomen en ook geen baksken 'delirium tremens' achterover geslagen, maar als U misschien met mij en mijn gevoelen, mee een eindje weegs wil gaan, klik dan op de foto voor een groter beeld met een grotere visuele impact... OF LUISTER EN KIJK EVEN MET MIJ MEE:

ICH BIN VON KOPF BIS FUSS AUF LIEBE EINGESTELLT

Van dit levensliedje kan U hier nog eens een stukje horen en zien in de originele versie door Marlene Dietrich in de film Der blaue Engel van regisseur Josef von Sternberg (1930), een geluidsfilm (Tonfilm) die elk weldenkend hedendaags fotograaf-kunstenaar zou moeten hebben gezien .

MARLENE DIETRICH: die Lebensbeschreibung , lees het, kort samengevat, HIER UND AUCH HIER.

LILI MARLENE
(achtergrond bij dit liedje: hier)

DEMNÄCHTST IN DIESEM LICHTSPIELTHEATER:

NOCH MEHR FILMDARBIETUNGEN, INSBESONDERE (DEUTSCHER) STUMMFILME !

Maar eerst nog iets over het prachtige levensliedje 'ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe aangestellt' en het levenslied in het algemeen.

De term 'levenslied' wordt meestal nogal eng gedefinieerd en dikwijls ook hautain 'smartlap' genoemd, in het Duits 'Schnulze', om het minachtend te onderscheiden van bv. de hoger ingeschatte categorieën 'chanson' of 'cabaret' maar ik vind dat allemaal een beetje aan de flauwe kant, een vorm van hedendaagse 'window dressing' en dus van 'conceptual thinking'.

Het levenslied vindt namelijk zijn gemeenschappelijke stam in de ziel en de stem van 'het volk', weerklinkend in het volksdicht en het volkslied, bij de troubadours, de straat- en marktzangers, bij de minne- en protestzangers, in het heldendicht, het epos, de geestelijke en wereldlijke 'spelen', in de graalqueste, de parabels, de fabels en de sprookjes, in de stam-, krijgs-, dans- en drinkliederen, in de liederen bij rites en andere voor een volk levensbelangrijke ceremoniën en dat kan alleen maar betekenen dat het 'levenslied' een algemeen, universeel menselijk karakter heeft, een oer karakter.

Het levenslied heeft ook iets fundamenteels te maken met de primaire behoeften en driften van de mens, met verlangen en vergankelijkheid, sterfelijkheid, met menselijke zwakte, onvolmaaktheid en angst, ziekte en onmacht, met instincten, met toeval, lotsbestemming en 'fatum', kortom met HET MENSELIJK DRAMA.

Het levenslied vindt uiteindelijk ook zijn diepe wortels in de mythologie, in het bijzonder in de Griekse mythologie, in het Grieks drama, bij de goden op de Olympus, bij de halfgoden en hun tegenspeler de verafgodende Mens, bij de Moira, de Schik- en Lotsgodinnen verwant met Aphrodite, de Griekse godin van de Schoonheid en de Liefde die, onder een goddelijke schare ontelbare andere uitverkoren geliefden en minnaars waaronder Ares de krijgs- en oorlogsgod , ook goddelijk aanpapte met Hermes de bruine god van het geld en de commerce, van de charlatans, de zwendelaars, de tsjoektsjoeken, de dieven en bedriegers en uit wier innige omstrengeling Hermafroditus, de tweeslachtige, werd geboren, de mossel-noch-vis-god, een wezen waar omzeggens kop noch staart aan te krijgen was. Het moet een droef dan wel juist een heel leuk lot om dragen geweest zijn, vanuit menselijke oogpunt bekeken, neen/ja toch?

Maar we dwalen een beetje af, merk ik nu.

Daarom nu, met mijn persoonlijke, diepste gevoelens van bewondering en erkentelijkheid, deze ode aan de Gentse halfgod WALTER DE BUCK, de oer vader van de Gentse Feesten, de behoeder van de volksziel, de volkszanger, de zanger van HET LEVENSLIED:

... MEE MEINE VLIEGER EN ZEINE STEIRT...

en die vlieger gaat nog eens op, live voor het volk, HIER en om te besluiten ook nog mijn persoonlijke favoriet,

de onovertroffen Gentse evergreen, live door het volk gezongen:

IN MEI STROATSJEN Z'NT AMOAL COMMEERE...

Tijdens mijn tochten langs en door de Gentse Feesten heb ik véél mensen, naast het overal aanwezige en niet meer naast te kijken en te horen GSM-en, zien filmen of fotograferen, dikwijls ook met dezelfde multifunctionele GSM of met nog meer multifunctionele nieuwere 'apparaten' waarbij men tezelfdertijd kan kijken naar iets, luisteren naar iets, spreken tot iets, schrijven naar iets, iets lezen, iets fotograferen, iets filmen, iets opzoeken, opslaan of wissen. Men beschikt hiermee als individu permanent over alle mogelijke in- en uitwegen, weet en kennisbronnen in woord en beeld en men is hiermee tevens als individu permanent bereikbaar en beschikbaar voor alles en iedereen.

Een mens zou zich durven afvragen waarom er ook nog anders en soms ook zeer prominent potsierlijk, pompeus - tot in het lach- of meelijwekkende toe - geoutilleerde mensen rondlopen en rondneuzen die minder of meer opvallend dan wel fanatiek door een optische zoeker aan het speuren zijn naar dingen die zij via digitale sensoren op digitale kaartjes vastleggen en waarvan zij veronderstellen dat de andere mensen het niet hebben gezien, niet op de hoogte zouden zijn van wat er in de wereld te zien of te beleven valt en daarom veronderstellen dat zij bijgevolg als missie hebben om het aan de anderen te tonen, hen te informeren?

Maar de meeste mensen die met kleine, onopvallende, handige digitale foto apparaatjes aan het filmen of 'still-filmen' zijn, maken die veronderstellingen niet en hebben ook geen missionaris roeping. Zij weten, beseffen of voelen ook meestal wel aan met welk doel ze die beelden opnemen en vastleggen maar dat houden ze meestal voor zichzelf en ze bekijken of bewaren die beelden ook enkel voor zichzelf of voor een beperkte kring.

Deze soort fotografen/beeld opnemers maken - dikwijls onbewust - toepassing van de meest fundamentele en eigenlijk ook de enige eigenschap en doelstelling van HET APPARAAT, nl. het registreren en opslaan van optisch gevormde beelden van de buitenwereld.

Hun beelden hebben dan ook meestal geen opmerkelijke vormelijk esthetisch getinte kenmerken of inhoudelijke accent leggingen, het zijn 'ruwe ' beelden die enkel de 'ruwe' beeld gegevens, de beeldinformatie bevatten van wat er van de buitenwereld selectief optisch werd waargenomen.

Deze beelden hebben ook geen of geen ruime communicatieve functie of bedoeling, ze dienen enkel om over een korte of langere termijn door de fotograaf of een door hem geselecteerde beperkte kring te worden bekeken, bewaard en eventueel herbekeken, als materieel vastgelegde (emotionele) herinnering aan iets of iemand dan wel meer als bevestiging, 'bewijs' dat de fotograaf en eventueel ook andere door hem mee afgebeelde personen de geregistreerde dingen uit de buiten wereld hebben gezien, meegemaakt.

Er zijn echter ook internationaal bekende en gerenommeerde fotografen die naar het doel en de doelstelling van hun fotografisch handelen toe, wezenlijk hetzelfde deden of doen , maar waarvan de beelden een andere, maatschappelijk bredere bedoeling en functie hadden, hebben of gekregen hebben en meestal ook wel esthetische of - juister gezegd - expressieve vorm elementen bevatten, maar zeker niet als onderwerp, als doel op zich. Deze fotografen moe(s)ten grotendeels ook leven van hun fotografie en fotografisch werk.

Maar ten gronde gaat het ook over waarnemen, vastleggen en bewaren van beelden van de buitenwereld als 'herinnering', als 'document', zij het zeer bewust selectief, systematisch en met een brede communicatieve bedoeling.

Een bijzonder voorbeeld daarvan is de franse fotograaf Eugène ATGET die zeer bewust en systematisch de architectuur en de woon- en leefomgeving van bepaalde districten van Parijs in beeld bracht, als objectief maar ook emotioneel historisch beeld document van deze snel en ingrijpend veranderende stadsdelen bij de overgang van de 19de naar de 20ste eeuw.

Min of meer hetzelfde in en over dezelfde stad in de ruime eerste helft van de 20ste eeuw, maar dan veel meer toegespitst op mensen en hun 'bezigheden', op de aard en de sfeer van leven, overleven en sterven in deze wereldstad, deden ook BRASSAI (Gyula Halász, van Hongaars-joodse afkomst) en de fransman ROBERT DOISNEAU. In de iets verder in de tijd gesitueerde verlenging daarvan, met ongeveer hetzelfde doel maar met beduidend meer emotionaliteit en persoonlijke betrokkenheid was in dezelfde wereldstad (en later ook in Amsterdam en in vele andere wereldsteden en dorpen) ook de uitstekende (naar mijn smaak en tot nu toe, de beste) Nederlandse fotograaf (later ook filmmaker) ED VAN DER ELSKEN actief.

Tot het begin van de jaren 70 van de vorige eeuw hebben fotografen van over de hele wereld bovenvermelde fundamentele eigenschap en doelstelling van HET APPARAAT toegepast om onze geschiedenis in haar diverse facetten in diverse vorm stijlen en vanuit diverse standpunten en visies van de FOTOGRAAF ACHTER HET APPARAAT, te registreren, te communiceren en te bewaren.

En toen kwam... de massale massa- en wegwerp consumptie, het massa toerisme, het verbruik en het genot van het moment, het amusement, de kleurentelevisie met satelliet, kabel en afstandsbediening, het wegwerp apparaat, het volautomatisch apparaat, het elektronisch communicatie apparaat, de verveling, de vervreemding, 'kunst als knuffelbeer' en uiteindelijk ook de ietwat in het vergeethoekje geraakte fotografie onder haar nieuwe naam 'kunst', als volwaardige 'kunst', als erkende discipline. Eerst nog in de vorm van enkelvoudige of samengestelde schone picturale zichten en gezichten, daarna gereduceerd tot autonome composities van abstract aandoende vlakken en lijnen en thans gecondenseerd tot een absoluut minimalistisch 'concept' waarbij de dingen in de buitenwereld waarop men- moe en uitgeblust van de vele vakantie- en ontspanningstrips - helemaal is uitgekeken en dus als ' totaal banaal' overkomen, enkel nog dienen als reflectiescherm voor de getormenteerde ziel van de fotograaf die in de pijnverzachtende waan verkeert dat hij hierdoor 'kunstenaar' en dus zelf ook een beetje 'knuffelbeer' (voor zichzelf) is geworden.

Dit soort 'absoluut minimalistische' concept foto's zeggen dan ook niets over de 'banale' dingen zelf, ze zeggen - behoudens eventueel aan de fotograaf zelf, die de dingen als reflecterend scherm, als spiegel heeft gebruikt - aan externe beschouwers ook niets over de getormenteerde ziel van de fotograaf (de aard en het wezen van HET APPARAAT sluiten dit sowieso al uit), ze zeggen bijgevolg helemaal niets, het zijn absoluut nietszeggende foto's die hoogstens - in materiële print vorm - zelf banale dingen geworden zijn.

Hieronder een toevallig gevonden foto ('objet trouvé' zouden sommige artistiek aangestoken fotografen dan zeggen) die, uit de miljoenen, miljarden soortgelijke plaatjes op het internet, zeer illustratief is voor wat ik hierboven beweer, allemaal 'spiegels' waarin de fotograaf op de een of andere manier aan zelfonderzoek tracht te doen, op zoek is naar de zin van zijn bestaan, maar waar externe beschouwers geen moer aan hebben. Als men al die 'spiegels' eens op een rijtje zou kunnen zetten, dan is er natuurlijk wel een zinnige conclusie uit te trekken, nl. dat er iets grondig scheef loopt met de menselijke zingeving, met die van de jonge(re) generatie in het bijzonder.

De volgende stap zal meer dan waarschijnlijk de 'wegwerp kunst' zijn waarbij men zowel het apparaat als de ermee genomen foto, na fast art consumptie, gewoon wegwerpt, deletet, deletetet of deletetetet, ik weet het zelfs in het (nieuwe) Nederlands niet juist meer, maar het doet er dan toch niet meer toe!

Nochtans, beste lezer, moet het ergens mogelijk zijn, vermoed ik, om via de aan de Hedendaagse Mens 'banaal overkomende dingen' wel iets te zeggen, een visie te uiten, te communiceren. Dit lijkt me enkel mogelijk door de 'banale dingen' - jawel, merkwaardig genoeg - een 'context' te geven in of/en - 'multimediaal' - rond de foto, een inhoudelijke 'context' wel te verstaan, een 'context' waarin 'verbanden' gelegd worden, 'redeneringen' zichtbaar en - als het kan - ook expressief tot uiting komen, waarin ook vragen gesteld of geïnduceerd kunnen worden, een 'context' die de fotograaf, als échte kunstenaar dan, ook zelf creëert, schept.

Ik borduur daar later, in de volgende 'Folgen', verder aan.

Mag ik U intussen misschien wel de volgende bespreking (en tevens het boek zelf) aanraden van het nieuwe "fotoboek" SO BLUE SO BLUE van de eveneens uitstekende Nederlandse fotograaf-journalist met naar alle mogelijke waarschijnlijkheid geheel toevallig ook bijna dezelfde korte roepnaam als de reeds voornoemde 'ED', nl. AD VAN DENDEREN ?

Mag ik U in dit verband ook de lezing aanraden van volgend jury rapport over de toekenning van een prijs voor artistieke (oeuvre prijs voor beeldende kunst) verdiensten van het fotowerk van AD VAN DENDEREN ?

Om deze 'Folge' in een meer hoop- en liefdevolle stemming af te sluiten hierna nog mijn zeer persoonlijke poëtisch geïnspireerde en in de geest van het werk van mijn lievelingsdichter Paul Van Ostaijen opgevatte zeer vrije 'transcriptie' van het prachtige levensliedje 'ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe angestellt':

Vezels van mijn Lijf
trillen
de Snaren zingen
Liefde


Begerige Vingers
branden
verbranden als Motten
mallend rond het Vuur


Leven met de Dood
verzoenen
Liefde met de Reden
van mijn Bestaan

Het is in elk geval jàààààren geleden dat ik zelf nog in zo'n dichterlijke 'mood' ben beland. Ik weet niet hoe het komt, aan wat het ligt en vraag mij dus niet waarom ik nu doe wat ik doe.

En omdat dichters en aspirant dichters de gewoonte hebben om hun (ver)dichtsels aan iets of iemand op te dragen, draag ik dit nu van harte op aan U, beste Lezer, DU....


ED ZEI HET AL:

DIE GENTER FESTE (Folge vier) : THE VANILLA LOOK

Ik had het reeds over 'bayerische Luft' maar de Gentse Feesten hebben in sommige aspecten ook een opvallend 'vanille smaakje' gekregen. Het is niet gemakkelijk om precies duidelijk te maken wat ik hiermee bedoel, maar ik probeer.

Vanille wordt in de doorsnee consumptie molen als een kunstmatige kleur- en smaakversterker gebruikt die andere harde of bittere ingrediënten verzacht. Vanille heeft iets zachts, soft, zoetig. Het heeft ook iets onbestemds, richtingloos, sullig, tipsy, meaningless, sinnlos...

Vanille verzacht de zeden, schept een 'feel good' sfeer, verschaft een lichtvoetig gevoel. In die zin is het nog het best te vergelijken met wereldlijke wierook, of met wiet en, iets verder en straffer, ook met kierewiet.

De woorden schieten mij tekort, beste lezer, maar ik hoop dat U me enigszins begrijpt.

In algemene zin kan ik me niet vinden in het adagium 'een beeld zegt meer dan 1000 woorden' maar hier moet ik toch erkennen dat bovenstaande foto U waarschijnlijk toch kan helpen om mij in mijn diepste gevoelen te kunnen volgen, om de zaken duidelijk te maken? (klik op de foto voor een vergroot beeld en dan krijgt U meteen ook enkele saillante details onder uw gevoelig oog).

Bij deze wil ik terloops ook van mijn bijzondere achting en erkentelijkheid getuigen voor de jonge, creatief zoekende en experimenterende, aan het KASK pas afgestudeerde fotograaf-kunstenaar Maarten Dings, die mee het initiatief nam voor de bijzonder interessante foto/tekst tentoonstelling "een foto zegt meer dan 1000 woorden". Men neme deze boutade aan het beeld dus het best met een flink zakje zout, maar bovenstaande foto heeft me toch wat van dat zout uit dat zakje doen wegnemen.

Terug nu naar 'the vanilla look'. Er bestaat namelijk ook zo iets als 'vanille fotografie' , dit is fotografie waarin doorgaans zachtdoffe kleurtjes, meestal in monochrome teint, rondzachte vormpjes en silhouetjes het enige onderwerp zijn maar er bestaan ook hardere varianten, met hardheldere kleurvlakken en scherpe snijlijnen. Alle hebben ze gemeen dat ze maar 1 doel hebben: het suggestief opwekken van een 'feel good' sfeertje, een gevoel van onbestemdheid, richtingloosheid, gemakkelijkheid, met het verzachtend, bedwelmend dan wel hallucinerend effect van wie(t)rook.

Soms krijg ik de indruk dat zowat de hele verzameling van gespecialiseerde amateurfotografen en minstens de halve gemeenschap van beroepsfotografen, 'vanille fotografen' geworden zijn. Hoewel ze van zichzelf meestal denken en zeggen dat ze 'coole' fotografen zijn die de 'moderne' fotografie bedrijven, heb ik het gevoel dat ze slechts teruggrijpen en voortborduren op de 19de eeuwse 'flou-flou' stijl van het picturalisme, met stijl wortels in het artistiek symbolisme, maar dan zonder de dieper liggende betekenis lagen die het artistiek symbolisme meestal kenmerken. Ook in onze (foto)kunst academies die bovendien al besmet zijn met de dodelijke bacterie van het C(onceptueel) D(enk) K(ader) type, slaat het 'vanille virus' toe!

'Vanille fotografen' dwepen, heden ten dage veelal als een onnozele vorm van idolatrie, ook graag met toonaangevende internationaal opererende fotografen, in het bijzonder met iemand als Martin Parr (lees vooral eerst 'introduction').

Verblind door het kleurenspectrum in de foto's van deze mondiaal actieve fotograaf met een uitzonderlijk breed en scherpzinnig observatievermogen, zien de 'vanille fotografen' dan ook enkel de kleuren, die inderdaad veelal van het 'vanille' type zijn met een opvallend accent op diepzacht rood-roze, geel-groen en blauw-mauve. De 'vanille fotografen' kicken op dat soort kleurcombinaties, maken ze tot onderwerp van hun foto's en zeggen dan vol onbescheiden trots dat ze een 'Parr' foto gemaakt hebben.

Fotograaf-kunstenaar Martin Parr is echter helemaal niet geïnteresseerd in die kleurcombinaties, zelfs niet in kleuren, maar des te meer in de mensen en de dingen die in hun verschijning, gedrag en bestaan door dergelijke kleuren gekenmerkt worden of er zich door laten kenmerken.

Martin Parr is ook een uitstekend mensen kenner, heeft zowel een objectieve kennis van als een subjectieve visie op de mens en zijn (voorspelbaar) gedrag in zijn of de wereld. Hij trekt selectief de wereld rond, observeert en fotografeert die mensen, dingen en omgevingen die hij representatief acht voor een bepaald maatschappelijk - breed of eng - fenomeen dat hij vanuit zijn persoonlijke visie, kritisch, dikwijls ook humoristisch- spottend maar ten gronde altijd 'mild' (wat op zichzelf een zachte vorm van dédain is) en nooit op individuele personen toegespitst.

Martin Parr houdt zichzelf en degenen die zijn foto's willen 'bekijken', een spiegel voor waarin welbepaalde facetten van het gezicht van de mens en zijn tijd, der Zeitgeist, te zien zijn, het gezicht van wat Martin Parr zelf ongetwijfeld 'de vanille maatschappij' zou noemen, waarin de familie van de 'vanille fotografen' op zich zeker ook een interessant studie object voor fotograaf-kunstenaar Martin zouden kunnen zijn.

De socio-psychologie van de kleuren als studie van de verklaring, de betekenis en zelfs de voorspelling van heel wat facetten van het individueel en collectief menselijk gedrag, al dan niet toegespitst op een bepaalde tijdsperiode of cultuur, is een bijzonder interessant en belangwekkend gegeven, ook of misschien vooral voor fotografen.

Het zou mijns inziens een hoofdvak moeten zijn op de fotokunst academies die tegenwoordig de naam 'Hoge School' dragen, naast de theorie van en de training in het introspectief psychologisch onderzoek en de bijsturing van zichzelf, de psychologie in theorie en praktijk van de intermenselijke communicatie en de studie van de massapsychologie. Hoewel de geschiedenis van het beeld, van de fotografie en van andere beeldmedia een onderdeeltje is van het programma van onze fotokunst academies, zou dit mijns inziens in volume, diepte, duur en aandacht minstens moeten 'vertienvoudigen', naast de invoering van een extra dikke cursus (kunst)filosofie - telkens één extra dikke per academiejaar - in de theorie, in het debat en in de praktijk en daar bovenop nog een dikke cursus (kunst)sociologie annex 'maatschappijleer, ethiek, algemeen recht, politiek en wereldgeschiedenis', eveneens in de theorie, in het debat en in de praktijk.

Maar helaas..., technische camera, optica, belichtingstechniek, vormgeving, model en photoshop first, zeker?

De vlag (de naam 'Hoge School') dekt de lading (programma, inhoud en doel) niet.

Nochtans kan het in deze digitale tijden van 'slimme' technologie en vol-automatiek, toch niet de bedoeling zijn om foto-academisch te vormen studenten te leren 'foto's trekken' - dat doet immers wezenlijk HET APPARAAT - maar om goede, betekenisvolle foto's te leren nemen, 'maken', die via een bewuste, selectieve keuze van een onderwerp en een voorwerp of een combinatie van voorwerpen en de gepaste optische 'uitsnede' daarvan op het gepaste 'moment', het persoonlijk standpunt, de visie, de kijk op, het bewust-zijn, het aanvoelen van DE FOTOGRAAF ACHTER HET APPARAAT, inhoudelijk en/of emotioneel expressief zichtbaar weergeven, te leren visueel inhoudelijk 'redeneren' en communiceren?

De reële, praktische volgorde der dingen is daarbij niet onbelangrijk, wat mijns inziens impliceert dat de selectieve keuze van het onderwerp altijd eerst komt, vervolgens het voorwerp of een combinatie van voorwerpen, gevolgd door de gepaste optische 'uitsnede' en daarna dan wel gelijktijdig het gepaste 'moment'.

Andere volgorden leiden tot andere - mijns inziens ook slechtere - gevolgen.

Onkunde en (zelf) bedrog kleven in elk geval aan die foto's waarop men, nadat ze al gemaakt zijn, een onderwerp 'plakt'. Het komt, van de kant van de fotograaf, veel voor in vrije tijds fotowedstrijden met een zogezegd 'vrij onderwerp' en, zowel van de kant van de fotograaf als van de kant van incompetente jury's, in fotowedstrijden die wel een vooraf bepaald thema hebben. Het is, van de kant van de fotograaf en/of van de kant van incompetente dan wel bevooroordeelde of frauduleuze kunstcritici, gewoon schering en inslag bij de conceptuele foto's van sommige conceptueel werkende artiest-fotografen, dit zijn dikwijls ook fotografen die zichzelf uitdrukkelijk en voornamelijk als 'kunstenaar' en hun produkten als 'kunst' benoemen maar die eigenlijk en wezenlijk noch competent fotograaf noch kunstenaar zijn, zoals men hun produkten in het beste geval als slechte foto's kan benoemen maar die in geen geval kunst kunnen zijn.

Als de 'Master In Spe' (de 'MIS'), later als 'Master In Re' ( de 'MIR') zijn dagelijks brood en liefst ook nog 'het beleg' tussen en eventueel supplementair naast zijn brood wil verdienen, dan zal hij/zij ook nog moeten leren hoe men met dezelfde hierboven genoemde kwalitatieve eigenschappen van de fotograaf achter het apparaat, via een foto, een 'beeld' of een 'verbeelding', het (door de opdrachtgever geviseerd) standpunt, de visie, de kijk op, het bewust-zijn, het aanvoelen, de emoties én desgewenst ook nog de behoeften, instincten of irrationaliteiten van andere mensen kan BEÏNVLOEDEN, dit wil zeggen LEIDEN, VER-LEIDEN of MIS-LEIDEN.

Het spreekt van zelf dat men eerst in staat moet zijn om op een goede manier via een foto zijn eigen, persoonlijk standpunt, visie, kijk op, bewust-zijn, aanvoelen, emotie zichtbaar weer te geven, visueel te communiceren, vooraleer men op de gewenste, geschikte manier in staat kan zijn deze menselijke eigenschappen bij andere mensen langs visuele kanalen efficiënt en met vrucht te beïnvloeden.

Een goed fotograaf die bovendien goed zijn/haar brood wil verdienen, kent dus in de eerste plaats goed zich zelve en is daarbij ook een goed inhoudelijk visueel waarnemer, een beeld-uitsnijder, een soort optisch beeld-houwer, maar ook een wereld- en mensenkenner, een filosoof met wereldlijke bagage, een ongediplomeerd psycholoog en socioloog en... ook wel een beetje 'charlatan', zonder charlatanesk te zijn, zonder zich om den brode te moeten of willen 'prostitueren', zonder zelf tot een pooier, fraudeur of bedrieger te verworden, zonder zichzelf te bedriegen of te verloochenen.

[ NOOT: soms corrigeer of wijzig ik, meestal bij wijze van aanvulling, de tekst van een reeds 'gepubliceerd bericht' ; vanaf nu zal ik dit voor de (her) lezer zichtbaar aanduiden door het gewijzigd/aangevuld tekstgedeelte steeds in eenzelfde groene kleur te zetten ]

Onze huidige kunst academies [*] zijn evenwel geen academies, academiën meer - dit zijn de oorspronkelijk naar de filosofen school van Plato genoemde centra waarin de geestelijke drie-eenheid van Kunsten, Letteren en Wetenschappen werd geëerd, vereerd en beoefend, van waaruit de Idee en de Renaissancistische Gedachte over de Universele Mens In Beweging werd verkondigd en verspreid - maar op de bouwvorm en het materiaal toegespitste en prestatiegerichte beroepsscholen, een zwakke afspiegeling van de Middeleeuwse Operatieve Meester Werkplaats, Ateliers de Maîtrise, Master Workshops (voelt U het komen...?), vakscholen voor geschoolde fotografische bouwvakkers. Het resultaat is dan ook navenant: bouwvakkersfotografie, met hier en daar een uitzondering van een student met natuurlijk talent en eigen visies en met een door de Autoriteit meestal als 'moeilijk' omschreven uitgesproken persoonlijkheid die aan deze georganiseerde beroepsmisvorming wist te ontsnappen, weliswaar met een door de Autoriteit bezegeld attest van 'beroepsbekwaamheid' op zak. Slimme, clevere kerels of - volgens de objectieve socio-demografische statistieken - bij hoge uitzondering ook meiden, zijn dat! [*] met "onze huidige kunst academies" bedoel ik hoofdzakelijk de Belgische kunst academies, niet de op een heel andere leest geschoeide academiën zoals bv. de Amsterdamse Gerrit Rietveld academie waarbij ik terloops opmerk dat daar ook een richting 'BEELD EN TAAL' bestaat die vorig jaar nog 'SCHRIJVEN' noemde. Toch opmerkenswaardig, vind ik, in het licht van wat ik op deze blog in dit verband allemaal 'uit mijn mouw aan het schudden ben'. Op deze website zitten onder de rubriek 'over de Rietveld academie' interessante dingen om te lezen en te weten, naast vanzelfsprekend ook de foto's van de presentatie van de eindexamen werken.

Ik ken er enkele, van die clevere Belgische kerels, maar ze zijn dun gezaaid, zeer dun.

Eén ervan is Wouter Deruytter, gewezen student aan het KASK, globetrotter, rusteloos zoeker, avonturier zelfs, ook flamboyant ambitieus en hij wist en weet nog altijd zeer goed hoe je met 'connecties' moet omgaan. Thans levend en werkend als fotograaf in New York, maar lijkt me thans in een 'stillere' periode te zijn beland. Zijn KASK eindwerk over de ' verdoken binnenkant van Brussel' vind ik persoonlijk één van zijn beste fotoboeken. Het werd indertijd maar matig, om niet te zeggen zeer matig, geapprecieerd door de toenmalige KASK Autoriteit, waarschijnlijk en bijna zeker omdat het niet voldeed aan de gevestigde vakschool normen. Later bleek dat het (eind)werk en de prestaties van deze fotograaf-kunstenaar in elk geval beter en interessanter waren dan de vakschool normen.

Een andere, spijtig genoeg vorig jaar overleden, oud KASK student en uitstekend fotograaf-kunstenaar was Patrick De Spiegelaere. Eveneens fervent globetrotter, méér dan rusteloos zoeker, een man met visie en gevoel, alert observator van mens en maatschappij en vooral zeer kritisch voor zichzelf en zijn vak. Van hem is ook de schitterende quote "ik trek met mijn kloten", quote die enkel te begrijpen is door fotografen die zichzelf en de normen van de Autoriteit van de gevestigde fotovakschool durven in vraag stellen. Leefde van en vooral voor zijn fotografie, dit laatste iets té veel blijkbaar.

Carl De Keyzer, ook oud KASK student is een mooi voorbeeld van een fotograaf-kunstenaar met een brede kijk op de wereld en een eigen, eigenzinnige zelfs, visie daarop. Een uitgesproken persoonlijkheid ook, eveneens een rusteloos globetrotter en een zeer goed observator, hard werkend met een weldoordachte planning en doel.

Tim Dirven, uitstekend fotograaf met een gefundeerde visie, een mensenkenner, scherp observator, humanist en ook globetrotter.

Dit zijn vooral fotografen van de 'oudere generatie', wat op zich natuurlijk helemaal niets speciaals is. Van de jongere al dan niet gediplomeerde generaties fotografen heb ik evenwel nog geen noemenswaardige wapenfeiten gezien en er ook nog niet veel van gehoord. Misschien komt het nog, is het aan het komen??


OK, Nick Hannes, een fotograaf met een gevoelig oog, actief fotojournalist en maatschappelijk verslaggever die goede foto's maakt met inhoudelijke emotionele diepte zonder lichtzinnige artistieke pretenties, wereldreiziger ook.


Koen Van Damme, specialiseert zich in architectuurfotografie, ode aan de vorm, the minimal form, vanilla form, heeft waarschijnlijk per vergissing het KASK voor de Bernd Becher fotoschule genomen. Behaalde in 2oo5 tweede prijs in fotowedstrijd over de Senaat als politieke instelling met deze foto: DE SPREKENDE STOELEN, in het vanille salon?


Jimmy Kets, goed fotograaf-fotojournalist met potenties maar die komen mijns inziens niet voldoende en niet goed uit de gul gesmeerde verf en zijn recentere fotowerk ademt onmiskenbaar de weeë geur uit van vanille soft shit .

Won dit jaar onder auspiciën van human interestTV programmamaakster-fotografe Lieve Blanckaert en mede dankzij haar deskundig jury oordeel de canvas fotowedstrijd met deze foto: DE RODE MADAM.

De fotograaf zelf geeft zijn foto de meer vanille gekleurde, zachtere suggestieve titel 'BLOND HAIR' maar hij had hem evengoed 'BLAUWE ZETEL' , 'MARLENE' of beter nog 'MONA LISA' of heel gewoon 'ZEE ZICHT' kunnen noemen of nog anders, zoals je zelf wil...het maakt geen enkel verschil.

Do you see, what I mean? Wat ik bedoel met 'vanille fotografie' ?

De fotograaf heeft hier een vorm/kleur combinatie gekozen waarin wat van alles te zien is maar waar uiteindelijk niets in te zien is, ik zou zeggen de foto houdt geen steek, er steekt niets in. Men kan er natuurlijk, naar ieders goesting en smaak, in onzichtbare gedachten wel van alles bij fantaseren waarvan men zou kunnen wensen dat het er ingestoken zou moeten geweest zijn, wat neerkomt op een lichte vorm van hallucineren, wensdromen en wanen. Wiet, wiet!!

Deze foto illustreert ook perfect het omnipotente basismechanisme van het conceptuele concept: deze foto kan namelijk virtueel diverse 'inhouden' krijgen door hem naar ieders goesting, believen of noden, in de gewenste 'context' te plaatsen, in de context van de dag, laat ons zeggen.

Zo iets kan men verbeeldingsgewijs als 'fotografie van de kapstok' of ook nog als 'passe partout fotografie' benoemen, as you like...

En zo geschiedde ook: de fotograaf hing zijn oorspronkelijke 'BLOND HAIR' foto, context gericht aan de kapstok van het 'human interest' subthema 'DROMEN' van de 'human interest' fotowedstrijd DE FILM VAN MIJN LEVEN onder auspiciën van human interestTV programmamaakster-fotografe Lieve Blanckaert.

En wat geschiedde er verder, beste lezer...

Zeer juist, jawel, de DROOM van de fotograaf kwam uit, hij won de eerste prijs, als primus inter pares onder méér dan 3000 andere 'human interest' inzendingen. Il faut le faire!

Het moet alleszins een bijzonder visionaire jury geweest om uit de in rood gehulde rug en de blonde haardos van een op het gesloten dek van een veerboot in een blauwe zetel zittende vrouw met een wit bekertje in haar hand te kunnen afleiden dat ze aan het 'dromen' is!

Aangezien we enkel haar rug zien, zou men evenzogoed kunnen vermoeden dat er zich aan de voorkant, de kant van haar gezicht dus, iets helemaal anders afspeelt, dat ze weent bv. of zit te grienen of te sakkeren of gewoon van haar drankje geniet dan wel niet geniet omdat het smaakt naar gefilterd zeewater, of dat er in haar intieme binnenste, gedachten, wensen of voorstellingen opborrelen die haar actief en klaar wakker houden, opwinden zelfs...?? De onduidelijke positie van haar rechter arm (en hand) - gezien van de achterkant - laat in elk geval ook ruimte voor gedurfde veronderstellingen en wilde fantasieën over wat er met dezelfde arm (en hand) aan de voorkant zou kunnen aan het gebeuren geweest zijn??

Wie zal het ons zeggen?

Deze visionaire jury natuurlijk die zich door de lok-roep van de suggestieve 'vanille' vorm- en kleur elementen in deze foto heeft laten verleiden tot zuiver subjectieve hallucinatoire associaties met het wedstrijd subthema, m.a.w. zelf de gewenste toepasselijke 'inhoud' aan deze foto heeft gegeven, zonder dat deze inhoud ook aantoonbaar in de foto aanwezig is.

Indien nu, louter hypothetisch, veronderstellingsgewijs uw ondergetekende dienaar in deze fotowedstrijd jury had gezeten, dan was ik, voortgaande op mijn boven beschreven uiterst subjectieve gevoeligheden voor boven gesuggereerde intiem georiënteerde uiterst persoonlijke interesse sferen, waarschijnlijk tot de onthutsende conclusie gekomen dat deze foto in het verkeerde 'human interest' wedstrijd subthema was gestopt en dat deze foto beter zou hebben gepast in het andere in deze wedstrijd opgenomen 'human interest' subthema "seksualiteit" waardoor deze fotograaf naar de gouden wedstrijd medaille en de eraan verbonden prijs (o.m. een als uiterst gezellig aangekondigde 'workshop' met human interestTV programmamaakster-fotografe Lieve Blanquaert) had kunnen fluiten! (Wat een leuke kanjer van een samengestelde zin, een vol-zin, zeg!).

Gelukkig voor deze fotograaf zat ik dus niet in deze jury en is dit alles pure fantasie, een nare droom, een nacht-merrie!

Dergelijke subjectieve kijk en persoonsgebonden gevoelsmatig associatieve benadering kan mijns inziens nooit de taak of de rol van een 'gewone' (zie verder ook mijn bevindingen over 'reclame' fotografie) fotowedstrijd jury zijn , het kan - wat mij betreft - zelfs niet de rol van gelijke welke beschouwer zijn.

De eerste en de enige die de inhoud van en in een foto bepaalt en zichtbaar registreert, dat is de fotograaf zelf.

De fotograaf, die is, in film termen uitgedrukt, tezelfdertijd de producent, de 'script writer', de regisseur, de opnameleider, de camera man én desgevallend ook nog de 'editor' van ZIJN 'film', in dit geval vergelijkbaar met een 'stomme' film ( ein Stummfilm),trouwens - terzijde maar wel zeer ter zake - de moeilijkste vorm van filmische (beeld) expressie.

De toeschouwers-het publiek, die Zuschauers-das Publikum, les spectateurs- le publique, the spectators-the public, de be-schouwers die KIJKEN naar de 'film' , ze OORDELEN, INTERPRETEREN binnen de gegeven inhoud, de vorm en de marges van de film, maar ze MAKEN de film NIET.

Bijgevolg moet - toegepast op deze fotowedstrijd die merkwaardig toevallig ook nog de titel 'de film van mijn leven' draagt - de wedstrijd jury de door de fotograaf vastgelegde zichtbare inhoud op basis van enkele eenvoudige criteria in de eerste plaats in de foto kunnen zien, 'lezen', beoordelen terwijl een willekeurige beschouwer er desgevallend ook nog iets uit kan 'leren' of er verstandelijk dan wel gevoelsmatig, positief of negatief op kan reageren.

Het is overduidelijk dat - toegepast op de winnende foto van deze wedstrijd - de 'film' niet door de fotograaf maar door de jury werd 'gemaakt', zij het dan virtueel. Het is de virtuele foto van de jury, de 'beloning', de concrete prijs is voor de fotograaf.

Terwijl het in het kader van deze fotowedstrijd, gekoppeld aan 'human interest' TV reportages, eigenlijk de bedoeling zou moeten geweest zijn dat de ingezonden foto's de 'human interest' subthema's (o.m 'dromen' in de zin van grote of onrealistische verwachtingen hebben of riskante dingen doen, idealen koesteren, hopen op anders of beter...enz) illustreren of uitbeelden, heeft de jury zich laten verleiden door een foto die dit nu juist niet illustreert of uitbeeldt, de foto illustreert helemaal niets, de foto schept wel een sfeer, werkt suggestief, speculeert op het opwekken van bepaalde onbestemde emoties bij de kijker, in dit geval op een soort emoties die je zou kunnen omschrijven als 'gelukzalig gevoel', 'feel good', 'la vie en rose', 'zalig wegdromen'. Daar is de jury ook ingetrapt en is inderdaad zelf beginnen 'dromen', wat normaliter niet de bedoeling kan zijn in een fotowedstrijd die zich richt op het uitbeelden van 'human interest' thema's.

Indien het nu echter over een fotowedstrijd voor reclame doeleinden zou gaan, m.a.w. over foto's die tot doel hebben bewust bepaalde emoties op te wekken die geassocieerd kunnen worden met een welbepaald aan de man of de vrouw te brengen 'product', dan zou deze foto zeker de eerste prijs verdienen, dan zou men zelfs moeten zeggen dat het een prima uitstekende foto is, weliswaar enkel ten dienste van reclame, promotie of propaganda doeleinden, foto's die tot doel hebben te verleiden, in het slechtste geval te misleiden.

Ter illustratie, hierna een aantal mogelijke toepassingen met reclame doeleinden op deze daarvoor prima geschikte multifunctionele foto, toepassingen die dan wel in digitale nabewerking moeten gebeuren (en in de praktijk ook gebeuren) :

1. Reclame voor koffie of thee.

Op het witte bekertje plaatst men de naam, het merk, logo van het te verkopen product, bv. 'Rode Merel' of 'Red Rita', desgewenst voegt men er ook nog wat sfeergevende 'damp' bij. Dit alles bij elkaar geeft dan perfect een met het product geassocieerde sfeer van welbehagen, ontspannen zijn, zalig 'tasty' genieten, wegdromen in de koffie/thee van het bedoelde merk.

2. Reclame voor rederijen/reisbureaus gespecialiseerd in ferry transport of cruises.

Op het witte bekertje plaatst men de naam/logo van de te promoten rederij/reisbureau en het zachte blauw van de lucht en de wolkjes wordt digitaal wat intenser gemaakt.

Verder kan deze foto, mits de gepaste digitale aanpassingen, even goed worden gebruikt ter aanprijzing van 'rust bezorgende wellness centra', kuuroorden of 'vakantie complexen die "all in" van alles te bieden hebben' en zelfs voor 'evenwicht herstellende rustoorden', spirituele centra enz..., kortom voor alles wat bij de kijkers een gevoel van te verwachten 'zaligheid' moet doen uitschijnen, voorspiegelen.

Dat de gevanilleerde conceptuele haring van deze fotograaf in niet op reclame gerichte wedstrijden niet altijd braadt, moge blijken uit de vaststelling dat deze foto, weliswaar in een combinatie met nog enkele andere foto's van deze fotograaf, door de minder visionair aangelegde jury van de wedstrijd voor (amateur)kunsten, DE CANVASCOLLECTIE, niet werd aanvaard.

Waarschijnlijk heeft deze jury zich wél de vraag gesteld: 'WAT ZIEN WE EN WAAROM (MET WELK DOEL)?'

Meer dan waarschijnlijk heeft deze fotograaf daar niet met voldoening kunnen op antwoorden.

'DREAMING BLOND HAIR' zal als antwoord net iets té evident of te hallucinant geweest zijn.

Ik kan deze jury begrijpen. De fotograaf had zich immers over dezelfde vraag maar dieper moeten buigen, voor of uiterlijk op het moment dat hij de foto nam of hij had deze foto niet moeten presenteren in het kader van een wedstrijd voor hedendaagse kunst!

Deze foto is eveneens een perfecte illustratie van een hedendaagse fotografische trend die ik zou willen omschrijven als 'THE NEW PICTORIALISM' of - om bepaalde beeldcultuurhistorische redenen, waarop ik later zeker nog terugkom - 'DAS ALTE SEHEN' .
In mijn huidige planning zal dit geschieden in Folge 6 en/of Folge 7-8 van mijn Gentse "Opus Magnum" (Grote Werk) - zeker niet te verwarren trouwens met "Opus Dei" - wat 'Grote Kerk' betekent en heel andere Leer- en doelstellingen en bedoelingen heeft. Er komt, in het kader van mijn persoonlijke zoektocht, ook nog een afsluitende 'nabeschouwing', 'eine nachträgliche Betrachtung' met een samenvatting van de essentie, (voorlopige) conclusies en richtsnoeren, niet over de Gentse Feesten maar over mijn persoonlijke kijk op het wezen, de verschillende doelen, functies, het nut en/of onnut van de fotografie, van het optisch gerealiseerd (stilstaand) beeld.


Bovenvermelde hedendaagse fotografische trend, ook wel 'Mona Lisa fotografie' te noemen, heeft een uitgesproken sfeer uitstralend of sfeer scheppend karakter, ze is - zoals de betoverende glimlach van Mona Lisa - in wezen zuiver 'atmosferisch', etherisch, ijl, leeg.


Maar zeg en besluit nu zelf, beste lezer: de in deze foto expliciet aanwezige kleurencombinatie rood-roze/geel-groen/blauw-mauve, dit is weliswaar overduidelijk een uitgesproken 'goût de vanille' kleuren patroon met effectief werkende suggestieve eigenschappen maar voor de rest, inhoudelijk, in het kader van een 'human interest' fotowedstrijd? Een verleidelijke vrouwen rug misschien, een prachtig plastic potje, een kalmerend kalme zee... maar wat doen we ermee? Doorspoelen in de human interest plee?

De fotograaf had zijn in de titel 'BLOND HAIR' doorschemerende persoonlijke wensdromen veel krachtiger tot uiting kunnen brengen door er in een multimediale benadering - via een subtiele kleur verschuiving van het blond van de lange haargolven van de vrouw naar het rood van de nog iets langere lichtgolven van het lichtspectrum - het volgende toepasselijke muziekje bij te plakken:

MEISJES MET RODE HAREN, die kunnen...

Dan zouden we ten minste duidelijk geweten hebben wat de fotograaf in zijn wensdromen voor ogen had en waarom hij deze foto eigenlijk had genomen.

Spijtig allemaal, maar niet enkel DE DROOM, ook DE WAARHEID verdient haar plaats.

Om te besluiten wil ik nog eens uitdrukkelijk zeggen dat het mij in deze uitgebreide en ook enigszins verwarrende beschouwing niet gaat om deze fotograaf als 'fotograaf' en die ik trouwens, zoals reeds gezegd, in potentie een goed fotograaf vind maar tezelfdertijd ook een 'zoekend' fotograaf die naar mijn persoonlijk aanvoelen een beetje de weg kwijt is, een beetje van alles door elkaar aan het klutsen is, terwijl hij eigenlijk beroepsmatig hoofdzakelijk free-lance foto journalist is en men dus zou kunnen verwachten dat zijn foto's een meer stabiel en ook meer inhoudelijk karakter vertonen. Ik denk ook dat men niet tegelijkertijd én een goed foto-journalist én een goed reclame fotograaf én een succesvol kunstenaar-fotograaf kan zijn, men moet op een bepaald moment toch één optie nemen om er het beste te kunnen uithalen, als men dat nastreeft tenminste.

Waar het mij dus wel om gaat, is zijn voor de Canvas (amateur)fotowedstrijd ingezonden en 'bekroonde' foto 'blond hair' en de relatie tot de aard en het doel van deze meervoudig thema wedstrijd die normaliter gericht moest zijn op 'human interest' fotografie, op inhoudelijke fotografie dus.

Met deze foto als ankerpunt en met de beslissing (een gemotiveerd oordeel, een juryverslag is niet beschikbaar of bestaat gewoon niet) van de jury van voormelde 'human interest' (amateur)fotowedstrijd als contrapunt, krijg ik al denkend, schrijvende en herschrijvende steeds meer aanwijzingen dat, in algemene zin, zo iets als "DE" fotografie gewoon niet bestaat, dat er dus ook geen eenduidige 'regels' kunnen zijn om fotografische beelden te 'beoordelen' maar dat er anderzijds wel degelijk verschillende soorten 'regels' moeten bestaan om de verschillende soorten beelden te kunnen 'beoordelen' en dat men de gepaste 'regels' op de daartoe passende beelden moet toepassen om de gepaste conclusies te kunnen trekken.

Het heeft iets te maken met 'doelen' en 'bedoelingen', in de eerste plaats van de kant van de fotograaf die het beeld 'maakt' en, ondergeschikt, eventueel ook van de kant van de beschouwer die het beeld 'bekijkt'.

Om een fotografisch beeld 'juist' te kunnen 'beoordelen' zou het dan in de eerste plaats nodig zijn te weten of de fotograaf zelf weet, beseft of aanvoelt dat het door hem/haar optisch geregistreerde beeld voor hem/haar een doel, een zin heeft en zo ja, welk doel of welke zin en eventueel ook welke bedoelingen, functies de fotograaf daarmee naar externe beschouwers toe voor ogen heeft.

Er kunnen zich dienvolgens, in grote trekken, verschillende mogelijkheden voordoen:

1. De fotograaf weet, beseft of voelt niet dat zijn/haar foto een doel, een zin voor hem/haar heeft.

Dit is het moeilijkste geval. De fotograaf is dan, uitgaande van een in doorsnee geestelijk en psychisch normale toestand van de fotograaf, duidelijk 'instinctief ' te werk gegaan. De kans is zeer groot dat zijn foto in dezelfde mate 'instinctief' zal zijn, wat alleszins impliceert dat een eveneens in doorsnee geestelijk en psychisch normale externe beschouwer er ofwel geen kant mee op kan ofwel alle kanten mee op kan en dat wordt dan toch wel moeilijk om te kiezen of te 'beoordelen'. Daarom is de kans ook zeer groot dat de normale externe beschouwer de 'instinctieve' foto gewoon 'links' zal laten liggen. De foto is dan eigenlijk enkel bedoeld voor de fotograaf zelf, hij is de enige die er misschien wat aan heeft. Hij houdt de foto dan ook best voor zichzelf, de foto wordt best niet aan de buitenwereld bloot gegeven, het heeft ook geen zin.

2. De fotograaf weet, beseft of voelt wel dat zijn/haar foto een doel, een zin voor hem/haar heeft .

Het klinkt misschien onnozel, maar - en ik spreek ook uit eigen ervaring - het lijkt me bijzonder nuttig dat de fotograaf zich de gewoonte eigen maakt om dit telkens toch even te 'checken' vóór hij/zij de foto neemt

Er zijn verschillende mogelijkheden.

Indien de fotograaf niet of slechts zeer beperkt wil communiceren met de buitenwereld, dan houdt hij het doel, de zin van zijn foto ook best voor zichzelf of voor een zeer beperkte kring. Het is dan ook van geen of weinig belang over welk doel het gaat en ook niet of het doel, de zin van de foto wel of niet goed tot uiting komt in de foto

Indien de fotograaf maximaal en optimaal wil communiceren met de buitenwereld, dan zal de fotograaf ervoor moeten zorgen dat zijn foto dusdanig is 'geconstrueerd' dat het doel, de zin van zijn/haar foto maximaal en optimaal tot uiting komt, dus duidelijk zichtbaar of 'leesbaar' is in of via de foto.
Dit is dikwijls veel gemakkelijker gedacht dan gedaan. Men moet namelijk in veel gevallen vrij snel kunnen inschatten welk doel men precies voor ogen heeft en hoe dit in de gegeven situatie het best uit de foto zal blijken. Hier ligt mijns inziens ook de sleutel voor 'goede', dit wil zeggen expressieve en zinvolle fotografie, dit is fotografie waarvan het doel dat de fotograaf ermee beoogt correct, zonder misverstand en op de meeste efficiënte manier naar de externe beschouwer wordt gecommuniceerd.

Er zijn zowel verschillende doelen als verschillende bedoelingen mogelijk. Afhankelijk daarvan kan men dan ook verschillende 'soorten' van fotografische beelden met verschillende soorten functies onderscheiden. Om een foto 'juist' te kunnen beoordelen is het dan wel noodzakelijk dat minstens het doel duidelijk is en desgevallend ook de bedoeling. Indien dit niet duidelijk uit of via de foto blijkt, dan moet de fotograaf het er desnoods bij zeggen of schrijven of moet het hem/haar worden gevraagd dit te doen. Vooral voor jury's van fotowedstrijden is dit belangrijk, wil men zichzelf als jury niet grandioos belachelijk maken door foto's te bekronen die eigenlijk een heel ander doel of bedoeling hebben dan het doel of de bedoeling van de wedstrijd zelf.





Jonge fotografen aller slag, zouden hoe dan ook meer moeten reizen, vind ik, trekken, de wereld rond trekken, veel voyageren, gericht observeren en inzichtelijk selectief fotograferen.

Om dit voor alle jonge fotografen praktisch, financieel haalbaar te maken, lijkt het me een goed idee dat fotografen zich ook in kleine samenwerkende groepen zouden verenigen, de vorm of de naam doen er niet toe, zoals ook advokaten , huisdokters dat tegenwoordig meer en meer doen, in plaats van elkaar afgunstig te beloeren, elkaar vliegen af te vangen of, soppende in eigendunk, zich als 'free-lancer' marginaal te prostitueren bij foto agentschappen, gazetten en andere winstmakende mediabedrijven.
Ach, misschien doet het er allemaal niet toe, men doet maar of niet...

In ieder geval, wat mezelf betreft, ik doe wat ik doe, op het beslist vinnige (P. De Spiegelaere zou waarschijnlijk gezegd hebben: 'klotige') tempo van de oude, pittige, lieve, aardige, snoezige Gouden Hollandse Astrid Nijgh Hit: IK DOE WAT IK DOE...EN VRAAG NIET WAAROM!!

DIE GENTER FESTE (Folge drei) : DER BÜRGER MEISTER

Eén van de plezante dingen in Talen zijn de homoniemen, woorden die vormelijk gelijkluidend zijn maar verschillend en soms zelfs tegengesteld in betekenis, in inhoud. Men kan er mee spelen en zinspelen, op het verkeerde been zetten en er ook iets mee zeggen zonder het te zeggen.

Iets gelijkaardigs bestaat ook in de beeldtaal, in de fotografie. Homonieme foto's zijn foto's over hetzelfde onderwerp in ongeveer dezelfde vorm maar de ene foto zegt iets en de andere zegt niets, of de ene foto zegt het zo en de andere zegt het anders. Er zijn ook foto's waarvan sommigen durven zeggen dat ze van alles zeggen, dat het woordenboeken zijn waarin men naar hartenlust kan grasduinen en dàt kiezen wat men wil dat ze zouden zeggen. Men noemt ze "conceptuele" foto's. Ik geloof daar niet in, in foto's die van alles zouden zeggen. Voor mij is dat zo iets als de apparaatjes op de jaarmarkten, die kunnen zogezegd ook van alles maar thuis, bij de dagdagelijkse proef op de gewone som, kunnen ze uiteindelijk niets of toch niets dat deugt. Ik benoem die "conceptuele" foto's dan ook als onbetekenende foto's, het zijn afdrukjes, kiekjes van onbetekenende dingen geregistreerd door het apparaat (der Apparat des Operateurs), slechte marchandise, dikwijls voor goed geld aan goedgelovige 'kunstminnaars' versjacherd door marchandeurs, door artiesten van de markten en foren, door de tsjoektsjoeken van de fotografie én de 'kunst'.

Er zijn ook gewiekste kunstcritici en geslepen galeristen die beweren dat 'conceptuele kunst' bepaald wordt door de context, door het of de kader. Het kader geeft dan de betekenis, de inhoud aan het 'kunstwerk'. Ja, zo kan men inderdaad zowat alles tot een 'kunstwerk' omtoveren, als men maar het geschikte kader heeft, wetende dat juist galeristen alles kennen en in huis hebben m.b.t. context, kaders en inkadering. Wie "maakt" dan eigenlijk het kunstwerk, de naam en faam van de 'kunstenaar' ? Juist, ja...de zwendelbende, de tsjoektsjoeken van de 'kunst'.

'Conceptuele' foto's moeten het dus - volgens de definitie van de erkende kenners - hebben van het kader, want zonder 'kader' betekenen ze inderdaad niets. Quod erat demonstrandum. Deze hallucinant lucratieve theorie over 'kunst als context of context als kunst' is ook een flagrante ontkenning van het wezen van de kunstenaar en het kunstenaarschap dat er mijns inziens vrij natuurlijk en logisch in bestaat dat de scheppend kunstenaar zelf vorm geeft aan zijn/haar inhoud. In de theorie van de context wordt dit wezenlijk principe omgedraaid: de context en degenen die de context maken en leveren bepalen de inhoud van de materiële vorm die de 'kunstenaar' heeft ter beschikking gesteld. Dit is niet enkel zwendel maar koe zwendel, waarbij de 'kunstenaar' de koe (of beter nog, de ezel) is die de melk als grondstof levert die de zwendelaars dan tot virtuele boter omkarnen en in eigen beheer als echte boter versjacheren.

Intussen was ik zowaar de context van de Gentse Feesten vergeten! Der Bürger Meister dus, de Eerste Burger van Gent, den Daniël. Sympathieke mens, eenvoudig, volks en goe gebekt en gespekt, zoals het een echte Gentenaar past. Op de foto laat hij zich gewillig, vriendelijk en minzaam interviewen door een media ploeg(je) uit een of ander exotisch land, te merken aan het label op de micro én aan de exotische uitstraling van de ravissante rapportrices.

Vol gestieus vuur en kracht vertelt de burgemeester hier over zijn stad, Keizer Karel en de Stroppendragers en waarschijnlijk ook wel over hun unieke culturele nalatenschap: de Gentse Feesten.

In dit eveneens 'unieke' foto moment, richt de burgemeester hier zijn blik betekenisvol (?) naar boven, ten hemel, als was het een bede (?) naar een (nog) hogere Macht dan hem zelf en de pers. Misschien had het iets met de van toepassing zijnde weersgesteldheid of de gewenste verwachtingen daaromtrent te maken? Ik kan het u niet zeggen, ik stond er in het feestgedruis iets te ver van om het te kunnen horen. Dat is nu juist het punt waar de fotografie als afzonderlijk medium dikwijls te kort schiet. Consecutieve beelden en synchrone klankopnamen ( juist datgene waar de exotische rapportrices mee bezig zijn) en/of tekst en uitleg van 'getuigen' kunnen dan ook méér en juistere informatie overbrengen, zonder dat dit noodzakelijkerwijze afbreuk zou moeten doen aan de zogenaamde 'artisticiteit' waarin een stilstaande fotografische momentopname zou kunnen uitblinken.

Dus, voor hetzelfde geld, zou ik U met deze foto kunnen proberen wijs maken dat de burgemeester op dit uniek stilstaand moment even 'de kluts kwijt was' of misschien wel juist helemaal niet en onder de (media)druk van al het natuurlijk schoons van de voor en naast hem geposteerde exotische rapportrices, aan de opkomende bekoring probeert te ontsnappen door zijn blik smachtend ten hemel te richten, naar de 'Redder' ??

Indien ik deze foto nu zou willen omkaderen als 'conceptueel kunstwerk', dan is het probleem opgelost, dan maakt U ervan wat U wil, fantaseert U er dan maar op los, just a question of context, as you like...!

Bij gelegenheid zou ik toch nog iets geheel anders aan "Der Bürger Meister" willen zeggen, namelijk mijn aanvoelen dat er aan en over de Gentse Feesten een aanzwellende 'bayerische Luft' hangt, een overdaad op vele vlakken, maar zeker wat betreft de consumptiepatronen en de platte en dure commercialisering ervan. Ik zag dit jaar ook veel hetzelfde als vorig jaar, vooral in de inkleding, de presentatie en de programmatie. Dan misschien beter minder maar enigszins anders, minder 'opgeblazen' ook?

Tot slot van dit bericht: ook op het gebied van het nemen van videografische en fotografische beelden was er een merkbare toename, een soort overconsumptie vast te stellen. Dat heeft ongetwijfeld iets te maken met de digitale (beeld)techniek, met de technische evolutie, de miniaturisering, het ge- en verbruiksgemak, de lage kostprijs en de multifunctionaliteit van de draagbare media (o.m. GSM, i-pod...) maar dat heeft langs de andere kant ook andere, positieve effecten, o.m. de minder negatieve houding tegenover straatfotografie en fotograferen in het algemeen en dus tegenover het feit dat men door fotografen en anderen 'in het vizier' wordt genomen.

Deze en andere observaties brachten mij ook verse ideeën over de zin en onzin van 'fotografie', over de aard en het doel van het medium, over de menselijke neiging om afbeeldingen te maken, om afbeeldingen van dingen op een beelddrager vast te leggen en thans - met de digitalisering van het beeld - ook te wissen!

Wissen, wiste, gewist. Weten, wist, geweten.

Hij wist wat hij wist.
Hij wist, wat hij wist.

Wir haben es nicht gewusst?
We hebben het geweten want we hebben een geweten!

Die bildliche Sprache der Worte kann schön sein aber auch gefährlich.
Das gilt auch oder gar noch mehr für die Sprache der Bilder, insbesondere die Kriegsbilder und die erotische Bilder.


Daarover later meer en ALS EEN BIJ BOVENSTAANDE FOTO EN COMMENTAAR ZEER PASSENDE AFSLUITER volgt nu een absoluut niet te missen aanrader, mét VOLUMEKNOP EN OGEN WIJD OPEN AUB.

Laat U maar eens goed gaan, beste kunstlief-hebber, bang-bang, aha, ahoeaha, bang-bang, aachààà-oe, boogie-boogie !

(een minimale passieve kennis van het Frans en van het Nieuw Hottentets is absoluut vereist)

MY GOD, LEVE DE (GENTSE) FEESTEN, GEWELDIG !!!


EEN ADEMBENEMEND CONCEPTUEEL MUZIEK- EN- FOTO WERK IN ZIJN TOEPASSELIJK KADER (zelf in te vullen)


Nà deze geestesverruimende conceptuele seance aandachtig volhoudend en gelijktijdig te hebben bekeken en beluisterd, stelt U zich best ook nog eens de vraag wat U nu precies hebt gezien en wat U van uzelf, van ondergetekende als uw welwillende dienaar, en van de rest van de wereld hebt bijgeleerd???

DIE GENTER FESTE (Folge zwei) : HET (HAM)BURGER MANIFEST

BURGER VRETERS ALLER LANDEN, VERENIGT U !

De voorbije Gentse Feesten gaven me, meer dan vorige jaren, een tegenstrijdig gevoelen van aantrekken en afstoten tegelijk. Dit jaar was de sfeer duidelijk 'vettiger', met het onmiskenbaar parfum en aroma van 'bayerische Luft', een bedwelmend zware shag van 'Bratwurst, Bier, Schnaps und Weiber'.

Het deed me - een beetje weemoedig - terugdenken aan en mijmeren over mijn prille, frivole jeugdjaren als vroegrijp knaapje in een fris kort broekje in de delirante setting van de reeds lang ter ziele gegane 'Wiezer Oktober Feste' uit de gouden jaren zestig die niettegenstaande het nog groter vettigheidsgehalte, véél vrolijker en olijker waren, eerlijker ook, met grote blaas kapellen en nog grotere potten bier, met dikbuikige mannen in erotisch stoere 'Lederhosen' en zwierige pluimen 'auf dem Hut', met wulps jodelende gul in het vlees gevormde deernen in uitnodigend wijd geplooide rokken.

Ook de op de Gentse Feesten alom aanwezige 'Hamburger', zij het in meer moderne en multiculturele varianten, en de over de hele feesten zone uitgestalde bordjes die u, zat of niet zat, leidden naar de uniforme stallen van 'Pizza Hut', droegen bij aan die - in mijn geest aanwezige - barokke 'beyerische Stimmung'.

Zoals reeds gezegd, was het vroeger ook wel aan de vettige kant, maar het was een ander soort vet, beter, smakelijker, eerlijker en minder 'opgeblazen'. Toen waren er nog échte frietkoten met échte mayonaise en vers gekookte eieren, stalletjes met verse 'caracolen' ter plaatse gekookt in pittig pepersap in een kom met daarin - gezien door mijn vroegrijpe kinder oogjes - een reus van een Vlaamse Selder en daarachter een wonderwel daarbij passende reuzerondgeschapen 'caracolen madam', kraampjes met gebakken vis en gedroogde wijting en dit alles - op de koop toe - geprijsd in oude, eerlijk ronde Belgische frankskes. Those were the days, my friend...

Weg nu dit alles, vergangen und verschwunden, zoals ook mijn jeugd met de kinder oogjes en de Vlaamse Selder, zelfs het oude, sierlijke 'deutsche Schrift' (het Gotisch schrift) met zijn Magistraal Kunstig Gestructureerde Krullen is niet meer.

Pizza, Pitta, Pitié... Kvraagetaan!

Und dabei, liebe Freunde, speziell für Sie : DU

en, voor de ware lief - hebbers, nog 1 keer, in ongewoon romantische fotografica stijl, mit Unterschriften in der niederländischen Sprache : DU, DU bist alles was ich habe auf der Welt...

En dit is ook Peter Maffay, vele jaren later en véél wijzer geworden, heeft hij het niet meer over 'du' maar over DER WEG ZU MIR

Om wat evenwicht te houden [zoals eerder aangekondigd, tussen het feestgedruis door, af en toe een 'mentaal' schokje, zij het in dit geval ver van de Gentse Feesten, alhoewel, alhoewel...?? Wie zei ook weer dat fotografie een kwestie van kunnen "zien" is? Misschien is het wel meer een kwestie van willen zien en durven zien en ook doen?], wil ik hier even een kleine koppeling maken naar een fotograaf die het eveneens over "Liebe" heeft, maar dan vanuit een heel ander gezichtspunt en standpunt bekeken. Aan deze fotograaf zijn minstens 3 interessante aspecten:

1. het gaat uitsluitend over inhoud;
2. er is een direct verband tussen de inhoud van zijn onderwerpen en de 'inhoud' van de fotograaf persoonlijk;
3. deze fotograaf is ook filmer en regisseur, hij werkt 'multimediaal', in dienst van zijn onderwerp en niet van zichzelf en is dus bijgevolg géén "fotograaf" maar een kunstenaar, d.w.z. dat hij zijn inhoud (multimediaal) vorm geeft en niet omgekeerd!

Over het multimediaal werk van Larry Clark en vooral de achtergronden daarvan, zal ik later wellicht nog een afzonderlijk item op deze blog posten.

En om deze al vrij lange en "multimediale" topic af te sluiten, nog 1 Duits liedje uit 1973, eentje waar ik nog altijd week bij word omdat ik mijzelf vond en nog altijd weer vind in die simpele tekst en mooie, melancholische melodie, omdat ik altijd al een zwak heb gehad voor jongens/ketjes/mannen/clowns/artiesten/idealisten die met een simpele "harmonika" de hele wereld kunnen (be)toveren (Toots Tielemans is er - in de feitelijke betekenis van het woord "harmonika"- onder de vele bekenden en beroemden, één van, naast o.m ook Bob Dylan-1, Bob Dylan-2, Bob Dylan-3, John Lennon, Leonard Cohen, Jacques Brel-1, Janis Joplin, Jimmy Hendrickx....), omdat ik zelf altijd al een jongen met een "mondharmonika" wou zijn, ben geweest of nog ben : der Junge mit der Mundharmonika, da war ein Traum...

DIE GENTER FESTE (Folge eins) : LA SITUATION POLITIQUE EN BELGIQUE

DE VERLOSSING ( Alles geht vorüber )

Wer glaubt diesen Leuten ja noch ?

Wordt vervolgd. Binnenkort op en via deze blog: markante gezichts- en standpunten en nooit geziene, (mentaal) schokkende beelden over de voorbije Gentse Feesten!

Aanbevolen voor wakkere burgers en toegespitst op het kritisch oog van fotografen die doorgaans of tussendoor méér kunnen of willen zien dan enkel een vorm, een kleur, een aandoenlijke lichtstraal of de als openbaar kunstbezit tentoongestelde fotogenieke borstjes en mysterieuze glimlach van "Mona Lisa".

( van uw correspondent ter plaatse, ter stede Gent )

EIN, ZWEI, DREI UND DIE DA DA FOTOGRAFIE

ODE AAN PAUL VAN OSTAIJEN EN AAN DE GENTSE FEESTEN

Für den besten 'ein - zwei - drei' Effekt, bitte den Link EIN, ZWEI, DREI... anklicken. (Sie bekommen hier gleich auch einen wunderbaren 3D Effekt wenn Sie mittels der Funktion "play", die drei Bilder ganz kurz hintereinander folgen lassen)


VOOR EEN GROTER BEELD,KLIK OP EEN BEELDJE IN DE BEELDBALK. Via de minuscule besturingsknopjes rechts onderaan een opengevouwen beeld kan U ook de andere beelden afzonderlijk (knopje uiterst rechts ofwel knopje uiterst links) of in slide view (tweede knopje van links) bekijken. KLIK OP EEN OPENGEVOUWEN BEELD OM HET TE SLUITEN.

VOOR NOG ANDERE ZELFGEMAAKTE BEELDEKENS ALS VOORLOPIGE VRUCHTEN VAN MIJN ZOEKTOCHT NAAR HET WAAROM, WAARTOE EN HOE IN DE FOTOGRAFIE, ZIE http://www.pixagogo.com/josfoto

HOW PHOTOGRAPHY LOST ITS VIRGINITY ON THE WAY TO THE BANK

De door de wol en de jaren geverfde, internationaal gerenommeerde fotograaf DUANE MICHALS die overigens zelf heel wat 'artistiek' geïnspireerd fotowerk maakte, schreef in zijn -overigens nogal fluttig geconcipieerd- boekje "FOTO FOLLIES - how photography lost its virginity on the way to the bank" , gepubliceerd in 2006, onder meer het volgende:

"Foxy photographers who call themselves 'artists who take photographs' and not photographers, are moron oxys. If a photograph is labeled a mere photograph it is only worth $ 3,000; if a photograph is labeled a conceptual piece (of art), it fetches $ 300,000 - semantic sleight of hand"

"The Beckers are the godfathers of The Düsseldorfer Avant-Garde Photo Kunst Academie of Derrière-Garde Photography mafia"

"The ménage à trois of the symbolic relationship between dealers, critics and museums defines contempory art. The imprimatur of this art-industrial complex informs the hedge fund arrivistes how to decorate their walls with trendy conspicuous consumption"

"Museums should never exhibit photographs of visitors looking at art in museums, to visitors who are looking at art in museums"

Met bovenstaande quotes van Duane Michals kan ik het volmondig eens zijn, maar toch iets minder met het tweede lid uit de volgende:

"This is the era of foto fast food. Too many Tillmans will give you heartburn, high cholesterol and a fat ass"

Sprekend uit zijn hart, ontsnapt uit de mond van Duane Michals ook een Waarheid als een Koe, waar hij zich - als een soort louterende uiting van zelf bewustwording en een zekere onzekere vorm van zelfbevestiging - laat ontglippen dat:

"Homosexuality is just like heterosexuality except that it's different"

Misschien bedoelde hij hiermee wel: "photography is just like art except that it's different" ?

Noot: een vrij goede recensie (met enkele illustraties) over het boekje "FOTO FOLLIES - how photography lost its virginity on the way to the bank" vindt U hier.

Een interessant video interview met Duane Michals vindt U hier.

BEELDSPRAAK

Een buitengewoon interessant 'verhaal' over inhoud, tekens en betekenissen in het fotografisch beeld, een 'verhaal' over het verhaal in een foto is te lezen (en te zien) in het in 1995 gepubliceerd essay "BEELDSPRAAK: FOTOGRAFIE ALS VISUELE COMMUNICATIE" van fotograaf Ton Hendriks.

De integrale versie van dit essay kan men, ingescand en in pdf formaat, op de website van deze fotograaf-essayist downloaden.

Als voorsmaakje, hierbij ook enkele interessante standpunten van Ton Hendriks over de relaties tussen fotografie en 'kunst' en over het wezen en de toekomst van de documentaire fotografie en de fotojournalistiek:

- http://www.tonhendriks.nl/Kunstgebit.pdf

- http://www.tonhendriks.nl/ikhounietvanensceneren.pdf

Hier alvast in extenso een interessant citaat van Ton Hendriks:

"In Beeldspraak schrijf ik dat esthetische termen ontoereikend zijn om fotografie te beoordelen. Ik citeer:

'Hoe anders zouden discussies verlopen wanneer we ons bijvoorbeeld afvroegen of een foto belangrijk is? Toch verandert er daardoor iets wezen-lijks in het denken over de fotografie. We zien dan de fotografie niet in termen van de esthetica, waaraan vele discussies mank gaan. Het belang van een foto wordt dan gemeten aan de communicatieve waarde die het heeft.'

Einde citaat."

Andere interessante standpunten én foto's zijn op de website van Ton Hendriks te lezen / zien.

DE HOLLANDSE 'NIEUWE' KOMT ER AAN !

Neen, het is niet waaraan U waarschijnlijk denkt maar het heeft toch wel iets met 'maatjes' te maken.

Nu, door de multifunctionele geaardheid van de digitale fotografie, het onderscheid in de ouderwetse (film)categorieën 'monochroom' en 'kleur' stilaan aan het vervagen is, is men in Amsterdam op het lumineuze idee gekomen om nieuwe categorieën in te voeren, verbonden met de seksuele voorkeur van de fotograaf. In veelkleurig Amsterdam, de bakermat van de al even veelkleurige tulpen, kan U zich weldra ook vergapen aan foto's met de respectieve labels "HOMOCHROOM - HETEROCHROOM - BICHROOM- MULTICHROOM", naar ieders keuze, voorkeur of potenties.

De opgang van de digitale techniek en de ermee verbonden hang naar hogere artistieke en mystieke ervaringen stuwt blijkbaar de mensheid en de fotografie met volle stoomkracht vooruit ....

Vergewis u, met één muisklik, van de nakende komst van de Hollandse 'nieuwe' WORLD PRIDE PHOTO

THE LURE OF THE STREET

Voor de fotografen die, behalve het visueel bewonderen van de artistieke 'pracht platen' van henzelf of anderen, nog wat tijd en interesse kunnen opbrengen om te LEZEN hoe de meningen en analyses van ernstige journalisten, schrijvers, filosofen, kunstcritici over hun doodgekoesterd medium evolueren, raad ik het in 'The Gardian' onder de titel 'the lure of the street' verschenen standpunt (point of view, voor anglofiele fotografen) van Geoff Dyer aan, zoals vermeld in het hieronder overgenomen stukje uit de blog van Jan-Edward.

Het wordt stilaan duidelijk en meer en meer bevestigd door ernstige waarnemers en critici dat de echte doodgravers van het medium fotografie vooral te vinden zijn bij die artiest-kunstenaar-celebrity-fotografen die vooral hoge toppen scheren in de prijs catalogi opgesteld door de bevriende club van de 'art money makers' waarbij de waarde van hun 'kunstwerken' schommelt met de wisselende arbitraire appreciaties en trends in 'conceptual art' maar vooral met de evoluties van de veiling indexen voor Rendabel Belegbare Hedendaagse Kunst, de RBHK indexen.

Wie de moeite doet om dit fundamenteel beschouwend artikel van Geoff Deyer volledig en grondig te lezen, zal in één ruk ook geconfronteerd worden met een internationale plejade van fotografen en fotografie promotoren die mee de hoekstenen vormen van de geschiedenis van de (documentaire) fotografie als maatschappelijk relevant medium, naast enkele namen van artistiek georiënteerde celebrities die het medium herleiden tot één van de instrumenten in een picturale of conceptuele benadering van kunst zonder grenzen of gewoon misbruiken als geld genererend middel in de beste traditie van de meester-oplichters. De kennis van het leven, de visies en drijfveren van deze fotografen is belangrijker dan hun werk zelf, het enige ook wat 'achter' de foto te vinden is én mee bepalend om te begrijpen wat er in de foto te 'zien' is of om vast te stellen dat er eigenlijk niets interessants in te 'zien' is.

In de conclusie van dit artikel vind ik ook steun voor mijn eigen, eerder op deze blog geformuleerd standpunt, nl. dat het medium fotografie het best gebaat is met zich ver van de wereld van de 'kunst' verwijderd te houden en zich een eigen specifieke, maatschappelijke rol en functie toe te bedelen, voor zover dit door de almaar toenemende kracht en invloed van de zintuiglijk multifunctioneel gerichte beeld media zoals TV/film/video nog succesvol haalbaar zal zijn, een vraag die zich onder meer opwerpt in een nog op mijn blog te plaatsen item over fotojournalistiek en world press photo (prijzen).

Van de studio naar de straat, en weer terug...

In de jaren dertig van de vorige eeuw adviseerde, Robert Capa Henri Cartier-Bresson zichzelf niet langer kunstenaar maar fotojournalist te noemen. Vandaag de dag wordt de fotografie gedomineerd door zelfverklaarde 'kunstenaars'. Geoff Dyer onderzoekt of artistieke sensatiezucht en banaliteit de documentaire stijl in de fotografie hebben overvleugeld.

Lees het artikel The lure of the street in The Guardian.

(overgenomen uit de blog van Jan-Edward, met een eigen kleurzetting van een bepaald tekstgedeelte)